Ψηλά στον ουρανό...

 

Η απώλεια των γονέων είναι το πιο σκληρό πράγμα στον κόσμο... 

Ειδικά αν έχεις ζήσει πολλά χρόνια μαζί τους, σου πρόσφεραν όλη τους την αγάπη  ανιδιοτελώς, έχουν σταθεί στα πολύ δύσκολα και τους έχεις σταθεί και εσύ στα γεράματα.

Μετά τον κυρ Τάσο, ήρθε και η σειρά της μαμάς...

Βρίσκονται πια μαζί ψηλά στον ουρανό. 

Περί όπλων...

 

Η Αναστασία κοιμάται εδώ και ώρα...

Ενδεχομένως η σημερινή μέρα της, να ήταν από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής της.

Από τη χαρά της, χοροπήδαγε πάνω στα κρεβάτια! Πήγαμε βόλτα στη Βυτίνα. Ενθουσιάστηκε. Πρέπει να μου έκανε 100 ερωτήσεις!

Στη διαδρομή για τη Βυτίνα της εξηγούσα για βουνά, πεδιάδες, κοιλάδες κλπ που βλέπαμε... Για ήρωες επανάστασης... 

Πρωτόγνωρα πράγματα γι' αυτήν!

Καλά Χριστούγεννα και καλή Χρονιά!

Η φυγάδευση της κόρης μου από το σχολείο ήταν απολαυστική!

Θρίλερ!

Κίανου Ριβς - Τον λατρεύω αυτόν τον τύπο! Τελικά υπάρχουν και χειρότερα απ' τα δικά μου!

 

Ο Κιάνου Ριβς είναι ένας από τους πιο αγαπημένους και πετυχημένους ηθοποιούς του Χόλιγουντ, ο οποίος έχει δεχθεί πολλά άσχημα χτυπήματα από τη μοίρα.

Είναι μερικοί δάσκαλοι, που δεν τους ξεχνάς ποτέ!

 

Όλοι μας, στη διάρκεια της σχολικής μας πορείας γνωρίσαμε πολλούς δασκάλους. Άλλοι μας κέρδισαν, άλλοι μας δίδαξαν, άλλοι ήταν αδιάφοροι και κάποιοι άλλοι μάλλον ακατάλληλοι δια ανηλίκους. Σε όλη αυτή την πορεία όμως διαμορφώσαμε μια εικόνα για ΤΟΝ δάσκαλο!

Μπαμπίνο (Παπαδημητρίου) πες αλεύρι. Ο Βράχος, ο "μπάτσος" σε γυρεύει! Χλώμιασες κι άλλο;

Διαβάζω και θαυμάζω Μπαμπίνο μου το βιογραφικό σου:

"Ο άνθρωπος παντός καιρού για κάθε αφεντικό, βασιλικότερος του βασιλέως που προκειμένου να σώσει το τομάρι του δεν διστάζει να καρφώσει, να διαστρεβλώσει, να συκοφαντήσει, να ρίξει λάσπη. 

Ο καλός μου φίλος ο Άγγελος

(Η ανάρτηση έχει γίνει το 2009. Επειδή πρόσθεσα τη φωτογραφία του χάρτη, εμφανίζεται πλέον με ημερομηνία 19/11/21)

Πριν αρκετά χρόνια, δούλεψα για μια χρονιά σε ένα μικρό σχολείο, χαμένο σε ένα μικρό νησάκι στα Δωδεκάνησα… Είχα 7 μαθητές μεσαίας τάξης, αγνά παιδάκια της επαρχίας που δεν θα τα ξεχάσω όσα χρόνια και αν περάσουν…

Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Άγγελος… ένας πιτσιρικάκος γύρω στα 8, ντροπαλός και με αρκετά προβλήματα κυρίως ψυχολογικά.. Δεν μίλαγε, δεν διάβαζε, ήταν όπως μου είπε ο παπαδάσκαλος που μου παρέδωσε την τάξη, παιδί με ιδιαιτερότητες… πολύ μέτριος μαθητής…

Καλή χρονιά με ΥΓΕΙΑ!!

Χάθηκα ξανά. Το ξέρω. Το blog έπιασε αράχνες... 

Δυστυχώς σοβαρά οικογενειακά προβλήματα υγείας δεν μου έδιναν χρόνο ούτε να ανασάνω. 

Το τελεύταιο τετράμηνο κατάλαβα καλά τι σημαίνει η φράση "να έχουμε την υγειά μας"! 

 Γι' αυτό για το 2011 θα ευχηθώ σε όλους μας ΥΓΕΙΑ πάνω απ' όλα. 

Τα υπόλοιπα εμείς τα φτιάχνουμε αγαπημένοι μου φίλοι. Καλή χρονιά σε όλους.

80's και Δ.Ν.Τ.

Διαβάζω αυτές τις μέρες πως με την είσοδο του Δ.Ν.Τ. στα χωράφια μας, θα γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω σε βιοτικό επίπεδο... Άλλοι δείχνουν τη δεκαετία του '80, άλλοι φτάνουν μέχρι και στη μεταπολεμική Ελλάδα...

