tag:blogger.com,1999:blog-39295981749120726762011-10-18T15:12:06.804+03:00Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.comBlogger341100tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-31131993739130333832011-05-27T19:55:00.002+03:002011-05-27T19:57:05.133+03:00Διαχρονικό 32 χρόνια μετά... Γεια σου Λουκιανέ!<br /><br /><iframe width="420" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/ip_j4fCqF7s" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-3113199373913033383?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-2807638245383126202011-01-02T02:09:00.003+02:002011-01-02T12:03:29.516+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/TR_ExcPztuI/AAAAAAAAAJg/iyRkvWUHsBg/s1600/images.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 315px; height: 160px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/TR_ExcPztuI/AAAAAAAAAJg/iyRkvWUHsBg/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557376818873612002" border="0" /></a>Χάθηκα ξανά. Το ξέρω. Το blog έπιασε αράχνες...<br />Δυστυχώς σοβαρά οικογενειακά προβλήματα υγείας δεν μου έδιναν χρόνο ούτε να ανασάνω.<br />Το τελεύταιο τετράμηνο κατάλαβα καλά τι σημαίνει η φράση "να έχουμε την υγειά μας"!<br /><br />Γι' αυτό για το 2011 θα ευχηθώ σε όλους μας ΥΓΕΙΑ πάνω απ' όλα. Τα υπόλοιπα εμείς τα φτιάχνουμε αγαπημένοι μου φίλοι.<br />Καλή χρονιά σε όλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-280763824538312620?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-80879830754376199342010-10-27T18:42:00.009+03:002010-12-19T22:00:07.104+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/TMhMZdrWAWI/AAAAAAAAAJU/3JZw-Kjs8g4/s1600/empty-pockets.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/TMhMZdrWAWI/AAAAAAAAAJU/3JZw-Kjs8g4/s400/empty-pockets.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532756142571520354" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Η φήμη για νέα μέτρα μετά τις νομαρχιακές εκλογές όλο και φουντώνει... Όπως και τα διλήμματα υπέρ ή κατά του Μνημονίου<span>।</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Ο Λουκιανός έγραψε πριν πολλά χρόνια (1979) το παρακάτω τραγουδάκι για τα τότε "νέα μέτρα".<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Τελικά φαίνεται πως σ' αυτόν τον τόπο, όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν...<br /></div><br /><object width="420" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3jaJ203GG2Q?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3jaJ203GG2Q?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="420" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8087983075437619934?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-39013590054943903912010-09-08T00:04:00.003+03:002010-09-08T00:14:46.946+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/TIaqvhQCPeI/AAAAAAAAAJM/MDR5fbzgCQ8/s1600/mamalakis_v_135_160.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 135px; height: 203px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/TIaqvhQCPeI/AAAAAAAAAJM/MDR5fbzgCQ8/s400/mamalakis_v_135_160.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514282527117950434" border="0" /></a><a href="http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&amp;smid=382&amp;ArticleID=3711&amp;reftab=37&amp;t=%CE%97-%CE%98%CF%81%CE%AD%CF%88%CE%B7">Η θρέψη (του Ηλία Μαμαλάκη).</a><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.<br />Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.<br /><br /><br />Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.<br />Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου:<br /><br />- αυτό είναι θρεπτικό<br />- αυτό είναι δυσκοίλιο<br />- αυτό είναι ευστόμαχο<br /><br /><br />Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.<br /><br />Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.<br /><br />Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.<br /><br /><br />Έλεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.<br /><br /><br />Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο... Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα;<br /><br />Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.<br /><br /><br />Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-3901359005494390391?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-57834798385352842712010-08-14T17:50:00.003+03:002010-08-14T17:55:30.103+03:00Πολλά χρόνια πριν, ο Χάρρυ Κλύνν διασκεύασε αυτό το τραγουδάκι....<br />Έβλεπε πολλά χρόνια μπροστά τελικά ο Χάρρυ.... Ω, χάλι!!!<br /><br /><object width="410" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/36BwLDFIJiA?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/36BwLDFIJiA?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="410" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-5783479838535284271?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-29401711121087536452010-06-26T09:10:00.003+03:002010-06-26T09:15:22.233+03:00<object width="420" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5gfO9v1s-gg&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/5gfO9v1s-gg&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="420" height="385"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: left;">Αν δε βγάλεις τώρα συμπεράσματα<br /></div>δύσκολα θα ζει κανείς μαζί σου<br />κι από της καρδιάς μου τα χαλάσματα<br />μη ζητάς να φτιάξεις τη ζωή σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-2940171112108753645?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-71945371921177970142010-05-16T22:08:00.008+03:002010-05-16T22:53:14.601+03:00Ένα πολύ ωραίο τραγουδάκι, που άκουσα τελευταία στο ράδιο...<br /><br /><br /><object width="385" height="380"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bsDGXKrvFNc&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/bsDGXKrvFNc&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="385" height="380"></embed></object><br /><br /><br />Μελαγχολικό και πιστεύω ότι ξυπνάει στον καθένα αναμνήσεις....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-7194537192117797014?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-66425234693981639052010-04-24T02:06:00.007+03:002010-04-24T02:35:14.525+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S9IrrckdWTI/AAAAAAAAAI8/GyurNCpVxKo/s1600/DNT_225x.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 169px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S9IrrckdWTI/AAAAAAAAAI8/GyurNCpVxKo/s400/DNT_225x.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463477323357313330" /></a><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διαβάζω αυτές τις μέρες πως με την είσοδο του Δ.Ν.Τ. στα χωράφια μας, θα γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω σε βιοτικό επίπεδο... Άλλοι δείχνουν τη δεκαετία του '80, άλλοι φτάνουν μέχρι και στη μεταπολεμική Ελλάδα...</div><div style="text-align: justify;">Ο νεοέλληνας παρακολουθεί σήμερα αμίλητος και αμήχανος την κατάσταση... Γιατί άραγε; Μήπως νιώθει και αυτός κάπου βαθιά μέσα του υπεύθυνος για το φέσι της χώρας του; Μήπως ψάχνει να βρει από που του προέκυψε το παρατσούκλι του λαμόγιου; Άραγε φταίει το πολιτικό σύστημα των τελευταίων 40 ετών; Φταίνε οι πολίτες που ψάχνουν πάντα τρόπους να μην πληρώνουν τους φόρους τους; Η κότα έκανε τελικά το αυγό ή το αυγό την κότα;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εγώ πάντως προτιμώ τη δεκαετία των 80's... </div><div style="text-align: justify;">Και πάντα όταν ακούω αυτό το τραγούδι (έστω και σε διασκευή από τα 60's), ξυπνάνε μέσα μου απροσδιόριστες εφηβικές αναμνήσεις...</div><div>Σας το αφιερώνω.</div><div><object width="400" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tlVnP141-kY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/tlVnP141-kY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="400" height="385"></embed></object></div><div><br /></div><div>kalo kouragio ellines...</div><span style="visibility: visible;" id="main"><span style="visibility: visible;" id="search"></span></span><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-6642523469398163905?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-81031147486659895842010-04-07T20:21:00.002+03:002010-04-07T20:28:38.997+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S7y_UMMECtI/AAAAAAAAAI0/mSl-5-wmaLw/s1600/backup.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 224px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S7y_UMMECtI/AAAAAAAAAI0/mSl-5-wmaLw/s320/backup.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457447202056309458" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;"><span style="font-family: georgia;">Μετά από καιρό στο βυθό, ξεκινάω επιτέλους διαδικασία ανάδυσης...</span></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;"><span style="font-family: georgia;">Η ψαριά τελικά καλή αλλά για να είναι και νόστιμη απαιτεί σωστά υλικά και κατάλληλο ψήσιμο...</span></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;"><span style="font-family: georgia;">Σε πρώτη φάση μπαίνω σε διαδικασία αποσυμπίεσης και μετά βλέπουμε για τη συνταγή στην ξηρά!</span></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;"><span style="font-family: georgia;">Πρώτος στόχος επετεύχθη πάντως... Τα υπόλοιπα στην πορεία.</span></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;"></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;"><span style="font-family: georgia;">Πολλές ευχές σε όλες και όλους τους φίλους και θα τα ξαναπούμε σύντομα από την ξηρά πλέον ;-)</span></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;"></span></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8103114748665989584?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-61028131570955062272010-03-02T20:01:00.006+02:002010-03-02T20:22:45.418+02:00<div style="text-align: center;"><object height="240" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6CsCs_pWUsE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/6CsCs_pWUsE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="240" width="320"></embed></object><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,</span><br /><span style="font-size:85%;">τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,</span><br /><span style="font-size:85%;">που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά</span><br /><span style="font-size:85%;">κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,</span><br /><span style="font-size:85%;">σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,</span><br /><span style="font-size:85%;">τους έχω βαρεθεί.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,</span><br /><span style="font-size:85%;">των γραφειοκρατών η φάρα,</span><br /><span style="font-size:85%;">στήνει με ζήλο περισσό,</span><br /><span style="font-size:85%;">στο σβέρκο του λαού χορό,</span><br /><span style="font-size:85%;">στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,</span><br /><span style="font-size:85%;">την έχω σιχαθεί.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,</span><br /><span style="font-size:85%;">τους γερμανούς τους προφεσόρους,</span><br /><span style="font-size:85%;">που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,</span><br /><span style="font-size:85%;">αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,</span><br /><span style="font-size:85%;">υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,</span><br /><span style="font-size:85%;">τους έχω βαρεθεί.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,</span><br /><span style="font-size:85%;">κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,</span><br /><span style="font-size:85%;">κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,</span><br /><span style="font-size:85%;">με ιδεώδεις υποτακτικούς,</span><br /><span style="font-size:85%;">που είναι στο μυαλό νωθροί,</span><br /><span style="font-size:85%;">μα υπακοή έχουν περισσή,</span><br /><span style="font-size:85%;">τους έχω βαρεθεί.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,</span><br /><span style="font-size:85%;">κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,</span><br /><span style="font-size:85%;">που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,</span><br /><span style="font-size:85%;">αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά</span><br /><span style="font-size:85%;">κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,</span><br /><span style="font-size:85%;">τον έχω βαρεθεί.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,</span><br /><span style="font-size:85%;">υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,</span><br /><span style="font-size:85%;">κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,</span><br /><span style="font-size:85%;">με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,</span><br /><span style="font-size:85%;">σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,</span><br /><span style="font-size:85%;">τους έχω σιχαθεί.