Επιστροφή στην καθημερινότητα...

Ξανά στην Αθήνα λοιπόν... Μετά από μερικές μέρες που πέρασα στην ορεινή Αρκαδία, ξανά στα παλιά λημέρια... Ομολογώ ότι είχα ανάγκη αυτή την απόδραση. Ο χειμώνας είχε περάσει από πάνω μου, με πολύ πρεσάρισμα σε όλους τους τομείς... Η φύση σε μεταμορφώνει... Σκέφτεσαι και λειτουργείς διαφορετικά. Σου ηρεμεί ψυχή και σώμα. 

Απόδραση στη λίμνη Πλαστήρα

Για τις διακοπές των Χριστουγέννων του ‘07 η μπίλια είχε «κάτσει» από καιρό στη Λίμνη Πλαστήρα. Αρχικά είχε πέσει ιδέα για Καϊμακτσαλάν αλλά ο καιρός δεν προσφερόταν και ένας δεύτερος αποκλεισμός στα χιόνια πήγαινε πολύ!

Έδρα μας τα Καλύβια Πεζούλας, ένα χωριό ακριβώς δίπλα στη Λίμνη.

Αν εξαιρέσεις την απίστευτη ομίχλη στη διαδρομή από Καρδίτσα μέχρι τα Καλύβια (3 αυτοκίνητα είχαν φύγει ήδη από το δρόμο) δεν συναντήσαμε σοβαρά προβλήματα.

Η τράτα, η βροχή και ο παπαγάλος...

Βρέθηκα για μερικές μέρες σε ένα νησάκι της άγονης γραμμής… Δεν ξέρω ακόμη πως, αλλά φεύγοντας από το μπετόν της Αθήνας, μένουν πίσω όλα τα προβλήματα, το άγχος, οι υποχρεώσεις, η καταραμένη ρουτίνα της πόλης… Με το που φεύγω νιώθω άλλος άνθρωπος…

Ο καιρός στο νησί ήταν βροχερός εκείνες τις μέρες… Δεν με πείραζε… Βόλτες με καλή παρέα ακόμη και στη βροχή! Η απόλυτη ηρεμία του μέρους σε αποζημιώνει για όλα! Άλλωστε τι καλύτερο από μια βόλτα μετά από δυνατή βροχή…

Χαμηλό Βαρομετρικό!

Έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια από τότε. Και όμως λες και ήταν χτες…

Η χριστουγεννιάτικη εξόρμηση ήταν καιρό πριν προγραμματισμένη. Μία εβδομάδα στα Χάνια Πηλίου! Δωμάτια κλεισμένα μήνες πριν, παρέα φοβερή, διάθεση στα ύψη! Αυτή η εξόρμηση στα Χάνια, ήταν το απωθημένο μου για χρόνια. Άκουγα από μικρός για χιονοθύελλες στα μέρη εκείνα και σας ομολογώ ότι ζούσα για τη στιγμή που θα πήγαινα μέσα στην καρδιά του χειμώνα εκεί πάνω!

Εις τα ορεινά χωριά τσι Κρήτης!

Πρέπει να έχουν περάσει καμιά εικοσαριά χρόνια από τότε… 

Ήταν η πρώτη φορά που κατέβαινα για καλοκαιρινές διακοπές στην Κρήτη, στο χωριό… Μέχρι τότε κατέβαινα μόνο ως επισκέπτης για 3-4 μέρες, μιας και δεν είχαμε επισκευάσει το πατρικό σπίτι της μάνας μου…

Θυμάμαι ήταν Ιούλιος… Πιτσιρικάς εγώ, ήθελα να γυρίσουμε τα πάντα μέσα σε ένα καλοκαίρι. Από Ιεράπετρα μέχρι Χανιά και από Σούγια μέχρι Ελαφονήσι…

Πρέβελη, ο επίγειος παράδεισος!

Ήταν καλοκαίρι του 1991. 

Υπηρετούσα τότε στο Πολεμικό Ναυτικό. 

Το αντιτορπιλικό μας βρισκόταν για συντήρηση στη Σούδα. 

Είχαμε νοικιάσει δωμάτιο στα Χανιά και μιας και θα παραμέναμε στο νησί για 2 μήνες (Ιούνιο, Ιούλιο), αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ανεξερεύνητες περιοχές της Κρήτης. 

Μέχρι τότε επισκεπτόμουν κυρίως τουριστικές περιοχές. Χανιά, Άγιο Νικόλαο, Σητεία, Ρέθυμνο κλπ. Η Κρήτη όμως κρύβει ακόμη και σήμερα ανεξερεύνητες περιοχές που αξίζουν πολλά. 

Μια από τις εξορμήσεις μας λοιπόν τότε ήταν και η παραλία Πρέβελη στη νότια Κρήτη.