Ανάδυση...

Μετά από καιρό στο βυθό, ξεκινάω επιτέλους διαδικασία ανάδυσης... Η ψαριά τελικά καλή αλλά για να είναι και νόστιμη απαιτεί σωστά υλικά και κατάλληλο ψήσιμο... 

Σε πρώτη φάση μπαίνω σε διαδικασία αποσυμπίεσης και μετά βλέπουμε για τη συνταγή στην ξηρά! 

Πρώτος στόχος επετεύχθη πάντως... Τα υπόλοιπα στην πορεία. 

Πολλές ευχές σε όλες και όλους τους φίλους και θα τα ξαναπούμε σύντομα από την ξηρά πλέον ;-)

Ψαρεύοντας σε βαθιά νερά.....

Χάθηκα είπατε; Δεν χάθηκα... Ψαρεύω σε βαθιά νερά τελευταία... Είπα να αλλάξω λίγο συνήθειες... Κριός γαρ! Άφησα το blogging και το έριξα σε υποβρύχιες επιχειρήσεις.... 

Συναντάς διάφορα είδη ψαριών εκεί στα βαθιά. Άλλα άκακα, άλλα αδιάφορα, άλλα περίεργα, άλλα αλαζονικά και άλλα άκρως επιθετικά! Δεν ξέρω πόσο θα μείνω στο βυθό... 

Οι μπουκάλες με βγάζουν για λίγο ακόμη. 

Το σημαντικότερο δεν το είπα. Δεν ξέρω αν θα ανέβω με κάποιο ψάρι στην επιφάνεια ή με άδεια χέρια :-) Θα μου πείτε τώρα, σημασία έχει το ταξίδι... :-)

 Έχει ομορφιές πάντως ο βυθός. Αλλά έχει και κινδύνους. 

Ειδικά όταν τον εξερευνάς για πρώτη φορά, μπορεί να σε καταπιεί κανένα σκυλόψαρο για πρωινό... 

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα από την επιφάνεια πλέον φίλοι μου. Καλά να περνάτε :-)

Το 10 το καλό..!

Το άκουσα πολλές φορές με την αλλαγή του χρόνου... Το '10 να είναι το 10 το καλό! Μακάρι να είναι. Άλλωστε η ελπίδα λένε πως πεθαίνει πάντοτε τελευταία... 

Είναι σημαντικό να έχεις την υγεία σου, να είσαι καλά και να βάζεις στόχους στη ζωή σου. Λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελάει... Ίσως δεν έχουν άδικο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η επόμενη στιγμή...

Στο πλαίσιο της λογικής προσπαθούμε λοιπόν να οργανώσουμε το μέλλον, βάζοντας στόχους πραγματοποιήσιμους. Άλλωστε, χωρίς στόχους, δεν έχει και νόημα η ζωή μας. Καταντά βαρετή και άχαρη. 

Το 2009 μου άφησε πολλά πράγματα και ευχάριστα και δυσάρεστα... Μια συναισθηματική πίκρα στο στόμα από έναν παλιό έρωτα και αρκετά χαμόγελα από το μεταπτυχιακό μου και τα επαγγελματικά μου... 

Μια νέα γνωριμία και μία προσωπική απόφαση που έμεινε για μια ακόμη φορά στα χαρτιά... Το 2010 είναι χρονιά αποφάσεων σε πολλούς τομείς της ζωής μου. Μια κομβική χρονιά. 

Αυτό που θα ήθελα, είναι να είμαι καλά και να αποφασίσω με καθαρό μυαλό... Τίποτε περισσότερο! Εύχομαι σε όλες και όλους, οι στόχοι και οι επιθυμίες σας να γίνουν πραγματικότητα! 

Να είμαστε καλά και να βλεπόμαστε συχνότερα στα μπλογκς :-) Πολλά φιλιά σε όλους!!

Απόδραση από το Αλκατράζ...

Ήρθε η ώρα να ετοιμάσω σιγά σιγά πράγματα για μια χειμωνιάτικη απόδραση... Πέρσι μετά από πολλά χρόνια δεν είχα πάει πουθενά. Δεν υπήρχε διάθεση και καλή παρέα. 

Μετά το περσινό σοκ κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου, να ξεκαθαρίσω καταστάσεις και να πατήσω reset στο μυαλό μου! 

Φεύγω για λίγες μέρες για Λίμνη Πλαστήρα και εξορμήσεις σε Ελάτη, Περτούλι. 

Θα βρεθούμε και με καλούς φίλους εκεί... 

Αγαπητοί φίλοι έχω χαθεί αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω λόγω δουλειάς να γράψω ή να παρακολουθήσω πολλά πράγματα... 

Θέλω να πιστεύω ότι όλη η παλιοπαρέα είναι καλά. 