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /></div><br /><span class="creators" style="font-size:78%;">Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ &amp; Wolf Birman<br />Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος<br />Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-6102813157095506227?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-40070469423443127272010-02-17T22:15:00.002+02:002010-02-17T22:26:30.334+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S3xOtyeYb7I/AAAAAAAAAIs/JS9X210NFJY/s1600-h/d03_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 258px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S3xOtyeYb7I/AAAAAAAAAIs/JS9X210NFJY/s320/d03_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439308998506999730" border="0" /></a>Χάθηκα είπατε; Δεν χάθηκα... Ψαρεύω σε βαθιά νερά τελευταία... Είπα να αλλάξω λίγο συνήθειες... Κριός γαρ!<br />Άφησα το blogging και το έριξα σε υποβρύχιες επιχειρήσεις....<br />Συναντάς διάφορα είδη ψαριών εκεί στα βαθιά. Άλλα άκακα, άλλα αδιάφορα, άλλα περίεργα, άλλα αλαζονικά και άλλα άκρως επιθετικά!<br />Δεν ξέρω πόσο θα μείνω στο βυθό... Οι μπουκάλες με βγάζουν για λίγο ακόμη.<br />Το σημαντικότερο δεν το είπα. Δεν ξέρω αν θα ανέβω με κάποιο ψάρι στην επιφάνεια ή με άδεια χέρια :-) Θα μου πείτε τώρα, σημασία έχει το ταξίδι... :-)<br />Έχει ομορφιές πάντως ο βυθός. Αλλά έχει και κινδύνους. Ειδικά όταν τον εξερευνάς για πρώτη φορά, μπορεί να σε καταπιεί κανένα σκυλόψαρο για πρωινό...<br />Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα από την επιφάνεια πλέον φίλοι μου. Καλά να περνάτε :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-4007046942344312727?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-23421551406157840562010-01-03T20:18:00.004+02:002010-01-03T20:35:19.342+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S0DizQyoKKI/AAAAAAAAAIc/qSfaqcabSoc/s1600-h/stoxos.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 294px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/S0DizQyoKKI/AAAAAAAAAIc/qSfaqcabSoc/s320/stoxos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422583321662597282" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">Το άκουσα πολλές φορές με την αλλαγή του χρόνου... Το '10 να είναι το 10 το καλό! Μακάρι να είναι. Άλλωστε η ελπίδα λένε πως πεθαίνει πάντοτε τελευταία...<br />Είναι σημαντικό να έχεις την υγεία σου, να είσαι καλά και να βάζεις στόχους στη ζωή σου. Λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελάει... Ίσως δεν έχουν άδικο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η επόμενη στιγμή...<br />Στο πλαίσιο της λογικής προσπαθούμε λοιπόν να οργανώσουμε το μέλλον, βάζοντας στόχους πραγματοποιήσιμους. Άλλωστε, χωρίς στόχους, δεν έχει και νόημα η ζωή μας. Καταντά βαρετή και άχαρη.<br /><br />Το 2009 μου άφησε πολλά πράγματα και ευχάριστα και δυσάρεστα... Μια συναισθηματική πίκρα στο στόμα από έναν παλιό έρωτα και αρκετά χαμόγελα από το μεταπτυχιακό μου και τα επαγγελματικά μου... Μια νέα γνωριμία και μία προσωπική απόφαση που έμεινε για μια ακόμη φορά στα χαρτιά...<br /><br />Το 2010 είναι χρονιά αποφάσεων σε πολλούς τομείς της ζωής μου. Μια κομβική χρονιά.<br />Αυτό που θα ήθελα, είναι να είμαι καλά και να αποφασίσω με καθαρό μυαλό... Τίποτε περισσότερο!<br /><br />Εύχομαι σε όλες και όλους, οι στόχοι και οι επιθυμίες σας να γίνουν πραγματικότητα! Να είμαστε καλά και να βλεπόμαστε συχνότερα στα μπλογκς :-) Πολλά φιλιά σε όλους!!<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-2342155140615784056?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-73317154642650546332009-12-25T19:23:00.004+02:002009-12-25T19:34:05.690+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SzT1YuhmoWI/AAAAAAAAAIU/ciC8fy4pWeY/s1600-h/4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SzT1YuhmoWI/AAAAAAAAAIU/ciC8fy4pWeY/s320/4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419226056788189538" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">Ήρθε η ώρα να ετοιμάσω σιγά σιγά πράγματα για μια χειμωνιάτικη απόδραση...<br />Πέρσι μετά από πολλά χρόνια δεν είχα πάει πουθενά. Δεν υπήρχε διάθεση και καλή παρέα.<br />Μετά το περσινό σοκ κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου, να ξεκαθαρίσω καταστάσεις και να πατήσω reset στο μυαλό μου!<br />Φεύγω για λίγες μέρες για Λίμνη Πλαστήρα και εξορμήσεις σε Ελάτη, Περτούλι. Θα βρεθούμε και με καλούς φίλους εκεί...<br />Αγαπητοί φίλοι έχω χαθεί αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω λόγω δουλειάς να γράψω ή να παρακολουθήσω πολλά πράγματα... Θέλω να πιστεύω ότι όλη η παλιοπαρέα είναι καλά. Έχετε όλοι την αγάπη μου!<br /><br />Σας εύχομαι καλή Χρονιά και κάθε επιθυμία να πραγματοποιηθεί</span> το 2010!<br /><br />Rock από Αλκατράζ over :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-7331715464265054633?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-16161629629268648372009-10-26T19:23:00.005+02:002009-10-26T19:57:44.715+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SuXiMRu61DI/AAAAAAAAAIA/kn0zekW7C3Q/s1600-h/Image1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 277px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SuXiMRu61DI/AAAAAAAAAIA/kn0zekW7C3Q/s320/Image1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396968429019911218" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:georgia;">Το ομολογώ... Χάθηκα... Είπα να αφήσω για λίγο τα πληκτρολόγια, αλλά τελικά πέρασαν πάνω από 4 μήνες που είχα να γράψω κάτι...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Επιστρέφω με αλλαγές σε πολλούς τομείς...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Σε αισθηματικές γνωριμίες, σε αυτοκίνητο, μέχρι και σε κυβέρνηση!</span><br /><span style="font-family:georgia;">Άλλαξαν πολλά τελικά μέσα σε αυτό το τετράμηνο... Θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Το φετινό καλοκαίρι ήταν πολύ καλύτερο και χαρούμενο σε σχέση με το περσινό μαύρο και άραχνο...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Και το φθινόπωρο καθόλου άσχημο, άλλωστε, μεταξύ μας, πάντα το συμπαθούσα περισσότερο από τους καύσωνες του Αυγούστου...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Πάμε ολοταχώς για χειμώνα.... Ελπίζω και αυτός να είναι πολύ καλύτερος από τον περσινό! Όχι τόσο σε καιρικά φαινόμενα, όσο σε διάθεση :-)</span><br /><span style="font-family:georgia;">Καλώς σας ξαναβρίσκω λοιπόν φίλοι μου (όσοι επισκέπτεστε πια το αραχνιασμένο μου blog) και εδώ θα είμαστε να τα λέμε...</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">ΥΓ. Τελικά όπως θα παρατηρήσετε και στη φωτογραφία, πάντα υπάρχει ξέφωτο στο βάθος και του πιο σκοτεινού μέρους, αρκεί να έχουμε τη δύναμη να φτάσουμε μέχρι εκεί...!</span><br /></div><span style="font-family:georgia;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-1616162962926864837?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-66642414516684035242009-06-30T21:41:00.004+03:002009-06-30T21:47:16.433+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SkpdYiWPL9I/AAAAAAAAAHY/8XMaBTNqPho/s1600-h/Image111.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 153px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SkpdYiWPL9I/AAAAAAAAAHY/8XMaBTNqPho/s320/Image111.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353193783201574866" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia;"><br />Καιρός για λίγη ξεκούραση φίλοι μου... </span> <span style="font-family:georgia;"><br />Αφήνω στην άκρη τα πληκτρολόγια και τα ιντερνετικά καλώδια και φορτίζω μπαταρίες εντός και εκτός Αθήνας...</span> <span style="font-family:georgia;"><br />Σας εύχομαι ένα ευχάριστο και χαρούμενο καλοκαίρι, όπου και να βρεθείτε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Θα τα ξαναπούμε με το καλό από Σεπτέμβρη...</span> <span style="font-family:georgia;"><br />Γεια χαρά σε όλους!</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-6664241451668403524?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-59675942215685147202009-06-05T21:41:00.007+03:002009-06-05T23:00:16.178+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SilnG0MIhsI/AAAAAAAAAHQ/ye5sTALrUHI/s1600-h/metapol.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 224px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SilnG0MIhsI/AAAAAAAAAHQ/ye5sTALrUHI/s320/metapol.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343915799638214338" border="0" /></a><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Πάνε πολλά χρόνια από τότε που περιμέναμε τις εκλογές για να αλλάξουμε τον κόσμο με την ψήφο μας.</span></div><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Υποσχέσεις και οράματα πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας και χάθηκαν...</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Πού είναι τα χρόνια που ο καθένας, άσχετα με τον πολιτικό χώρο που υποστήριζε, πίστευε σε ιδέες και αξίες; Εκείνες τις ιδέες και τις αξίες που τον αντιπροσώπευαν.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Πέρασαν τα χρόνια, κυβέρνησαν τον τόπο πολλοί. Καθένας τους με τις δικές του πολιτικές αντιλήψεις.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Λένε πολλοί ότι το κυρίαρχο σύνθημα της γενιάς του Πολυτεχνείου «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» πραγματοποιήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι ορίστηκαν νέοι στόχοι στη ζωή μας. Γρήγορος πλουτισμός, ακριβά σπίτια και αυτοκίνητα, ανώτατες σπουδές και τόσα άλλα. </span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ένα νέο λεξιλόγιο εισέβαλε σιγά σιγά και ύπουλα στην καθημερινή μας ζωή...</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"> Λαμόγια, αρπαχτές, μίζες, κοράκια, βόλεμα, διαπλοκή και πάρα πολλά ακόμη... </span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Και από την άλλη η γενιά των 700 ευρώ.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Αναπτύχθηκε ένα σύστημα που στηρίζεται στην αναξιοκρατία, στη μεθόδευση και τη διαπλοκή. Ένα σύστημα που απειλεί να σε καταπιεί αν δεν συνεργαστείς μαζί του.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Δεν θα αναφέρω παραδείγματα. Ο καθένας μας σίγουρα έχει βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπος με τέτοιες καταστάσεις.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Έτσι λοιπόν φτάσαμε σιγά σιγά στην απαξίωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Δεν έχω ακούσει κανέναν που θα ψηφίσει με ευχαρίστηση την Κυριακή. Υπάρχει μια γενικότερη δυσαρέσκεια. Άλλοι μιλάνε για αποχή, άλλοι για ψήφο διαμαρτυρίας. Για να είμαι ειλικρινής άκουσα και ακραίες φωνές του τύπου «ε ρε μια χούντα που χρειάζεται...»!</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Δυστυχώς οι περισσότεροι πολιτικοί με τις συμπεριφορές τους κατάφεραν να ματαιώσουν τις προσδοκίες των πολιτών. </span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Γιατί πιστεύω πως το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Εύλογη απορία. Υπάρχει διέξοδος;</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Δεν ξέρω ειλικρινά. Είναι τόσα τα σημερινά αδιέξοδα του κόσμου και τόσο σκηνοθετημένα τα πάντα γύρω μας, που δύσκολα θα μίλαγε κάποιος για μεγάλες ανατροπές και δεν θα γινόταν γραφικός.</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Και αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι κατά πόσο θέλουμε εμείς οι ίδιοι να κάνουμε τις μεγάλες ανατροπές ή πλέον έχουμε αποδεχτεί το σύστημα και προχωράμε σε μοναχικούς μονόδρομους;</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"> Έχουμε τελικά τους πολιτικούς που μας αξίζουν;</span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:georgia,times new roman,times,serif;font-size:12;" ><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Κυριακή κοντή γιορτή λένε... Θα δείξει!</span><br /></span></p><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/p4Fs9S_Bqnc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/p4Fs9S_Bqnc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-5967594221568514720?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-17672085165413513432009-05-16T12:49:00.007+03:002009-05-16T17:18:44.028+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sg6Pw_zKagI/AAAAAAAAAG4/MjzpE-UV-bQ/s1600-h/Image1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sg6Pw_zKagI/AAAAAAAAAG4/MjzpE-UV-bQ/s320/Image1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336360680403134978" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ήδη η ελληνική επικράτεια κινείται τις τελευταίες εβδομάδες σε ρυθμούς Eurovision. </span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Με τις ευρωεκλογές δηλαδή δεν ασχολείται κανείς; Χα! