Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Και ο Εθνικός Σταρ στις εκλογές της 6ης Μάη!

Συνεχείς οι προσχωρήσεις επωνύμων σε όλα τα κόμματα. Μετά τον Πύρρο Δήμα, τη Βάνα Μπάρμπα, το Γιάννη Παπαμιχαήλ, τη Τζούλια Αλεξανδράτου, νέα βόμβα!
Ο Εθνικός Σταρ Ανδρέας Ευαγγελόπουλος με τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ!!
Παρακολουθήστε το βίντεο με την πρώτη του προεκλογική εμφάνιση τραγουδώντας το πασίγνωστο τραγούδι "Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο" και κάνοντας άνω κάτω τις κρυφές δημοσκοπήσεις και την πρόθεση ψήφου!

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Επαγγελματικός προσανατολισμός...

Διαχρονικό 32 χρόνια μετά... Γεια σου Λουκιανέ!

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Καλή χρονιά με ΥΓΕΙΑ!!

Χάθηκα ξανά. Το ξέρω. Το blog έπιασε αράχνες...
Δυστυχώς σοβαρά οικογενειακά προβλήματα υγείας δεν μου έδιναν χρόνο ούτε να ανασάνω.
Το τελεύταιο τετράμηνο κατάλαβα καλά τι σημαίνει η φράση "να έχουμε την υγειά μας"!

Γι' αυτό για το 2011 θα ευχηθώ σε όλους μας ΥΓΕΙΑ πάνω απ' όλα. Τα υπόλοιπα εμείς τα φτιάχνουμε αγαπημένοι μου φίλοι.
Καλή χρονιά σε όλους.

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Τα νέα μέτρα... που έρχονται!


Η φήμη για νέα μέτρα μετά τις νομαρχιακές εκλογές όλο και φουντώνει... Όπως και τα διλήμματα υπέρ ή κατά του Μνημονίου

Ο Λουκιανός έγραψε πριν πολλά χρόνια (1979) το παρακάτω τραγουδάκι για τα τότε "νέα μέτρα".

Τελικά φαίνεται πως σ' αυτόν τον τόπο, όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν...

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Ανθρώπινες ιστορίες...


Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.
Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.


Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.
Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου:

- αυτό είναι θρεπτικό
- αυτό είναι δυσκοίλιο
- αυτό είναι ευστόμαχο


Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.

Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.

Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.


Έλεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.


Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο... Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα;

Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.


Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ.

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Ω χάλι.....Διαχρονικό!

Πολλά χρόνια πριν, ο Χάρρυ Κλύνν διασκεύασε αυτό το τραγουδάκι....
Έβλεπε πολλά χρόνια μπροστά τελικά ο Χάρρυ.... Ω, χάλι!!!

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

80's και Δ.Ν.Τ.


Διαβάζω αυτές τις μέρες πως με την είσοδο του Δ.Ν.Τ. στα χωράφια μας, θα γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω σε βιοτικό επίπεδο... Άλλοι δείχνουν τη δεκαετία του '80, άλλοι φτάνουν μέχρι και στη μεταπολεμική Ελλάδα...
Ο νεοέλληνας παρακολουθεί σήμερα αμίλητος και αμήχανος την κατάσταση... Γιατί άραγε; Μήπως νιώθει και αυτός κάπου βαθιά μέσα του υπεύθυνος για το φέσι της χώρας του; Μήπως ψάχνει να βρει από που του προέκυψε το παρατσούκλι του λαμόγιου; Άραγε φταίει το πολιτικό σύστημα των τελευταίων 40 ετών; Φταίνε οι πολίτες που ψάχνουν πάντα τρόπους να μην πληρώνουν τους φόρους τους; Η κότα έκανε τελικά το αυγό ή το αυγό την κότα;

Εγώ πάντως προτιμώ τη δεκαετία των 80's...
Και πάντα όταν ακούω αυτό το τραγούδι (έστω και σε διασκευή από τα 60's), ξυπνάνε μέσα μου απροσδιόριστες εφηβικές αναμνήσεις...
Σας το αφιερώνω.

kalo kouragio ellines...

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Ανάδυση...

Μετά από καιρό στο βυθό, ξεκινάω επιτέλους διαδικασία ανάδυσης...
Η ψαριά τελικά καλή αλλά για να είναι και νόστιμη απαιτεί σωστά υλικά και κατάλληλο ψήσιμο...
Σε πρώτη φάση μπαίνω σε διαδικασία αποσυμπίεσης και μετά βλέπουμε για τη συνταγή στην ξηρά!
Πρώτος στόχος επετεύχθη πάντως... Τα υπόλοιπα στην πορεία.

Πολλές ευχές σε όλες και όλους τους φίλους και θα τα ξαναπούμε σύντομα από την ξηρά πλέον ;-)

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010

Διαχρονικό...





Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.


Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ & Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Ψαρεύοντας σε βαθιά νερά.....

Χάθηκα είπατε; Δεν χάθηκα... Ψαρεύω σε βαθιά νερά τελευταία... Είπα να αλλάξω λίγο συνήθειες... Κριός γαρ!
Άφησα το blogging και το έριξα σε υποβρύχιες επιχειρήσεις....
Συναντάς διάφορα είδη ψαριών εκεί στα βαθιά. Άλλα άκακα, άλλα αδιάφορα, άλλα περίεργα, άλλα αλαζονικά και άλλα άκρως επιθετικά!
Δεν ξέρω πόσο θα μείνω στο βυθό... Οι μπουκάλες με βγάζουν για λίγο ακόμη.
Το σημαντικότερο δεν το είπα. Δεν ξέρω αν θα ανέβω με κάποιο ψάρι στην επιφάνεια ή με άδεια χέρια :-) Θα μου πείτε τώρα, σημασία έχει το ταξίδι... :-)
Έχει ομορφιές πάντως ο βυθός. Αλλά έχει και κινδύνους. Ειδικά όταν τον εξερευνάς για πρώτη φορά, μπορεί να σε καταπιεί κανένα σκυλόψαρο για πρωινό...
Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα από την επιφάνεια πλέον φίλοι μου. Καλά να περνάτε :-)