Έχετε όλοι την αγάπη μου! Σας εύχομαι καλή Χρονιά και κάθε επιθυμία να πραγματοποιηθεί το 2010! Rock από Αλκατράζ over :-)

Τέλος εποχής...;

Για μένα ο χώρος των blogs της Lifo ήταν περισσότερο μια διασκέδαση, μια φυγή από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Διάβαζα ωραία κειμενάκια, ανέβαζα κάποιες προσωπικές ιστορίες, σχολίαζα φίλους και με σχολίαζαν και αυτοί. Προσωπικές επικοινωνίες και επαφές δεν είχα. Μου άρεσε η άγνωστη αυτή επικοινωνία.

Για κάθε τι όμως τελικά υπάρχει η περίοδος της ακμής και η περίοδος της παρακμής.

Μάνα, μητέρα, μαμά...

Σε ευχαριστώ που είσαι πάντα εκεί όταν σε χρειάζομαι… 

Σε ευχαριστώ που όποτε ήμουν πικραμένος ήσουν πάντα δίπλα μου… 

Σε ευχαριστώ που γέμισες την ψυχή μου αγάπη… 

Σε ευχαριστώ που με αγαπάς όσο σε αγαπάω και εγώ… 

Σε ευχαριστώ που ποτέ δεν μου χάλασες χατίρι έστω και αν με κακόμαθες… 

Σε ευχαριστώ γι’ αυτό που είμαι σήμερα… 

Χρόνια σου πολλά μαμά!

Επιστροφή στην καθημερινότητα...

Ξανά στην Αθήνα λοιπόν... Μετά από μερικές μέρες που πέρασα στην ορεινή Αρκαδία, ξανά στα παλιά λημέρια... Ομολογώ ότι είχα ανάγκη αυτή την απόδραση. Ο χειμώνας είχε περάσει από πάνω μου, με πολύ πρεσάρισμα σε όλους τους τομείς... Η φύση σε μεταμορφώνει... Σκέφτεσαι και λειτουργείς διαφορετικά. Σου ηρεμεί ψυχή και σώμα. 

Εκείνη και εγώ!

Την πρώτη φορά που την είδα στη βεράντα φρίκαρα. Είχα ένα καναρίνι τότε και είχε αρχίσει να του παίρνει μέτρα. Την είχα διώξει τότε και δεν ξαναήρθε... Είχα βάλει και ένα διχτάκι στο πέρασμα για περισσότερη ασφάλεια.

Το καναρίνι πέθανε μετά από λίγους μήνες σε βαθιά γεράματα... Λυπήθηκα πολύ τότε... Μετά από λίγο καιρό το διχτάκι το έβγαλα... Δεν είχα σκοπό να ξαναφέρω ούτε καναρίνι, ούτε γάτα, ούτε σκύλο ούτε τίποτε! Δεν μπορώ τους αποχωρισμούς...

Το παρόν δεν είναι γυμνάσιο!

Ήταν Οκτώβρης του '89 αν θυμάμαι καλά.

Υπηρετούσα τη θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό σε Αντιτορπιλικό.

Ήταν η πρώτη μεγάλη διακλαδική άσκηση που θα πηγαίναμε. «Παρμενίων»!

Εικονικές εμπλοκές με Τούρκους στο Αιγαίο, βολές με πραγματικά πυρά σε βραχονησίδες, ανθυποβρυχιακός πόλεμος...

Ο καιρός έξω λέγανε πως θα χάλαγε. Ακούσαμε στην ΕΜΥ για 9-10 μποφόρ στο κεντρικό Αιγαίο.

Νέο ξεκίνημα; Ποιος ξέρει...

Γράφω εδώ και δύο χρόνια στα blogs της Lifo.
Αποφάσισα να ανοίξω και έναν προσωπικό χώρο έκφρασης στο Blogger, μιας και στα blogs της Lifo ενδέχεται να προκύψουν αλλαγές. Για το λόγο αυτό μεταφέρω σιγά σιγά και κάποια αγαπημένα μου κείμενα σε αυτό το χώρο.
Στα blogs της Lifo είμαστε μια μεγάλη παρέα που ανανεώνεται συνεχώς.
Στο Blogger τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Ίσως εδώ να αναρτώ κάποια πιο προσωπικά κείμενα. Ίσως και να μην αναρτώ καθόλου κείμενα. Ο χρόνος θα δείξει...
Όπως και να 'χει, ο χώρος αυτός θα είναι ένα σημείο επικοινωνίας μας μέσα στην απεραντοσύνη του διαδικτύου. Αρκεί να καταφέρουμε να συναντηθούμε!

Καιρός για πάρτι...!

Παραμονές της 25^ης Μάρτη πάντα στο πατρικό μας επικρατούσε μια αναταραχή. Αναταραχή με την καλή έννοια βέβαια. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν, τηλεφωνήματα, ανταλλαγές δίσκων βινυλίου, αφίσες για τους τοίχους, απαραίτητα ψώνια σε ποτά και snacks. Προετοιμασίες για το ετήσιο πάρτι με αφορμή την ονομαστική εορτή του αδελφού μου. Μπόμπιρας εγώ τότε παρακολουθούσα από κοντά τις ετοιμασίες με μεγάλη περιέργεια.