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">SAKIS again λοιπόν! Το πανηγυράκι είναι έτοιμο για τη μεγάλη βραδιά. Και τι πανηγυράκι... Άκουσα χτες ότι το budget του αγγίζει πλέον αστρονομικά ποσά για show! Κατά τα άλλα η Κρίση μας έχει γονατίσει όλους... </span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Θέλετε προγνωστικά για το βράδυ; ok!</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Στην παραπάνω φωτό βλέπετε τους πιθανούς διεκδικητές της πρωτιάς... Φυσικά η Eurovision κρύβει πάντα και εκπλήξεις...</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Πιστεύω ότι Νορβηγία, Ελλάδα, Αζερμπαϊντζάν και ίσως και Τουρκία θα πλασαριστούν στην πρώτη τετράδα... Ποιος θα είναι πρώτος; Καλό ερώτημα!</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Η Νορβηγία ανήκει στο bloc των Βόρειων και σίγουρα θα σαρώσει όλα τα 12αρια από τους ξανθούς...</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Άλλωστε και το τραγούδι είναι πολύ καλό και αξίζει να πάει καλά. Βγαίνει και 21ος νομίζω στη σκηνή, οπότε βλέπω οι προηγούμενοι να τρώνε τη σκόνη του...!</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο Sakis κατεβαίνει με ένα τραγούδι που μπορεί να είναι dance αλλά είναι λίγο... Το shake it ήταν της πλάκας αλλά είχε καλύτερες προδιαγραφές για τον συγκεκριμένο διαγωνισμό. Με δυσκολία λοιπόν τον βλέπω για πρωτιά. Μάλλον μέσα στην πρώτη τριάδα... Προσωπική άποψη φυσικά.</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Το Αζερμπαϊτζάν έχει ένα πολύ ρυθμικό κομμάτι. Aysel και arash έχουν κάνει καλή δουλειά και τους βλέπω να παίζουν δυνατά στην πρώτη πεντάδα.</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Και η Τουρκία το παλεύει αν και δεν έχει να δείξει κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό απ' ότι τα περασμένα χρόνια.</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Αυτοί πιστεύω να είναι οι βραδινοί πρωταγωνιστές. Ασφαλώς δεν έχουμε δει τα τραγούδια των χωρών που πηγαίνουν απευθείας τελικό... Ίσως και εκεί κρύβεται κάτι καλό.</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Άντε, μαζευτείτε με φίλους, φίλες και καλή σας διασκέδαση. </span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Άντε να τελειώσει και αυτό, να αποφασίσουμε και τι θα ψηφίσουμε σε 20 μέρες... Είναι ένα θέμα και αυτό!</span></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span></div><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-1767208516541351343?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-82689175092584865052009-05-13T13:38:00.014+03:002009-05-16T13:20:49.716+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SgqlsxiqGhI/AAAAAAAAAGw/B2jOVLvrC3Y/s1600-h/falling-star.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 235px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SgqlsxiqGhI/AAAAAAAAAGw/B2jOVLvrC3Y/s320/falling-star.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335258897205303826" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">Για μένα ο χώρος των blogs της Lifo ήταν περισσότερο μια διασκέδαση, μια φυγή από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.</span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"> </span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Διάβαζα ωραία κειμενάκια, ανέβαζα κάποιες προσωπικές ιστορίες, σχολίαζα φίλους και με σχολίαζαν και αυτοί.</span></span><span style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"> </span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Προσωπικές επικοινωνίες και επαφές δεν είχα. Μου άρεσε η άγνωστη αυτή επικοινωνία. </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Για κάθε τι όμως τελικά υπάρχει η περίοδος της ακμής και η περίοδος της παρακμής.</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Τα blogs εκεί άρχισαν σιγά σιγά να χάνουν την αρχική τους λάμψη και ζωντάνια. Σταδιακά φίλοι αποχώρησαν είτε γιατί βαρέθηκαν είτε γιατί βρήκαν άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή τους είτε γιατί άνοιξαν δικά τους blogs... </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Ακόμη και οι κόντρες εκεί έγιναν πολύ φθηνές και ανούσιες… Χωρίς επιχειρήματα, χωρίς αρχές.</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Έτσι φτάσαμε στο τελευταίο διάστημα της μεγάλης παρακμής. </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Προσπάθησα περιοδικά με κείμενα ομαδικά και χιουμοριστικά να κρατήσω ζωντανό το ενδιαφέρον των φίλων, αλλά τελικά όσες προσπάθειες και να γίνονται πλέον, χάνονται σε ένα πλήθος σκουπιδιών.</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Μεγάλη η ευθύνη της διεύθυνσης του site που επέτρεψε σε κάποιους να μεταβάλουν το χώρο σε σκουπιδότοπο.</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Πλέον όποτε έχω έμπνευση και διάθεση να γράψω κάτι</span></span><span style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"> </span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">(γιατί είναι και αυτό ένα θέμα) θα το τοποθετώ σε αυτό τον πιο προσωπικό χώρο.</span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Ίσως μετά από καιρό ξαναβρεθούμε όλοι παρέα σε μια κοινότητα blogs…</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:78%;"><span class="Apple-style-span">Κανείς δεν ξέρει… Ο χρόνος θα δείξει!</span></span></p><p></p><p style="text-align: center;font-family:verdana;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kdD52DAaFRs&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/kdD52DAaFRs&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8268917509258486505?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-83182124258040413772009-05-10T18:35:00.002+03:002009-05-10T18:36:43.209+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sgb0WJvHPJI/AAAAAAAAAGY/HEhqt9rrzc4/s1600-h/a_red_rose_for_you.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334219470074756242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sgb0WJvHPJI/AAAAAAAAAGY/HEhqt9rrzc4/s200/a_red_rose_for_you.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σε ευχαριστώ που είσαι πάντα εκεί όταν σε χρειάζομαι…<br />Σε ευχαριστώ που όποτε ήμουν πικραμένος ήσουν πάντα δίπλα μου…<br />Σε ευχαριστώ που γέμισες την ψυχή μου αγάπη…<br />Σε ευχαριστώ που με αγαπάς όσο σε αγαπάω και εγώ…<br />Σε ευχαριστώ που ποτέ δεν μου χάλασες χατίρι έστω και αν με κακόμαθες…<br />Σε ευχαριστώ γι’ αυτό που είμαι σήμερα…<br />Χρόνια σου πολλά μαμά!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8318212425804041377?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-89676042762924418022009-05-02T13:21:00.005+03:002009-05-02T13:31:36.524+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SfwgRWfeG9I/AAAAAAAAAGA/tndjFfP2sGc/s1600-h/ocfp-pao_f4_12.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 218px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SfwgRWfeG9I/AAAAAAAAAGA/tndjFfP2sGc/s320/ocfp-pao_f4_12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331171541367266258" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Τι κι αν ο <span style="font-weight: bold;">Γιαννάκης </span>είχε ετοιμάσει ειδικά συστήματα και τρικ για το χτεσινό ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό… Τι κι αν η παράδοση μέτραγε 2-0 νίκες υπέρ τους… Τι κι αν ο <span style="font-weight: bold;">Δ</span><span style="font-weight: bold;">ιαμαντίδης</span> δεν αγωνίστηκε σχεδόν καθόλου…</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ο Ομπράντοβιτς τους πήρε ξανά την ταυτότητα!</span><br /><span style="font-family:verdana;">Σε ένα συγκλονιστικό παιχνίδι, διαφήμιση του μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός απέδειξε περίτρανα ότι είναι ο κυρίαρχος!</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ποιον να ξεχάσεις; Τον απίστευτο <span style="font-weight: bold;">Σπανούλη</span>, τον φοβερό και τρομερό <span style="font-weight: bold;">Μπατίστ</span>, τον γίγαντα <span style="font-weight: bold;">Πέκοβιτς</span>, τον διαστημικό <span style="font-weight: bold;">Γιασικεβίτσιους</span>; </span><br /><span style="font-family:verdana;">Πολλά μπράβο σε όλη την ομάδα και ένα μεγαλύτερο μπράβο στον αρχιτέκτονα της νίκης, <span style="font-weight: bold;">Ζέλικο</span> <span style="font-weight: bold;">Ομπράντοβιτς</span>, που επιβεβαίωσε τη φήμη του καλύτερου ευρωπαίου και όχι μόνο προπονητή. Οδήγησε την ομάδα με εξυπνάδα και ηρεμία στον τελικό και πλέον διεκδικεί το ακατόρθωτο μέχρι σήμερα. Το πέμπτο αστέρι. Αν το καταφέρει θα είναι και η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που θα κατέχει αυτό το ρεκόρ!</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ας ξεχάσουμε τις δηλώσεις του πολύ «μικρού» <span style="font-weight: bold;">Παπαλουκά</span>, ότι στον τελικό θα υποστηρίξει ΤΣΣΚΑ. Ας αφήσουμε και τους πικραμένους Ολυμπιακούς να κλάψουν σήμερα με την ησυχία τους…</span><br /><span style="font-family:verdana;">Και ας ευχηθούμε για τον μεγάλο τελικό! </span><br /><span style="font-family:verdana;">Ό,τι και να γίνει αύριο, η ομάδα έδειξε ότι είναι γεννημένη για νίκες. Οι παίκτες έχουν την ψυχολογία του νικητή. Δεν είναι losers. </span><br /><span style="font-family:verdana;">Καλή επιτυχία αύριο παλικάρια. Φέρτε για μια ακόμη φορά την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης!<br /><span style="font-weight: bold;">Μας αξίζει…!!</span></span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sfwe30LpnnI/AAAAAAAAAFw/YOujaRl4LMk/s1600-h/ocfp-pao_f4_12.jpg"><br /></a><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--></div><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8967604276292441802?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-85428559376639452262009-04-21T18:24:00.003+03:002009-04-21T18:42:34.760+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Se3pBLSt8MI/AAAAAAAAAFo/dRba1kboOC4/s1600-h/cat+028.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Se3pBLSt8MI/AAAAAAAAAFo/dRba1kboOC4/s320/cat+028.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327170140669604034" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Ξανά στην Αθήνα λοιπόν...</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Μετά από μερικές μέρες που πέρασα στην ορεινή Αρκαδία, ξανά στα παλιά λημέρια...</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Ομολογώ ότι είχα ανάγκη αυτή την απόδραση. Ο χειμώνας είχε περάσει από πάνω μου, με πολύ πρεσάρισμα σε όλους τους τομείς...</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Η φύση σε μεταμορφώνει... Σκέφτεσαι και λειτουργείς διαφορετικά. Σου ηρεμεί ψυχή και σώμα.</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Η παραμονή σε ένα πέτρινο σπιτάκι μέσα στο ελατοδάσος ήταν μοναδική εμπειρία. Μακριά από κάθε τι που χαλάει την ομορφιά της φύσης.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Περιηγήσεις σε Δημητσάνα, Βυτίνα, Λεβίδι, Μαίναλο γέμισαν τις μέρες με μοναδικές εικόνες... </span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Κόσμος λίγος, που έκανε τα μέρη αυτά ακόμη πιο φιλόξενα.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><br />Στο Πέτρινο στη Δημητσάνα δεν κάθισα τελικά για τσίπουρα. Είπαμε, δεν δοκιμάζουμε τα όρια των αντοχών...</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><br />Ο περίπατος μέσα στο δάσος, μια μοναδική εμπειρία. Το στρες της Αθήνας πάει περίπατο σε ένα τέτοιο μέρος. Το αεράκι να περνάει απαλά από πάνω σου και οι ήχοι των πουλιών να παίζουν μια γλυκιά μουσική στα αυτιά σου.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Ανανεώθηκα. Νιώθω πολύ ήρεμος. Γαλήνιος.<br />Πέρασα πολύ όμορφα σε εκείνα τα μέρη.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Θα κρατήσω εκείνες τις εικόνες να με συντροφεύουν στην τσιμεντένια και αφιλόξενη Αθήνα.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Θα προσπαθήσω να τις κρατήσω όσο περισσότερο γίνεται, ωσότου τις καταπιεί και αυτές η σκληρή καθημερινότητα...</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Και του χρόνου να είμαστε καλά να ξαναζήσουμε αυτές τις όμορφες στιγμές κοντά στη φύση.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8542855937663945226?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-59854763371748891882009-04-02T22:29:00.002+03:002009-04-02T22:30:48.615+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SdUSV79wIHI/AAAAAAAAAE4/cu5KpKlhijI/s1600-h/cat_lifo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 310px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SdUSV79wIHI/AAAAAAAAAE4/cu5KpKlhijI/s320/cat_lifo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320178702891360370" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Την πρώτη φορά που την είδα στη βεράντα φρίκαρα. Είχα ένα καναρίνι τότε και είχε αρχίσει να του παίρνει μέτρα. Την είχα διώξει τότε και δεν ξαναήρθε... Είχα βάλει και ένα διχτάκι στο πέρασμα για περισσότερη ασφάλεια.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Το καναρίνι πέθανε μετά από λίγους μήνες σε βαθιά γεράματα... Λυπήθηκα πολύ τότε... Μετά από λίγο καιρό το διχτάκι το έβγαλα... Δεν είχα σκοπό να ξαναφέρω ούτε καναρίνι, ούτε γάτα, ούτε σκύλο ούτε τίποτε! Δεν μπορώ τους αποχωρισμούς...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων την ξαναείδα να περπατάει στη βεράντα. Βγήκα έξω να τη δω. Φοβόταν πολύ. Μόλις με είδε εξαφανίστηκε. Προσπάθησα να δω από πού έρχεται... Μάλλον από κάποια διπλανή πολυκατοικία.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Την επόμενη μέρα ήταν πάλι έξω στη βεράντα. Είχα μισάνοιχτες τις κουρτίνες. Καθόταν και με κοίταγε στα μάτια. Άνοιξα τη μπαλκονόπορτα. Κοιτούσε αλλά δεν πλησίαζε καν! Αυτό συνεχίστηκε για μερικές μέρες...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Κάποια στιγμή έκανε την κίνηση. Πέρασε το πόδι της στο σαλόνι και με κοίταξε. Μάλλον μου έπαιρνε μέτρα. Περίμενε την αντίδρασή μου. Πού να ‘ξερε ότι έχω μεγάλη αδυναμία στις γάτες. Της μίλησα και δειλά μπήκε μέσα. Έμεινε περίπου 5 λεπτά, μετά βγήκε έξω και έφυγε από το πέρασμα.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Από τότε την έχω καθημερινά στη βεράντα. Βρέχει, κάνει κρύο αυτή εκεί έξω. Έχει βρει και μια πολυθρόνα και ρίχνει μεγάλες ξάπλες. Άρχισα και την ταΐζω. Το πρόγραμμά της είναι φαγητό, παιχνίδι, ύπνος. Για μερικές ώρες χάνεται αλλά μετά επιστρέφει!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:verdana;font-size:12;" >Το μόνο που δεν ξέρω είναι πώς να τη φωνάζω...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-5985476337174889188?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-3749901918326528322009-04-01T21:06:00.002+03:002009-04-01T21:08:33.319+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SdOtmQ3uFHI/AAAAAAAAAEw/85gIY48dImk/s1600-h/sfendoni.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 225px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/SdOtmQ3uFHI/AAAAAAAAAEw/85gIY48dImk/s400/sfendoni.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319786457729995890" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ήταν Οκτώβρης του '89 αν θυμάμαι καλά.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Υπηρετούσα τη θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό σε Αντιτορπιλικό.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ήταν η πρώτη μεγάλη διακλαδική άσκηση που θα πηγαίναμε. «<strong>Παρμενίων</strong>»!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Εικονικές εμπλοκές με Τούρκους στο Αιγαίο, βολές με πραγματικά πυρά σε βραχονησίδες, ανθυποβρυχιακός πόλεμος...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ο καιρός έξω λέγανε πως θα χάλαγε. Ακούσαμε στην ΕΜΥ για 9-10 μποφόρ στο κεντρικό Αιγαίο.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ξεκινήσαμε στις 7 το πρωί... Η άσκηση θα κρατούσε 6-7 ημέρες και θα επιστρέφαμε Σαλαμίνα.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Κάθε 3-4 ώρες χτυπούσε συναγερμός. «<em>Γυμνάσιο γυμνάσιο γυμνάσιο, πυρκαγιά στη γέφυρα», «Συναγερμός Α/Α</em>», χώρια τις βολές με τα πυροβόλα, χώρια τις πετρελεύσεις, την ανταλλαγή αλληλογραφίας κλπ κλπ. </span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ζήτημα να προλάβαινες να κοιμηθείς 3-4 ώρες το 24ωρο.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ο καιρός την τρίτη μέρα είχε αγριέψει πολύ. Είχε 10άρι γεμάτο. Φυσικά τα επιβατικά πλοία στα 8 μποφόρ είχαν δέσει ήδη. Εμείς ταξιδεύαμε όμως με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Έβλεπα τεράστια κύματα τη μία στιγμή να μας σηκώνουν στον ουρανό και την άλλη να μας οδηγούν στα έγκατα της θάλασσας. Επαφή με το τι συνέβαινε έξω είχαμε μόνο στις ασκήσεις. Όλες τις υπόλοιπες ώρες, βρισκόμασταν σε κλειστούς χώρους και κρατάγαμε τα στομάχια μας...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Την τέταρτη μέρα είχαμε πέσει σε 11 μποφόρ. Ήταν κάτι απίστευτο. Ο ουρανός είχε γίνει ένα με τη θάλασσα. Το πλοίο μας το κατάπιναν τεράστια μαύρα κύματα. Έριχνε και ψιλόβροχο θυμάμαι... Πρώτη φορά γινόταν η άσκηση σε τόσο κακές καιρικές συνθήκες. Κάποιοι αξιωματικοί περίμεναν σήμα για διακοπή της άσκησης λόγω κακοκαιρίας. Τέτοιο σήμα δεν ήρθε ποτέ.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Οι απέναντι αν θυμάμαι καλά είχαν σταματήσει....</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Μόλις είχαμε ολοκληρώσει άσκηση με πραγματικά πυρά, ακούσαμε ξαφνικά η φωνή του κυβερνήτη στα μεγάφωνα:</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">«<strong>ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟ. ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΗΧΑΝΟΣΤΑΣΙΟ</strong>»!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Κοίταξα το Θανάση τον κολλητό μου. Το βλέμμα του παγωμένο. Φωτιά στο πλοίο και έξω 11 μποφόρ. Φορτωμένοι με πυρομαχικά και γεμάτοι πετρέλαιο! Τα είδαμε όλα!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Το άγημα πυρκαγιάς κατέβηκε να σβήσει τη φωτιά. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο! Καιγόταν ένας τεράστιος ηλεκτρικός πίνακας και οι φλόγες ανέβαιναν στο κατάστρωμα!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Δεν είχαν περάσει 5 λεπτά και χτυπάει ξανά ο συναγερμός.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><strong><span style="font-size:12;">«ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟ. ΒΛΑΒΗ ΠΗΔΑΛΙΟΥ, ΒΛΑΒΗ ΠΗΔΑΛΙΟΥ»!</span></strong></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">E, εκεί τα παίξαμε εντελώς. Ο ηλεκτρικός πίνακας είχε βραχυκυκλώσει το ηλεκτρικό σύστημα διεύθυνσης του πλοίου. Ήμασταν ακυβέρνητοι και θα έπρεπε ο πηδαλιούχος, να κατέβει και να αναλάβει χειροκίνητη πλοήγηση του πλοίου! </span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Το πλοίο άρχισε να παίρνει μεγάλες κλίσεις. Ο καιρός μας πήγαινε όπου ήθελε!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ο Θανάσης έπιασε το σωσίβιό του. Πανικός πραγματικός!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"> Και τότε μέσα στη βροχή, εμφανίζεται ο πρώτος μηχανικός. Παίρνει ένα μεγάλο πυροσβεστήρα και κατεβαίνει στον πίνακα. </span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Παράλληλα ο πηδαλιούχος τρέχοντας του σκοτωμού, κατέβαινε στο χειροκίνητο πηδάλιο...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Εκείνα τα λεπτά έμοιαζαν αιώνες....</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ώσπου, είδαμε τον Πρώτο, να ανεβαίνει μουτζουρωμένος και με έκφραση ανακούφισης.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Είχε σβήσει τη φωτιά στον πίνακα. Ο μεγάλος κίνδυνος είχε περάσει.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Σε δέκα λεπτά είχε αποκατασταθεί η βλάβη και στο πηδάλιο του πλοίου....</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Στείλαμε σήμα στον Αρχηγό Στόλου. Το πλοίο δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει την άσκηση. Αγκυροβολήσαμε στη Χίο για επισκευές...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Όλο το πλήρωμα ήταν κομμάτια. Αλλού πατούσες και αλλού βρισκόσουν...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Επισκευάσαμε τις ζημιές και σε δύο μέρες γυρίσαμε στο Ναύσταθμο.</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ήταν πραγματικά μια συγκλονιστική εμπειρία, που δεν μπορείς να τη νιώσεις αν δεν την έχεις ζήσει!</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"> _______________</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Τρία χρόνια μετά πέρασα από τη Σούδα ως πολίτης πλέον...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Το γέρικο Αντιτορπιλικό ήταν πλέον παροπλισμένο εκεί. Ακίνητο, αμίλητο, σκουριασμένο....</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Στάθηκα και το κοίταξα από μακριά. Πέρασαν από το μυαλό μου όλα όσα είχα περάσει στο κατάστρωμά του δύο ολόκληρα χρόνια. Και καλές και κακές στιγμές. Μελαγχόλησα...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Γύρισα την πλάτη και σιγά σιγά απομακρύνθηκα...</span></span></p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Φεύγοντας από τη Σούδα και κοιτώντας το μέσα από το αυτοκίνητο, ψιθύρισα...</span></span></p><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"> «<em>ευχαριστώ για τις εμπειρίες ζωής που μου έδωσες</em>»...<br /></span></span></p><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"><br /></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-374990191832652832?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-60721198828405112482009-03-29T19:17:00.005+03:002009-03-29T21:36:02.448+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc-h-OUVWTI/AAAAAAAAAEE/f0ry29THq1w/s1600-h/newblog.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 205px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc-h-OUVWTI/AAAAAAAAAEE/f0ry29THq1w/s320/newblog.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318647775315188018" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Γράφω εδώ και δύο χρόνια στα blogs της Lifo.</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Αποφάσισα να ανοίξω και έναν προσωπικό χώρο έκφρασης στο Blogger, μιας και στα blogs της Lifo ενδέχεται να προκύψουν αλλαγές. Για το λόγο αυτό μεταφέρω σιγά σιγά και κάποια αγαπημένα μου κείμενα σε αυτό το χώρο.</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Στα blogs της Lifo είμαστε μια μεγάλη παρέα που ανανεώνεται συνεχώς.</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Στο Blogger τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Ίσως εδώ να αναρτώ κάποια πιο προσωπικά κείμενα. Ίσως και να μην αναρτώ καθόλου κείμενα. Ο χρόνος θα δείξει...</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Όπως και να 'χει, ο χώρος αυτός θα είναι ένα σημείο επικοινωνίας μας μέσα στην απεραντοσύνη του διαδικτύου. Αρκεί να καταφέρουμε να συναντηθούμε!</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-6072119882840511248?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-82317666420597924262009-03-29T13:52:00.001+03:002009-03-29T13:53:39.700+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9TLk11sfI/AAAAAAAAACk/VGWUpXD2Sgo/s1600-h/zeru.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9TLk11sfI/AAAAAAAAACk/VGWUpXD2Sgo/s400/zeru.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318561143281005042" border="0" /></a><br /><p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Νταρ Ες Σαλαάμ Τανζανία. Ξημερώνει. Υγρασία. Στον δρόμο κόσμος πολύς. Γυναίκες με χρωματιστά τουρμπάνια στα κεφάλια, άντρες με ποδήλατα. Η γλώσσα σουαχίλι. Γλώσσα χωρίς ρήματα χωρίς πληθυντικούς και ενικούς. Εδώ όλοι είναι ίσοι. Εκτός από τους <strong>Αλμπίνο</strong>. <strong>Τους Ζερού-Ζερού</strong>. Η λέξη στα σουαχίλι σημαίνει Αλμπίνο. Στην πραγματικότητα σημαίνει «το πνεύμα», το φάντασμα. <strong>Οι Αλμπίνο μοιάζουν με φαντάσματα, κατάλευκοι, με ξανθά μαλλιά, ξεθωριασμένα μάτια.</strong></span></span></p><p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ενας στους 4.000 κατοίκους της Τανζανίας είναι Αλμπίνο. Περίπου 400.000 σε συνολικό πληθυσμό 40 εκατομμυρίων. Επίσημη καταγραφή δεν υπάρχει. Ο αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια είναι μία εκ γενετής πάθηση και οφείλεται στην έλλειψη χρωστικής του δέρματος, με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός να παράγει μελανίνη. Λόγω του λεπτού δέρματος και της έλλειψης μελανίνης αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα όρασης αλλά και καρκίνο του δέρματος.</span></span></p><p align="justify" style="font-family:verdana;"><!--[if gte mso 9]><xml> Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> </xml><![endif]--> <!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </p><p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><strong><span style="font-size:12;">Σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη δεισιδαιμονία που καλλιεργήθηκε από τους 161.000 μάγους της χώρας, τα μέλη του σώματος όσων γεννήθηκαν χωρίς μελανίνη στο δέρμα, φέρνουν καλοτυχία και πλούτο!</span></strong></span></p><div style="font-family: verdana;" align="justify"> </div><p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"><strong>Ένα εμπόριο φρίκης ανθρώπινων μελών </strong>έχει στηθεί και εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς και στις γειτονικές χώρες. <strong>Κυνηγοί κεφαλών δολοφονούν και ακρωτηριάζουν Αλμπίνο για να πάρουν τα μέλη τους. Είναι οι Ζερού Ζερού, ο "Κανένας", τα "Φαντάσματα".</strong></span></span></p><div style="font-family: verdana;" align="justify"> </div><div style="font-family: verdana;" align="justify"> </div><p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Με περιορισμένη όραση και υπό την αδυσώπητη απειλή του καρκίνου του δέρματος, <strong>τοποθετούνται στο περιθώριο από την πρώτη στιγμή που έρχονται στη ζωή</strong>. Θεωρούνται καταραμένοι από την γέννα, αφού κατά την παράδοση είναι παιδιά μοιχείας ενώ πλέον τείνουν να γίνουν και εμπορεύσιμο προϊόν: <strong>ένα χέρι αλμπίνο στη μαύρη αγορά της Τανζανίας, της Κένυας, της Νοτίου Αφρικής, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, του Μπουρουντί κοστίζει 1.500 ευρώ.</strong></span></span></p><p face="verdana" align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"><strong>Ο μύθος των Αλμπίνο</strong></span></span></p><p style="font-family: verdana;" align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"><strong>Ο μύθος λέει ότι οι Αλμπίνο ήταν φαντάσματα,</strong> που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους θνητούς. Ηταν αθάνατοι, γι' αυτό και οι οικογένειες όταν πέθαιναν τους έθαβαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι για να μη δει κανείς τον νεκρό. Στα χωριά όταν μια οικογένεια αποκτούσε ένα παιδί Αλμπίνο το έπνιγε στη γέννα. Οι γηραιότεροι ακόμη πιστεύουν ότι ένα παιδί Αλμπίνο είναι κακός οιωνός. Ωστόσο η παράδοση «μεταλλάχτηκε». <strong>Από τον Μάιο 2007 ένα ξέφρενο ανθρωποκυνηγητό έχει συγκλονίσει την ειρηνική κατά τα άλλα Τανζανία. Πάνω από 200 Αλμπίνο έχουν σφαγιαστεί σαν ζώα μπροστά στα μάτια των συγγενών τους.</strong> Οι αριθμοί ποικίλλουν. Πολλοί χωρικοί δεν δηλώνουν το περιστατικό. «Συνέβη ξαφνικά λόγω της πίστης στη μαγεία, οι μάγοι είναι η πηγή του κακού. Οι άνθρωποι πάνε στους γιατρούς για τη μαγεία και τους λένε τα προβλήματά τους και οι μάγοι λένε ότι «εάν θέλετε να λύσετε τα προβλήματά σας, πρέπει να έχετε το χέρι ενός Αλμπίνο, πρέπει να έχεις το αυτί ενός Αλμπίνο, θα είναι η πηγή της ευημερίας σου, άρα βρείτε το χέρι ενός Αλμπίνο» θα πει η πρώτη Αλμπίνο βουλευτίνα, Αλ Σάιμα Κεγκίρ, στο σπίτι της στο Νταρ Ες Σαλαάμ.</span></span></p><p style="font-family: arial;" align="justify"><span style="font-size:78%;">Πηγή:<a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_17/03/2009_307838" target="_blank">http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_17/03/2009_307838 </a></span></p><p style="font-family: arial;" align="justify"><span style="font-size:78%;">Διαβάστε και εδώ: <a href="http://www.flash.gr/page.ashx?pid=9&amp;aid=288833&amp;cid=153" target="_blank">http://www.flash.gr/page.ashx?pid=9&amp;aid=288833&amp;cid=153 </a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8231766642059792426?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-81014295232905012682009-03-29T13:11:00.001+03:002009-03-29T13:46:43.634+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9J-XYQfUI/AAAAAAAAACU/G0Shqff6n7Q/s1600-h/oscar2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 148px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9J-XYQfUI/AAAAAAAAACU/G0Shqff6n7Q/s200/oscar2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318551020724321602" border="0" /></a><span style=";font-family:georgia,times new roman,times,serif;font-size:85%;" >Παραμονές της 25^ης Μάρτη πάντα στο πατρικό μας επικρατούσε μια αναταραχή. Αναταραχή με την καλή έννοια βέβαια. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν, τηλεφωνήματα, ανταλλαγές δίσκων </span><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >βινυλίου</span><span style=";font-family:georgia,times new roman,times,serif;font-size:85%;" >, αφίσες για τους τοίχους, απαραίτητα ψώνια σε ποτά και snacks. Προετοιμασίες για το ετήσιο πάρτι με αφορμή την ονομαστική εορτή του αδελφού μου. Μπόμπιρας εγώ τότε παρακολουθούσα από κοντά τις ετοιμασίες με μεγάλη περιέργεια.</span> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Το βράδυ του πάρτι όλα ήταν έτοιμα. Τα τρία δωμάτια του παλιού μας σπιτιού στην Αριστομένους, είχαν αδειάζει από τα έπιπλα. Μόνο καρέκλες κυκλοφορούσαν στις γωνίες και τραπεζάκια για τα ποτά. Στους τοίχους κολλημένες αφίσες τραγουδιστών και ηθοποιών από το Φαντάζιο και άλλα περιοδικά… Στο τραπέζι μπουκάλια βερμούτ, martini και φυσικά ξηροί καρποί διαφόρων ειδών. Εκείνη τη χρονιά θυμάμαι υπήρχε και ηχητική αναβάθμιση. Το μικρό πικάπ OSCAR, θα το αντικαθιστούσε ένα πιο σύγχρονο στερεοφωνικό με ηχεία, δανεισμένο από φίλο του αδελφού μου!</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Γύρω στις 10 όλοι οι «μεγάλοι» είχαν μαζευτεί και το πάρτι σιγά σιγά ξεκίναγε… </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ήξερα καλά δύο μόνο από τους μεγάλους… Το Νέστωρα και το Γιάννη. Ήταν οι κολλητοί του αδελφού μου. Φόραγαν και παντελόνια καμπάνες και ο ένας είχε και φαβορίτες.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Τα φώτα σταδιακά χαμήλωναν εντελώς και η μουσική έπαιζε δυνατά. Charms, Idols, Νοστράδαμος, Olympians και ξένο ρεπερτόριο. Ο χορός έδινε και έπαιρνε. Ήταν η εποχή του σέικ και του μπουζ.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Στριφογύρναγα ανάμεσα στα πόδια των μεγάλων… </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Κάποια στιγμή με στρίμωξε σε μία γωνία μέσα στο σκοτάδι μια κοπέλα. «<em>Εσύ είσαι ο Κώστας</em>;» μου είπε. «<em>Ναι, εγώ είμαι</em>», της απάντησα. «<em>Εγώ είμαι η Έφη, φίλη του αδελφού σου</em>», μου απάντησε. Έτρεξα προς το Νέστωρα κατακκόκινος. Αυτός έτρωγε αδιάφορος τυροπιτάκια, που είχε φροντίσει να φτιάξει η κυρ Άρτεμη. «<em>Κάτσε εδώ μικρέ να μου κάνεις παρέα</em>», μου είπε ο Νες όπως τον έλεγαν χαϊδευτικά.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Μέσα στο σκοτάδι φαίνονταν οι κάφτρες από τα πρώτα τσιγάρα που άναβαν. Ένα από αυτά, έκανε και μια τεράστια τρύπα στις κουρτίνες θυμάμαι, αλλά ήταν γεγονός αναμενόμενο για ένα πάρτι με τόσα πολλά άτομα.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Γύρω στις 12 άρχισαν τα μπλουζ. Πάντα μου άρεσαν τα μπλουζ. Καθόμουν σε ένα σκαμνάκι και τους χάζευα που χόρευαν. Ήταν εποχές αθώου φλερτ εκείνες.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο αδελφός μου ήταν αρχηγός και τα έδινε όλα. Χορό, κέφι, αστεία με όλους. </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Κατά τις 12.30 είχε έρθει και η αστυνομία. «<em>Παρακαλώ χαμηλώστε τη μουσική</em>», τόνισε ένας χωροφύλακας.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Η μουσική χαμήλωσε λίγο και το πάρτι συνεχίστηκε μέχρι αργά… Δεν θυμάμαι μέχρι τι ώρα. Μάλλον είχα αποκοιμηθεί σε κάποια πολυθρόνα…</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ένα ακόμη πάρτι είχε τελειώσει. Το πρωί ξεκίναγε η αποκατάσταση του χώρου. Μέχρι το βράδυ όλα ήταν όμως πριν. Τα έπιπλα ξανά στη θέση τους, τα κάδρα, τα κρεβάτια, όλα. Η ζωή του σπιτιού μας έμπαινε ξανά στους κανονικούς της ρυθμούς. Μέχρι την επόμενη χρονιά και για λίγα χρόνια ακόμη, που ο αδελφός μου θα διοργάνωνε εκείνα τα αξέχαστα πάρτι της Αριστομένους.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-8101429523290501268?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-47082668104253050282009-03-29T13:08:00.001+03:002009-03-29T13:47:10.805+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9KRknOS1I/AAAAAAAAACc/n7JhY-ovudw/s1600-h/christmas1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 130px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9KRknOS1I/AAAAAAAAACc/n7JhY-ovudw/s200/christmas1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318551350694267730" border="0" /></a><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Πάνε πολλά χρόνια από τότε… Πρέπει να ήμουν στα 13… Πρώτη Γυμνασίου πήγαινα…</span> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Με το φίλο μου το Δημητράκη, περιμέναμε πως και πως τα Χριστούγεννα, για να πάμε να πούμε τα κάλαντα!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Εκείνη τη χρονιά ήμασταν πρωτοποριακοί. Είχα «βγάλει» τα κάλαντα στη μελόντικα, τα είχα μάθει και σ’ εκείνον και η μικρή ορχηστρούλα ήταν έτοιμη. Ένας τη μελωδία και ο άλλος στα φωνητικά!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Στις έξι το πρωί πήγα και τον πήρα από το σπίτι του στην Αλκαμένους.</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Νύχτα ήταν και έκανε παγωνιά θυμάμαι…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από την Αχαρνών, από τις πολυκατοικίες με τις μεγάλες βεράντες στον Άγιο Παντελεήμονα. Φανταζόμασταν ότι έμεναν πλούσιοι εκεί και θα έδιναν γερό φιλοδώρημα!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Χτυπήσαμε ένα κουδούνι στην τύχη… Τίποτε… Μετά δεύτερο, τρίτο… Κάποιος ρώτησε ποιος είναι.</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;"> «<em>Κάλαντα, να τα πούμε</em>;» είπαμε. Μας άνοιξε την εξώπορτα.</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ανεβήκαμε στις μύτες στον πέμπτο όροφο και τρέμοντας μην μας κυνηγήσουν που ήταν άγρια χαράματα, χτυπήσαμε δειλά το πρώτο κουδούνι… Κανείς…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Κατεβήκαμε στον τέταρτο… Στο πρώτο κουδούνισμα, ακούσαμε θόρυβο από μέσα… Η πόρτα άνοιξε και ένας αγουροξυπνημένος χοντρούλης κύριος με πιτζάμες εμφανίστηκε μπροστά μας… </span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">«<em>Να τα πούμε</em>;» ρωτήσαμε με αγωνία…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">«<em>Πείτε τα</em>» μας απάντησε και η ορχήστρα ξεκίνησε… Εμφανίστηκε και η γυναίκα του σε λίγο…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ο χοντρούλης κύριος μας είπε ξαφνικά… «<em>Σταματήστε, μισό λεπτό να φέρω κάτι και συνεχίζετε</em>»…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Κοιταχτήκαμε με το Δημητράκη. Λες να φέρει κανένα δίκαννο, που σηκώσαμε την πολυκατοικία στο πόδι, σκεφτήκαμε…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ο κύριος εμφανίστηκε μετά από λίγο με ένα παλιό μαγνητοφωνάκι στο χέρι. Από εκείνα τα παλιά Philips που έπαιρναν κασέτα και ηχογραφούσαν με ένα μικροφωνάκι…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">«<em>Παιδιά περάστε μέσα, θέλω να ηχογραφήσω τα κάλαντά σας. Είναι υπέροχα</em>». Τα χάσαμε. Δεν περιμέναμε τέτοια αντίδραση!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Αφού μας ηχογράφησε, η γυναίκα του μας κέρασε δίπλες, κουραμπιέδες και μετά ο χοντρούλης κύριος μας έδωσε ένα κολλαριστό κατοστάρικο! Ακόμη το θυμάμαι…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Ένα μεγάλο χαμόγελο έσκασε στα χείλη μας… Πρέπει να ήταν η τυχερή μας μέρα!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Κατεβήκαμε στον τρίτο… Δεν χρειάστηκε να χτυπήσουμε πολλά κουδούνια… Η μελωδία από την μελόντικα, έκανε όλες τις πόρτες να ανοίγουν… Λέγαμε μία φορά τα κάλαντα και πέρναμε φιλοδωρήματα από όλο τον όροφο…!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Βγαίνοντας με ένα μεγάλο χαμόγελο από εκείνη την πολυκατοικία της Αχαρνών, πρέπει να είχαμε στην τσέπη 250 δραχμές! Πολλά λεφτά στα μάτια μας, τότε που το χαρτζιλίκι ήταν 10 δραχμές τη μέρα…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Συνεχίσαμε μέχρι τις 10 το πρωί. Μετά οι πόρτες δεν άνοιγαν εύκολα… Οι τσέπες του Δημήτρη, που ήταν ο ταμίας είχαν γεμίσει κέρματα και λίγα χαρτονομίσματα.</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Η ιδέα μας για κάλαντα με μελόντικα είχε πετύχει. Ήταν πολύ πρωτότυπη. Όλοι μας υποδέχονταν με χαμόγελο και έκπληξη στα μάτια. Πραγματικά τους άρεσε η ιδέα μας. Πετάγαμε από χαρά. Δεν ήταν μόνο τα χρήματα, αλλά η χαρά που έβλεπες στα μάτια τους. Εκείνη η χαρά που έκανε εμάς ακόμη πιο χαρούμενους!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Έριξα την ιδέα. </span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">«<em>Πάμε στη δουλειά του πατέρα μου να τα πούμε και εκεί</em>;».</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Δεν θυμάμαι πώς πήγαμε, αλλά πήγαμε! Οδός Καποδιστρίου, κέντρο.</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Έγινε το έλα να δεις. Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που είχαμε μαζέψει τόσα χρήματα που δεν είχαμε που να τα βάλουμε. Βρήκαμε ένα σακουλάκι και το γεμίσαμε μέχρι επάνω! Πρέπει να είχαμε μαζέψει πάνω από 5.000 δραχμές εκείνη τη μέρα!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Απολογισμός στο σπίτι του Δημήτρη.</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Καθίσαμε στο κρεβάτι του και αδειάσαμε το σακουλάκι… Η μητέρα του τα έχασε!</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">«<em>Πού βρήκατε καλέ τόσα λεφτά</em>», φώναξε…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Της εξηγήσαμε και αρχίσαμε τη μοιρασιά… Περίπου 2.500 δραχμές έκαστος! </span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Σε λίγο έφυγα τρέχοντας για το σπίτι μου… Με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:12;">Δεν θυμάμαι πραγματικά τι έκανα όλα εκείνα τα χρήματα… Νομίζω πως ψώνισα μερικά ρούχα και ένα παιχνιδάκι επιτραπέζιο και πήρα και ένα δώρο στους δικούς μου… Τα υπόλοιπα μάλλον τα φύλαξα για τις δύσκολες μέρες…</span></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><strong><span style="font-size:12;">Εκείνη ήταν και η τελευταία φορά που βγήκα και είπα τα κάλαντα…</span></strong></span></p> <p align="justify" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><strong><span style="font-size:12;">Ήταν τα Χριστούγεννα που γέμισε χαρά η καρδιά μου και φιλοδωρήματα η άδεια τσέπη εκείνου του παλιού ξεβαμμένου τζίν μου…</span></strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-4708266810425305028?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-61051036907339926772009-03-29T13:06:00.002+03:002009-03-29T13:49:33.728+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9IcpBmGnI/AAAAAAAAAB8/H_YhA0x6r9A/s1600-h/plast.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 186px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9IcpBmGnI/AAAAAAAAAB8/H_YhA0x6r9A/s400/plast.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318549341833927282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Για τις διακοπές των Χριστουγέννων του ‘07 η μπίλια είχε «κάτσει» από καιρό στη Λίμνη Πλαστήρα. Αρχικά είχε πέσει ιδέα για </span><a style="font-family: verdana;" href="http://www.kaimaktsalan.gr/" target="_blank">Καϊμακτσαλάν</a><span style="font-family:verdana;"> αλλά ο καιρός δεν προσφερόταν και ένας δεύτερος αποκλεισμός στα χιόνια πήγαινε πολύ!</span></span> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Έδρα μας τα <a href="http://www.magicways.gr/xoria/kaliviap.htm" target="_blank">Καλύβια Πεζούλας</a>, ένα χωριό ακριβώς δίπλα στη Λίμνη.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Αν εξαιρέσεις την απίστευτη ομίχλη στη διαδρομή από Καρδίτσα μέχρι τα Καλύβια (3 αυτοκίνητα είχαν φύγει ήδη από το δρόμο) δεν συναντήσαμε σοβαρά προβλήματα.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Η λίμνη Πλαστήρα, το στολίδι των Αγράφων βρίσκεται 25 χλμ. δυτικά της Καρδίτσας. Το τοπίο είναι συναρπαστικό καθώς η πανέμορφη λίμνη αγκαλιάζεται από ψηλά κατάφυτα βουνά. Την περίοδο που πήγαμε ήταν όλα χιονισμένα, κάνοντας την επίσκεψή μας μαγευτική!</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Τα χωριά γύρω από τη λίμνη ονειρεμένα. <a href="http://www.enavotsalostilimniplastira.gr/pages/article.asp?SUBCAT_ID=41" target="_blank">Απίστευτες διαδρομές</a>, εξαιρετικό φαγητό και υπέροχο κόκκινο κρασί.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Κάθε πρωί αποφασίζαμε και μια διαφορετική εξόρμηση. Η <a href="http://www.odigoslimnisplastira.gr/index.php?page=xoria/neraida/" target="_blank">Νεράιδα</a> μοναδική, προσφέρει απίστευτη θέα προς τη λίμνη. Από τη Νεράιδα ξεκινάει και δασικός δρόμος μέσα στο ελατόδασος για ένα μικρό χιονοδρομικό κέντρο και το <a href="http://www.enavotsalostilimniplastira.gr/pages/article.asp?SUBCAT_ID=9" target="_blank">καταφύγιο</a>.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Οι δραστηριότητες στη Λίμνη μοναδικές! Χιόνιζε όταν κάναμε υδροποδήλατο χαμένοι μέσα στη λίμνη… Λυτρωτικές στιγμές μέσα στην απόλυτη σιωπή του μέρους που σε κάνουν να νιώθεις άλλος άνθρωπος.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Μετά σειρά είχε η τοξοβολία. Ναι, το ομολογώ! Έκανα και τον Ρομπέν! Αφού μας έγινε ειδικό μάθημα (για να διαφυλαχτεί η πανίδα του δάσους από άστοχες βολές), τα δώσαμε όλα και ρίξαμε απίστευτα γέλια. Με κοινό φυσικά να μας παρακολουθεί, έπρεπε να βάλουμε τα δυνατά μας και τελικά τα πήγαμε μια χαρά.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Οι επόμενες μέρες κύλισαν με επισκέψεις στα χωριά γύρω από τη Λίμνη. Νεοχώρι, επίσκεψη στο φράγμα, Παναγιά Πελεκητή, Καστανιά, Μορφοβούνι. Ονειρεμένα μέρη και φιλόξενοι άνθρωποι. Ανάμεσα Χριστούγεννα Πρωτοχρονιά ο κόσμος ήταν περιορισμένος και απολαύσαμε τα πάντα χωρίς συνωστισμούς.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Για την τελευταία μέρα είχαμε αφήσει το καλύτερο. <a href="http://www.touristorama.com/ElatiPertouli.html" target="_blank">Ελάτη</a>, <a href="http://www.3kala.gr/elatipertouli/xionodromiko.asp" target="_blank">Περτούλι</a>. Χιονοδρομικό κέντρο και snowmobile! Για το μέρος με είχε προετοιμάσει με ένα σχόλιό του το karagiozaki αλλά ειλικρινά δεν περίμενα τέτοια ομορφιά! Χιονισμένα έλατα, παγωμένες λιμνούλες, ένα λευκό τοπίο που θύμιζε Ελβετία.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Η πρόταση για σκι απορρίφθηκε ως άκρως επικίνδυνη. Νοικιάσαμε <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Snowmobile" target="_blank">snowmobile</a> και φύγαμε για μια απίστευτη διαδρομή στο δάσος. Ήταν η πιο extreme εμπειρία της εκδρομής. Μια διαδρομή σχεδιασμένη μέσα σε ελατοδάσος, περάσματα από στενά γεφυράκια, λακκούβες γεμάτες παγωμένα νερά και στο τέλος ξέφωτο για να φτάσεις τη μηχανή στα όριά της! </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Τελευταίο γεύμα στην Ελάτη! Στάβλισια μοσχαρίσια μπριζόλα στην πέτρα μαζί με διάφορα ορεκτικά και κρασί νέκταρ! Αν πάτε προς τα κει, δοκιμάστε τη. Δεν θα χάσετε.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο δρόμος της επιστροφής ήταν γεμάτος με συζητήσεις για τα μέρη που πήγαμε. Ούτε που καταλάβαμε πότε φθάσαμε στην Αθήνα.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Αν θέλετε να ζήσετε μοναδικές εμπειρίες με το ταίρι σας ή με φίλους, σας προτείνω τη Λίμνη Πλαστήρα ανεπιφύλακτα! Θα περάσετε υπέροχες διακοπές.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Να ‘μαστε καλά, να ζήσουμε και του χρόνου ανάλογες στιγμές. Γεια και χαρά σε όλους!</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">________________</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">Πληροφορίες για τη Λίμνη Πλαστήρα μπορείτε να βρείτε εδώ:</span><br /><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.enavotsalostilimniplastira.gr/">http://www.enavotsalostilimniplastira.gr/</a></span><br /><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.odigoslimnisplastira.gr/">http://www.odigoslimnisplastira.gr/</a></span></div><p style="font-family: verdana;"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-6105103690733992677?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-15096381488579553702009-03-29T13:04:00.002+03:002009-03-29T13:50:02.511+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9H8KQ7_PI/AAAAAAAAAB0/jJPRHDh54YU/s1600-h/trata1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 271px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9H8KQ7_PI/AAAAAAAAAB0/jJPRHDh54YU/s400/trata1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318548783820963058" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Βρέθηκα για μερικές μέρες σε ένα νησάκι της άγονης γραμμής… Δεν ξέρω ακόμη πως, αλλά φεύγοντας από το μπετόν της Αθήνας, μένουν πίσω όλα τα προβλήματα, το άγχος, οι υποχρεώσεις, η καταραμένη ρουτίνα της πόλης… Με το που φεύγω νιώθω άλλος άνθρωπος…</span></span> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο καιρός στο νησί ήταν βροχερός εκείνες τις μέρες… Δεν με πείραζε… Βόλτες με καλή παρέα ακόμη και στη βροχή! Η απόλυτη ηρεμία του μέρους σε αποζημιώνει για όλα! Άλλωστε τι καλύτερο από μια βόλτα μετά από δυνατή βροχή…</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Παραμονή της επιστροφής, κατεβαίνοντας προς το μεσημέρι στο λιμάνι ακούσαμε… «Έφτασε η τράτα…!»… Πήγαμε γρήγορα κάτω… Οι ψαράδες έβγαζαν τα τελάρα με τα ψάρια στην προβλήτα… Σπαρταριστά ψάρια, από αθερίνα και μαρίδα μέχρι κολιούς, ζαργάνες, σκορπίνες, χταπόδια και καλαμάρια…</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο λίγος κόσμος που βρισκόταν εκεί, έβαζε ψάρια στη σακούλα με τα χέρια. Μετά ζύγισμα, πληρωμή και σπίτι για τηγάνι ή κατσαρόλα! Ψωνίσαμε και εμείς ψαράκια και μετά τραβήξαμε για το μοναδικό ταβερνάκι του νησιού που βρισκόταν λίγο πιο πάνω.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Έβρεχε δυνατά… Μπήκαμε βιαστικά μέσα. Ο Μπάμπης ο ταβερνιάρης, ένας ευγενικός ντόπιος μας καλησπέρισε και μας τακτοποίησε σε ένα τραπέζι. Δίπλα μας ήταν ένα τεράστιο κλουβί με ένα μεγάλο παπαγάλο…το Μήτσο! «Παιδιά έχω κρεατόσουπα, λαχανοντολμάδες, σαλάτα και χλωρή», μας είπε ο Μπάμπης. Ό,τι καλύτερο για την περίσταση. Χωρίς πολλές συζητήσεις, τα παραγγείλαμε και τα τσακίσαμε όλα με τη συνοδεία κόκκινου κρασιού! Το φαγητό ήταν εξαιρετικό. Η δυνατή βροχή συνέχιζε με δύναμη να χτυπάει τα τζάμια της ταβέρνας… Ο Μπάμπης άναψε το τζάκι και εμείς ανάψαμε τσιγάρο και αρχίσαμε κουβέντα για τη διαφορά της ζωής σε αυτά τα μέρη σε σχέση με την Αθήνα…</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Κανένα άγχος, καμιά σκοτούρα εδώ… Όλα ήρεμα και απλά… Εδώ είναι η πραγματική ζωή! Οι ρυθμοί σε αυτά τα μέρη τελείως διαφορετικοί. Πολλές φορές είπαμε ότι θα θέλαμε να ζούμε κάπως έτσι, απλά και χαλαρά, μακριά από την πρέσα της μεγαλούπολης… μακριά από ανούσια και ματαιόδοξα πράγματα.</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο παπαγάλος δίπλα μας άκουγε σιωπηλός… Μετά από καμιά ώρα η βροχή έκοψε. Σηκωθήκαμε για επιστροφή στο σπίτι. Πλησιάζοντας στην πόρτα ο παπαγάλος πίσω μας άρχισε να φωνάζει..! «Πραγματική ζωή, πραγματική ζωή!» Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας. Ο Μπάμπης χαμογέλασε με νόημα και μας χαιρέτησε…</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ανοίξαμε τις ομπρέλες και αμίλητοι τραβήξαμε την ανηφόρα για το σπίτι… Πραγματική ζωή, που μάλλον δε θα τη ζήσουμε ποτέ έτσι όπως θα θέλαμε πραγματικά, σκέφτηκα φτάνοντας και γυρίζοντας το κλειδί στην ξύλινη εξώπορτα… Γεια σου ρε Μήτσο… Καλημέρα Αθήνα!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-1509638148857955370?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-32032111680615432702009-03-29T13:02:00.002+03:002009-03-29T13:50:17.072+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9HboJaPcI/AAAAAAAAABs/2uuWWmBeN_c/s1600-h/chania.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 177px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9HboJaPcI/AAAAAAAAABs/2uuWWmBeN_c/s400/chania.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318548224906771906" border="0" /></a><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια από τότε. Και όμως λες και ήταν χτες…</span> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Η χριστουγεννιάτικη εξόρμηση ήταν καιρό πριν προγραμματισμένη. Μία εβδομάδα στα Χάνια Πηλίου! Δωμάτια κλεισμένα μήνες πριν, παρέα φοβερή, διάθεση στα ύψη! Αυτή η εξόρμηση στα Χάνια, ήταν το απωθημένο μου για χρόνια. Άκουγα από μικρός για χιονοθύελλες στα μέρη εκείνα και σας ομολογώ ότι ζούσα για τη στιγμή που θα πήγαινα μέσα στην καρδιά του χειμώνα εκεί πάνω!</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Είχαμε ξεκινήσει από την Αθήνα γύρω στη 1 μμ. Είχα γιορτή Χριστουγέννων στο σχολείο και δεν μπορούσα να φύγω νωρίτερα. Η διαδρομή μέχρι το Βόλο μέσα σε φοβερή βροχή και αέρα. Ταχύτητα περιορισμένη… Το δελτίο καιρού μίλαγε για χαμηλό βαρομετρικό με βροχές, χιονοπτώσεις στα ορεινά και ραγδαία πτώση της θερμοκρασίας! Τι καλύτερο λέγαμε… Θα φτάσουμε στα Χάνια και ας ρίξει το Θεό! Αρκεί να φτάσουμε..!</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Μετά το Βόλο αρχίσαμε την ανάβαση με κατεύθυνση Πορταριά και στη συνέχεια Χάνια. Έριχνε βροχή αλλά ο μεγάλος χαμός είχε κόψει. Πρέπει να ήταν 4 μμ. Είχα αλυσίδες αλλά δεν έβλεπα λόγο για να ανησυχώ… Όλα υπό έλεγχο φαίνονταν… Περάσαμε την Πορταριά και θέλαμε λίγα χιλιόμετρα για Χάνια. Λίγο παραπάνω άρχισαν οι πρώτες νιφάδες που ολοένα και δυνάμωναν… Τα αυτοκίνητα ανέβαιναν κανονικά. Θυμάμαι άναψα τσιγάρο και έσπασα λίγο το παράθυρο. Ψόφος έξω. Δεν πρέπει να είχαμε ανέβει πάνω από 10 χλμ. όταν είδα το δρόμο λευκό και τα αυτοκίνητα να πιάνουν δεξιά και να «φοράνε» αλυσίδες. Τα Χάνια ήταν 2 χιλιόμετρα παραπάνω. Σιγά μωρέ λέω, μην βάλουμε αλυσίδες για 5 λεπτά δρόμο. Φτάνουμε. Άλλωστε ο δρόμος ήταν σχετικά καθαρός ακόμη. Τι ήθελα και το είπα.</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Στην επόμενη στροφή ο αέρας δυναμώνει και αρχίζει να έρχεται το χιόνι πάνω στο αμάξι με φοβερή ταχύτητα. Ο δρόμος από κει και πάνω λευκός! Τα Χάνια μόλις στο 1,5 χλμ. Συνεχίζω χωρίς να σταματήσω και χωρίς αλυσίδες με την ελπίδα ότι θα ανέβω (το ξέρω είμαι για δέσιμο). Έχει σουρουπώσει για τα καλά. Η χιονοθύελλα αρχίζει να μας χτυπάει μετωπικά. Βρίσκομαι στα 400 μ. από το ξενοδοχείο του Μάνθου και παίρνω τη λάθος απόφαση. Σταματάω δεξιά και κατεβαίνω να βάλω αλυσίδες για να συνεχίσω! Καλά δεν μπορώ να σας περιγράψω το σκηνικό. Φοράω σκούφο, δερμάτινα γάντια και βγαίνω έξω. Σε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα είχα γίνει λευκός! Το χιόνι αρχίζει να σκεπάζει το αμάξι όλο και περισσότερο. Βάζω τη μία αλυσίδα και πάω από την άλλη. Ήταν αδύνατο να συνεχίσω. Το χιόνι χτυπάει λυσσασμένα το αμάξι και ήδη έχει φτάσει στους 20 πόντους. Η δεύτερη αλυσίδα δεν μπαίνει με τίποτε. Τα παρατάω.</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Έχει πλέον νυχτώσει και από τον αέρα και το χιόνι δεν βλέπεις στα 10 μέτρα! Αρχίζω να ανησυχώ… Κοιτάω γύρω μου… Λίγο πιο κάτω έχει βγει από το δρόμο ένα καντέτ χωρίς αλυσίδες και έχει χτυπήσει στις μπάρες του γκρεμού! Παραδίπλα ένα citroen είναι ακινητοποιημένο με δύο κυρίες μέσα γύρω στα 35-40. Έχουμε εγκλωβιστεί! Επιστρέψω και μπαίνω στο αμάξι. Η Νάντια με κοιτάει τρομαγμένη… Τι κάνουμε, μου λέει. Φυσικά κινητά δεν είχαμε ακόμη τότε και δεν μπορούσες να ειδοποιήσεις κανέναν… Το χιόνι είχε σκεπάσει ήδη τα αυτοκίνητα… Εκείνα τα λεπτά έμοιαζαν αιώνες! Μηχανή αναμμένη και το καλοριφέρ στο φουλ. Και το χιόνι να ανεβαίνει. Ήδη οι δύο κυρίες στο διπλανό αυτοκίνητο άρχισαν να κλαψουρίζουν! Τα ακούει τα κλάματα η Νάντια, τσιτώνει και αυτή. Η μόνη λύση ήταν να αποδράσουμε με τα πόδια για το ξενοδοχείο. Το θέμα ήταν ότι πλέον δεν ξεχώριζε ο δρόμος από τον γκρεμό λόγω του χιονιού…</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Βγήκα από το αμάξι πρώτος για να φέρω ένα φακό από πίσω. Οι κυρίες δίπλα, άνοιξαν το παράθυρο και μας φώναξαν να μην τις εγκαταλείψουμε! Ένας πανικός! Έπρεπε να παρθεί μια απόφαση αστραπιαία!</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Και εκεί που όλα έδειχναν εξαιρετικά δύσκολα, ακούμε έναν εκκωφαντικό θόρυβο μηχανής και δύο τεράστιες λευκές δέσμες φωτός να σκίζουν το σκοτάδι, από την κατηφορική πλευρά του δρόμου του ξενοδοχείου. Ένα γκρέιντερ έσκαβε το φρέσκο χιόνι και ερχόταν προς το μέρος μας! Από πίσω το ακολουθούσε ένα τζιπ τέρας με αλυσίδες… Έτρεξα προς τα κει, με τα πόδια μου βυθισμένα στο χιόνι και έκανα σινιάλο… Ήταν τα παιδιά του ξενοδοχείου. Γνώριζαν ότι ανεβαίναμε, μας περίμεναν και βγήκαν να μας απεγκλωβίσουν. Το γκρέιντερ άνοιξε ένα διάδρομο μέχρι τα αυτοκίνητά μας και το τζίπ σταμάτησε πίσω του.</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Βγήκε ο Μάνθος και μας φώναξε δυνατά. «Πάρτε τα πράγματά σας γρήγορα, ρίξτε τα πίσω και ελάτε να κατέβουμε στο ξενοδοχείο. ΓΡΗΓΟΡΑ!» Σε λιγότερο από 5 λεπτά, 6 άτομα είχαμε φορτώσει τα πάντα στο τζιπ και κατεβαίναμε τη μεγάλη κατηφόρα προς το ξενοδοχείο. Φτάσαμε και μπήκαμε μέσα γεμάτοι με χιόνια… Το τζάκι γεμάτο τεράστιους κορμούς πέταγε σπίθες. Ο κόσμος γύρισε και μας κοίταξε λες και ήμασταν εξωγήινοι! «Καλά ρε παιδιά με τέτοιο καιρό, ανεβαίνετε επάνω και χωρίς αλυσίδες;» μας είπε ο Μάνθος… Τώρα τι να του απαντήσεις; Πώς να δικαιολογήσεις τη χαζομάρα μας;</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Για 2 μέρες είμαστε αποκλεισμένοι στο ξενοδοχείο. Η χιονοθύελλα έθαψε τα πάντα έξω. Το χιόνι έφτανε σε ορισμένα σημεία τα 2,5 μέτρα. Δεν υπήρχε δρόμος, όλα τα αμάξια θάφτηκαν στα χιόνια. Την τρίτη μέρα πέρασε το γκρέιντερ και άνοιξε το δρόμο μέχρι το σημείο που είχαμε το αμάξι! Ποιο αμάξι; Βουνά χιονιού σκέπαζαν τα πάντα… Μετά από ώρες, το εντοπίσαμε, σκάψαμε και με οινόπνευμα και με ζεστό νερό ξεκλειδώσαμε τις πόρτες. Που να πάρει μπρος!! Όλος ο κινητήρας ήταν σκεπασμένος με χιόνι.. Ο αέρας είχε βάλει όλο το χιόνι από κάτω και είχε ρημάξει τα πάντα. Ευτυχώς είχα οδική βοήθεια. Ειδοποίησα από το ξενοδοχείο και σε 4 ώρες ήρθε ο γερανός. Το αμάξι τραβήχτηκε με συρματόσχοινο και κατεβήκαμε Βόλο. Άλλο πακέτο εκεί! Λόγω εορτών ήταν όλα τα συνεργεία κλειστά. Βρήκαμε μια αντιπροσωπεία της Αlfaromeo μόνο ανοιχτή. Μέσα ήταν ο ιδιοκτήτης. Τον παρακάλεσα και μου είπε ότι θα κάνει κάτι. Ο τύπος ήταν χειρούργος! Πάλευε 3 ώρες για να ξεπαγώσει τον κινητήρα και να τον θέσει εντός. Τα κατάφερε και ήμουν έτοιμος για την επιστροφή. Μου ζήτησε 20 χιλιάδες. Του έδωσα 25 και τον ευχαρίστησα!</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ξεκίνησα για την επιστροφή. Η πλαγιά του Πηλίου όπως ανέβαινα ήταν γεμάτη φωτάκια, σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είχε σουρουπώσει. Το τοπίο ήταν ονειρεμένο! Εγώ πέταγα από τη χαρά μου που όλα ήταν οκ και για τις επόμενες 3 μέρες θα κάναμε και τις εξορμήσεις μας στα γύρω μέρη. Βυζίτσα, Ζαγορά, Μηλιές, Μούρεσι. Φαγητό, βόλτες, χιονοπόλεμος, αγκαλιές και φιλιά! Οι φωτογραφίες που έχω ανεβάσει είναι από εκείνη την περιπετειώδη εξόρμηση. Μια εξόρμηση που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ξαναπήγα στο Πήλιο πέρσι. Βρήκα το Μάνθο και μιλήσαμε για τη χρονιά του ‘98. Μου είπε ότι εκείνη ήταν η μεγαλύτερη χιονοθύελλα της δεκαετίας. Από τότε έχει να ρίξει τόσο χιόνι, τόσο γρήγορα!</span></p> <p style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ευχαριστώ το θεό που με έκανε να βιώσω αυτή την εμπειρία και να καταλάβω που φτάνουν τα όρια της λογικής, της τρέλας και της πίστης!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-3203211168061543270?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-5317860543937439552009-03-29T12:59:00.005+03:002009-03-29T21:17:00.455+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9GqP98PnI/AAAAAAAAABc/6xCcFhaTHLo/s1600-h/kriti.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 195px; height: 245px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9GqP98PnI/AAAAAAAAABc/6xCcFhaTHLo/s400/kriti.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318547376602627698" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Πρέπει να έχουν περάσει καμιά εικοσαριά χρόνια από τότε… Ήταν η πρώτη φορά που κατέβαινα για καλοκαιρινές διακοπές στην Κρήτη, στο χωριό… Μέχρι τότε κατέβαινα μόνο ως επισκέπτης για 3-4 μέρες, μιας και δεν είχαμε επισκευάσει το πατρικό σπίτι της μάνας μου…</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"> Θυμάμαι ήταν Ιούλιος… Πιτσιρικάς εγώ, ήθελα να γυρίσουμε τα πάντα μέσα σε ένα καλοκαίρι. Από Ιεράπετρα μέχρι Χανιά και από Σούγια μέχρι Ελαφονήσι… </span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Αφού οργώσαμε όλες τις τουριστικές ατραξιόν του νησιού, ο θείος μου έριξε την ιδέα… «Τι λέτε, δεν κάνουμε και μερικές επισκέψεις στα ορεινά χωριά της Κρήτης;» Η πρόταση του θείου Ιάκωβου έγινε δεκτή με επιδοκιμασίες! Ναι, ναι να πάμε!!! Αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τα ορεινά χωριά Ζ. και Λ. [καταλαβαίνετε] που όλοι έλεγαν τότε ότι έχουν τους δικούς τους άγραφους νόμους!</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><br />Γύρω στις 10 ξεκινήσαμε για τα Ζ. Μαζί ήταν η γυναίκα του και οι δικοί μου. Εγώ είχα και κασέτα με Pink Floyd μαζί και φυσικά την είχα καρφώσει στο παλιό κασετόφωνο του αυτοκινήτου του μπάρμπα και έπαιζε σχετικά δυνατά. Καλοκαίρι και τα παράθυρα ανοιχτά φυσικά… τα αμάξια τότε δεν είχαν κλιματισμό… Οι πινακίδες των δρόμων είναι γεμάτες κουμπουριές!<br />Είχαμε φτάσει σε μία ανηφόρα έξω από το χωρίο και δεν θέλαμε πολύ για να μπούμε στην πλατεία.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"> Και ξαφνικά βλέπουμε ένα τεράστιο αγροτικό αυτοκίνητο να έρχεται από το αντίθετο ρεύμα καταπάνω μας και με μεγάλη ταχύτητα!! Κοιτάμε καλύτερα… Βλέπουμε με τρόμο ότι δεν είχε μέσα οδηγό!!!! «Ρε μπάρμπα, τι κάνουμε», του λέω τρομαγμένος. «Ο θεός να μας βοηθήσει», μου απαντά … Πιάνει δεξιά, σταματάει και περιμένει τη σύγκρουση! Το αγροτικό χωρίς οδηγό, τελευταία στιγμή κόβει ταχύτητα και μας πλευρίζει… Κοιτάμε έκπληκτοι αριστερά μας… Ένα μικρό κεφαλάκι ενός 12χρονου εμφανίζεται από το αγροτικό και λέει με ντόπια προφορά… «Ε ρε μπάρμπα, κάνε στην άκρη να περάσουμε. Δεν μας βλέπεις;»!!! Μετά το σοκ έρχεται το γέλιο! Ο θείος μου, φιλήσυχος και σχολαστικός οδηγός, ξεκινάει βρίζοντας… «Καλά, αφήνουν ένα μικρό παιδί να οδηγεί αυτοκίνητο; Είναι επικίνδυνοι» μας λέει…<br />Γελώντας και με τους Pink Floyd να παίζουν ροκιές, τελικά μπαίνουμε μετά από λίγο στην πλατεία των Ζ.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"> Την σχετική ησυχία έρχεται να διαταράξει η μουσική μας. Όλα τα κεφάλια από τα καφενεία στρέφουν τα μάτια τους επάνω μας και κοιτούν με ύφος διερευνητικό!! Δυο τύποι έχουν και όπλα στα χέρια και περπατούν καμαρωτοί! «Κώστα, Κώστα την κασέτα με τα κρητικά γρήγορα, εδώ θα μας φάνε λάχανο» γυρίζει και μου λέει ο θείος μου. Από Pink Floyd γύρισμα σε Σκουλά! Με τη συνοδεία της λύρας παρκάρουμε λίγο πιο κάτω…<br />Καθόμαστε σε ένα καφενεδάκι και παραγγέλνουμε καφέδες. Τα μάτια όλων είναι καρφωμένα επάνω μας. «Ίντα κάνετε σύντεκνοι; Πώς από τα μέρη μας; Κερασμένα από μας τα πιοτά σας», μας λέει ένας μαυροντυμένος μουστακαλής κρητίκαρος! Πιάνουμε τη συζήτηση πίνοντας τον καφέ μας. Οι ντόπιοι γίνονται φιλικοί… Μας λένε για το χωριό τους και μας προτείνουν μέρη να πάμε… Άνθρωποι φιλόξενοι… αλλά με δικούς τους άγραφους νόμους. Νόμους που αυτοί ορίζουν και εφαρμόζουν.</span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"> Μετά από λίγο ξεκινάμε για την επιστροφή. Τι μέρα κι αυτή… Γεμάτη απρόοπτα!<br />Ο θείος μου δεν ξαναπήγε από τότε στο χωρίο εκείνο… Προτίμησε τα πεδινά… Εγώ έχω πάει δυο τρεις φορές ακόμη και θα ξαναπάω… Νομίζεις ότι βρίσκεται σε άλλη εποχή. Οι κρητικοί είναι φιλόξενοι. Αν δεν ενοχλήσεις δεν σε ενοχλούν… Η εμπειρία της πρώτης εκείνης επίσκεψης όμως μου έχει μείνει αξέχαστη και πάντα όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί, τη θυμόμαστε και γελάμε πολύ…!</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-531786054393743955?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-77638432637948745362009-03-29T12:53:00.001+03:002009-03-29T13:49:15.556+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9G7JRj-vI/AAAAAAAAABk/reimYpZ9FX4/s1600-h/preveli1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 202px; height: 299px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc9G7JRj-vI/AAAAAAAAABk/reimYpZ9FX4/s400/preveli1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318547666863651570" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Ήταν καλοκαίρι του 1991. Υπηρετούσα τότε στο Πολεμικό Ναυτικό. Το αντιτορπιλικό μας βρισκόταν για συντήρηση στη Σούδα. Είχαμε νοικιάσει δωμάτιο στα Χανιά και μιας και θα παραμέναμε στο νησί για 2 μήνες (Ιούνιο, Ιούλιο), αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ανεξερεύνητες περιοχές της Κρήτης. Μέχρι τότε επισκεπτόμουν κυρίως τουριστικές περιοχές. Χανιά, Άγιο Νικόλαο, Σητεία, Ρέθυμνο κλπ. Η Κρήτη όμως κρύβει ακόμη και σήμερα ανεξερεύνητες περιοχές που αξίζουν πολλά. Μια από τις εξορμήσεις μας λοιπόν τότε ήταν και η παραλία Πρέβελη στη νότια Κρήτη.</span> </span><div style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><br />Η διαδρομή υπέροχη μέσα από φαράγγια και απότομες στροφές, ανέβαζε την αδρεναλίνη στα ύψη! Σταματήσαμε στο μοναστήρι για μια ώρα και συνεχίσαμε για την παραλία. Φτάνοντας σε κάποιο σημείο, μας ενημέρωσαν πως η συνέχεια της διαδρομής γίνεται με τα πόδια μέσα από τη δεξιά πλαγιά του βουνού.<br /><br />Ξεκινήσαμε την κατάβαση. Πουρνάρια, απότομοι βράχοι και μικρά ερπετά έκαναν την κατάβαση άκρως ενδιαφέρουσα. Ένας θεριακλής φίλος μας, είχε αρχίσει να δυσανασχετεί… «Πού στο διάολο μας πάει ο Κώστας; Θα αφήσουμε τα κόκαλά μας εδώ»! Μετά από λίγα λεπτά, φτάνοντας σε ένα σημείο του βουνού, απλώθηκε μπροστά μας μια εικόνα ενός παραδεισένιου τοπίου!<br /><br />Θυμάμαι, πρέπει να σταματήσαμε για 5 λεπτά και να χαζεύαμε την απίστευτη αυτή εικόνα με το στόμα ανοιχτό. Στην παραλία πρέπει να κυκλοφορούσαν 4-5 τουρίστες όλοι κι όλοι… Πλέον δεν πόναγαν ούτε τα πόδια, δεν μας ένοιαζε ο καυτός ήλιος που μας έκαιγε τις πλάτες, ούτε τα πουρνάρια μου μας έσκιζαν μερικές φορές τα πόδια… Επιταχύναμε… Μια βουτιά σε αυτή την ερημική παραλία ήταν ο στόχος! Μια βουτιά στον Παράδεισο! Φτάσαμε κάτω…<br /><br />Το ποτάμι έβγαινε μέσα από το κουρταλιώτικο φαράγγι, διέσχιζε την αμμώδη παραλία και χυνόταν στη θάλασσα. Το μέρος γεμάτο φοίνικες, πουλιά και μια ησυχία απίστευτη… Μαγιό και βουτιά… Το νερό ήταν παγωμένο. Πάγος!! Δεν μας ένοιαζε… Εκείνες τις στιγμές πίστευες ότι κολυμπάς στον Παράδεισο…<br /><br />Μετά από ώρα βγήκαμε στην παραλία… Μια μικρή παράγκα, φτιαγμένη από καλάμια και ένας κρητίκαρος παππούς ήταν απ’ έξω.. «Τι έχεις παππού», τον ρώτησα… «Παγωμένο νερό στο ποτάμι και ωμές πατάτες…» απάντησε… Άπλωσα το χέρι μου στο ποτάμι και πήρα ένα μπουκάλι νερό! Κρύσταλλο! Τι ψυγεία και πράσινα άλογα! Οι τουρίστες είχαν πάρει πατάτες, είχαν ανάψει φωτιά και τις έψηναν… Η αίσθηση τις ώρες που παραμείναμε στο Πρέβελη ήταν πως ζούσαμε σε μια άλλη εποχή… Χωρίς κινητά (δεν υπήρχαν τότε), χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς ντουζ, χωρίς νερό… Εσύ και ο Θεός… Ανεπανάληπτες στιγμές…<br /><br />Ξεκινήσαμε για την επιστροφή στα Χανιά… Δεν ήμασταν πια κουρασμένοι. Δεν πονούσαν τα πόδια, η ανάβαση πλέον του βουνού φαινόταν παιχνιδάκι… Το μέρος μας είχε προσφέρει την ηρεμία του και την ψυχική γαλήνη… Φτάνοντας στην κορυφή, γυρίσαμε και κοιτάξαμε πίσω… Είχε σουρουπώσει… Η φωτιά στους τουρίστες έκαιγε ακόμη… Η σιωπή του τοπίου απίστευτη… Το αεράκι μας χάιδευε το πρόσωπο.. Ανατριχίλα! Μπήκαμε στο αυτοκίνητο… Δεν μίλαγε κανείς! Το τοπίο μας είχε μαγέψει όλους! Γεια σου Πρέβελη και σε ευχαριστούμε για τη ανεπανάληπτη εμπειρία… Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα, αλλά επιλέξτε ήσυχες περιόδους (Μάιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο) και μακριά από Αύγουστο αν θέλετε απόλυτη επαφή με τη φύση και όχι πολυκοσμία! Δυστυχώς τα νέα τουριστικά ήθη διαταράσσουν αρκετά την φυσική ομορφιά της περιοχής τον Ιούλιο και Αύγουστο…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-7763843263794874536?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-72321579655571332332009-03-29T12:51:00.001+03:002009-03-29T13:50:50.503+03:00<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Πριν αρκετά χρόνια, δούλεψα για μια χρονιά σε ένα μικρό σχολείο, χαμένο σε ένα μικρό νησάκι στα Δωδεκάνησα… Είχα 7 μαθητές μεσαίας τάξης, αγνά παιδάκια της επαρχίας που δεν θα τα ξεχάσω όσα χρόνια και αν περάσουν…</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Άγγελος… ένας πιτσιρικάκος γύρω στα 8, ντροπαλός και με αρκετά προβλήματα κυρίως ψυχολογικά.. Δεν μίλαγε, δεν διάβαζε, ήταν όπως μου είπε ο παπαδάσκαλος που μου παρέδωσε την τάξη, παιδί με ιδιαιτερότητες… πολύ μέτριος μαθητής…</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Τα υπόλοιπα παιδιά μου ήταν δυνατά, χωρίς κενά στα μαθήματα, ζωηρά και χαρούμενα… Χαμογελαστά προσωπάκια, κόκκινα μαγουλάκια!</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο Άγγελος ξεχώριζε… Κάτι τον βασάνιζε… Ήθελε να είναι και αυτός σαν τους άλλους, αλλά ο άμοιρος είχε πάρει ήδη την ταμπέλα του μέτριου μαθητή… Έπαιζε με παιδιά μικρότερης ηλικίας κυρίως ή καθόταν μόνος… Τον παρατηρούσα στα διαλείμματα και δεν άντεχα…<span> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">«Κάτι πρέπει να κάνεις» είπε ο <span>Rock</span> μέσα μου…. Δεν είναι δυνατό να τον αφήσεις σε αυτή την κατάσταση, έστω και αν την επόμενη χρονιά θα έχεις φύγει από εδώ…</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">«Κάτι θα κάνω <span>Rock</span>», απάντησα και χαμογέλασα…</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Έφτιαξα λοιπόν ένα πλάνο, που του έδινε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την υπόλοιπη τάξη… Πολλή συζήτηση, συνεχής ενθάρρυνση και πάντα κοντά του σε κάθε δυσκολία… Στην αρχή φοβόταν και τα πρώτα «μπράβο», τα αντιμετώπιζε επιφυλακτικά ο καημένος… Δεν θα ξεχάσω, όταν σε συζήτηση για την κυκλοφοριακή αγωγή και την προσοχή στα αυτοκίνητα, σήκωσε το χέρι δειλά… «Έλα Άγγελε, πες μας…» του είπα και απάντησε… «κύριε, εμένα έξω από το σπίτι μου, περνάει μόνο μερικές φορές ένα μικρό γατάκι μόνο, δεν περνάνε ποτέ αυτοκίνητα γιατί είναι χωματόδρομος, οπότε δεν κινδυνεύω…». Αυτό το θυμάμαι ακόμη και χαμογελάω, για την παιδική αθωότητα, που στα παιδιά της Αθήνας δεν υπάρχει πια….</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Μέρα με τη μέρα και με συνεχή ενθάρρυνση γινόταν άλλος άνθρωπος… Ζωηρός, κοινωνικός, χαρούμενος, επιμελής… Άρχισε να γράφει όμορφα, να συμμετέχει σε δραστηριότητες, να παίζει στον υπολογιστή του σχολείου… Στεκόταν σιγά σιγά στα πόδια του…</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ένα πρωί χτύπησε το τηλέφωνο στο σχολείο… Ο Άγγελος έλειπε… Ήταν η μητέρα του… «Κύριε Κ. μου είπε έχω πρόβλημα σοβαρό!»… Τρόμαξα… «Τι συνέβη;» της είπα ταραγμένα… «Να, ο Άγγελος έχει 40 πυρετό, είναι χάλια, αλλά επιμένει να έρθει στο σχολείο και κλαίει. Δεν θέλει να χάσει το μάθημα»!! Κόντεψε να μου πέσει το ακουστικό από το χέρι… Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου… </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">«Καλά πάμε <span>Rock</span>», είπα μέσα μου! <span> </span>Συνέχισε έτσι…</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Για να μη σας τα πολυλογώ, ο Άγγελος έγινε πολύ καλός μαθητής και πολύ καλό παιδί. Τι του έλειπε πριν; Η αγάπη και η ενθάρρυνση, η πίστη ότι δεν διαφέρει σε τίποτε από τα άλλα παιδιά, αρκεί να προσπαθήσει και αυτός για κάτι που του αρέσει… Η ζωή του στο σχολείο είχε αποκτήσει νόημα…</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">——-</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Φέτος, μετά από οκτώ χρόνια, σκέφτομαι να ξαναπάω στο νησί να τους δω…Τόσα χρόνια επικοινωνούμε με γράμματα… Είναι οι μεγάλες μου αγάπες αυτά τα παιδιά… Το μόνο που με αγχώνει λίγο, είναι ότι μετά τις ώρες χαράς και παιχνιδιών μαζί τους, οι μέρες θα περάσουν και θα έρθει και πάλι η φρικτή ώρα της επιστροφής και του αποχωρισμού… </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Και ξέρω ότι και πάλι θα λυγίσω στην προβλήτα του λιμανιού, ακούγοντάς τα να μου φωνάζουν….. «Κύριε, γιατί φύγατε; Πότε θα ξανάρθετε στο σχολείο μας…Σας αγαπάμε, μη φεύγετε» ….</span></p><p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:georgia,times new roman,times,serif;font-size:14;" ></span></p><p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;"><span style=";font-family:georgia,times new roman,times,serif;font-size:14;" ><br /></span></p><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0wUd5xkgaqs&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/0wUd5xkgaqs&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-7232157965557133233?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3929598174912072676.post-54625934202173251402009-03-29T12:08:00.001+03:002009-03-29T12:49:51.088+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc862scONhI/AAAAAAAAAAw/kB-_HnSTxoQ/s1600-h/indi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XJIWqqORZd0/Sc862scONhI/AAAAAAAAAAw/kB-_HnSTxoQ/s320/indi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318534396264723986" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;"><em>Επιστολή-απάντηση του <a href="http://www.historylink.org/essays/output.cfm?file_id=1427"><strong>Ινδιάνου αρχηγού</strong> <strong>Σητλ</strong></a> προς τα γεράκια της Ουάσιγκτον, όταν τους ζητήθηκε να πουλήσουν τη γη τους στους λευκούς… (έτος 1854).</em> </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">“Ο <strong>Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον</strong> διατάζει να μας πουν, ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας. O Μεγάλος Αρχηγός μας στέλνει επίσης λόγια φιλίας και καλής διάθεσης. Εκτιμούμε αυτή την ευγένεια γιατί ξέρουμε ότι χρειάζεται πολύ λίγο τη φιλία μας. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Θα σκεφτούμε την προσφορά σας γιατί ξέρουμε ότι, αν δεν το κάνουμε, <strong>ο λευκός άνθρωπος θα έρθει με το πύρινα όπλα του και θα πάρει τη γη μας</strong>. Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ’ αυτά που του λέει ο Άρχοντας Σήτλ με την ίδια βεβαιότητα που οι λευκοί αδελφοί μας μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην αλλαγή των εποχών. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Τα λόγια μου είναι αμετάβλητα όπως τ’ αστέρια. <strong>Πώς μπορείτε ν’ αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης;</strong> Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα ούτε του φέγγους του νερού. Πως λοιπόν θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε; Το λέμε εγκαίρως από την αρχή. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;"><strong>Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε σωματίδιο της γης είναι ιερό για το λαό μου</strong>. Κάθε λαμπερό φύλλο, κάθε αμμουδιά, κάθε ομίχλη στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε έντομο με το βούισμα του είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου. Ο χυμός που τρέχει μέσα στα δένδρα περιέχει τις μνήμες του ανθρώπου με το ερυθρό δέρμα. Οι πεθαμένοι του λευκού ανθρώπου λησμονούν τη γενέτειρά τους όταν πάνε να περπατήσουν στ’ άστρα. Οι δικοί μας πεθαμένοι ποτέ δεν ξεχνούν αυτήν την όμορφη γη, γιατί η μητέρα του ανθρώπου έχει ερυθρό δέρμα.</span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;"><strong>Είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας</strong>. Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός είναι αδέλφια μας. Οι βουνίσιες κορυφές, οι χυμοί των λιβαδιών, η ζεστασιά του σώματος του μικρού αλόγου και ο άνθρωπος - όλα αυτά - ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, αυτά σβήνουν τη δίψα μας. Τα ποτάμια κουβαλούν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;"><strong>Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε και να διδάσκετε στα παιδιά σας ότι τα ποτάμια είναι δικά μας αδέλφια και αδέλφια δικά σας</strong>. Θα πρέπει από κει και πέρα να φροντίζετε τα ποτάμια τόσο καλά όσο κι’ έναν αδελφό σας. Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει το δικό μας τρόπο ζωής. Το ίδιο του κάνει ένα κομμάτι γης ή ένα άλλο, γιατί αυτός είναι ένας ξένος που έρχεται τη νύχτα για να βγάλει από τη γη ό,τι χρειάζεται. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;"><strong>Η γη δεν είναι αδελφός του αλλά εχθρός του.</strong> <strong>Αφού την κατακτήσει, την εγκαταλείπει και συνεχίζει το δρόμο του.</strong> Αφήνει πίσω του τους τάφους των γονιών του χωρίς να τον πειράζει. Αρπάζει τη γη από τα παιδιά της χωρίς να τον πειράζει. Ξεχνάει τον τάφο του πατέρα του και τα δικαιώματα των παιδιών του. <strong>Mεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα που μπορεί κανείς ν’ αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες. Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και θ’ αφήσει πίσω του μόνο έρημο.</strong> Δεν το καταλαβαίνω. Ο δικός μας τρόπος του Είναι, είναι διαφορετικός από τον δικό σας. Δεν υπάρχει καμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί ν’ ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων της άνοιξης ή το τρίψιμο των φτερών ενός εντόμου. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Αλλά ίσως να είναι έτσι επειδή εγώ είμαι ένας αγριάνθρωπος και δεν μπορώ να καταλάβω τα πράγματα. Ο θόρυβος της πόλης φαίνεται ότι βρίζει τ’ αυτιά. Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακούσει την μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω από το πηγάδι;</span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Εμείς οι Ινδιάνοι προτιμάμε τον απαλό ήχο του ανέμου που χαϊδεύει την επιφάνεια της λίμνης και τη μυρουδιά του ανέμου που καθάρισε η βροχή του μεσημεριού ή αρωμάτισε το άρωμα των πεύκων. Ο αέρας είναι κάτι το πολύτιμο για τον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα, γιατί όλα τα πράγματα μοιράζονται την ίδια πνοή: το ζώο, το δέντρο και ο άνθρωπος. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;"><strong>Ο λευκός άνθρωπος μπορεί να μην αισθάνεται τον αέρα που αναπνέει</strong>. Όπως ο άνθρωπος που αγωνιά πολλές μέρες, γίνεται αναίσθητος στη δυσωδία. Αλλά αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε ότι ο αέρας είναι πολύτιμος για μας. Ότι ο αέρας μοιράζεται το πνεύμα του μ’ όλη τη ζωή που συντηρεί. Κι’ αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να την διατηρείτε αμόλυντη και ιερή σαν τόπο όπου ακόμα και ο λευκός άνθρωπος μπορεί να πάει για ν’ απολαύσει τον γλυκαμένο από τα άνθη της πεδιάδας άνεμο. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;"><strong>Θα πρέπει να διδάσκετε στα παιδιά σας αυτά που εμείς έχουμε διδάξει στα δικά μας: ότι η γη είναι η μητέρα μας. Όλα όσα επηρεάζουν τη γη επηρεάζουν και τα παιδιά της γης. Όταν οι άνθρωποι φτύνουν στο χώμα, φτύνουν τον εαυτό τους</strong>. Δεν ύφανε ο άνθρωπος το δίχτυ της ζωής: είναι μόνο μία κλωστή του. Όλα όσα θα κάνει κανείς στο δίχτυ θα τα κάνει στον εαυτό του. Όλα τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους όπως το αίμα ενώνει μια οικογένεια.</span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Ακόμα και ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του περπατάει και συζητάει μαζί του - σαν φίλος με φίλο - δεν μπορεί να είναι έξω από την κοινή μοίρα. Ίσως να είμαστε, παρόλα αυτά, αδέλφια. Ξέρουμε κάτι που ο λευκός άνθρωπος θα το ανακαλύψει κάποια μέρα: ότι ο Θεός μας είναι και Θεός του. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Τώρα σκέπτεστε, ίσως, ότι είστε ιδιοκτήτες της γης μας, αλλά δεν μπορείτε να είστε. Αυτός είναι ο Θεός της ανθρωπότητας και το Έλεος του είναι ίδιο και για τον ερυθρόδερμο και για τον λευκό. Αυτή η γη είναι πολύτιμη γι’ Αυτόν και το να την βλάψει κανείς σημαίνει ότι υποτιμά πολύ τον Δημιουργό της. Οι λευκοί άνθρωποι θα περάσουν, ίσως και πριν από τις άλλες φυλές. <strong>Αν μολύνετε το κρεβάτι σας, θα πεθάνετε κάποια νύχτα πνιγμένοι στα δικά σας απορρίμματα</strong>. Αλλά ακόμα και την τελευταία ώρα θα φωτιστείτε με την ιδέα ότι ο Θεός σας έφερε σ’ αυτή τη γη και σας έδωσε την κυριαρχία πάνω της και πάνω στον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα για κάποιο ειδικό σκοπό. </span></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Τέτοιο πεπρωμένο είναι για μας μυστήριο, γιατί δεν ξέρουμε τι θα γίνει όταν θα έχουν εξολοθρευτεί όλοι οι βούβαλοι, όταν θα έχουν δαμαστεί όλα τα άγρια άλογα, όταν οι πιο μυστικές γωνιές των δασών θα μυρίζουν άνθρωπο και όταν η θέα προς τους πράσινους λόφους θα εμποδίζεται από ένα πλήθος από σύρματα που μιλάνε. Πού είναι το πυκνό δάσος; Εξαφανίστηκε. Πού είναι ο αετός; Εξαφανίστηκε! </span></strong></span></p> <p align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong><span style="font-family:georgia,times new roman,times,serif;">Έτσι τελειώνει η ζωή και αρχίζει η επιβίωση……”</span></strong></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif;"><em>Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την ιστορική απάντηση του αρχηγού των ινδιάνων Σκουάμις στον Πρόεδρο των ΗΠΑ που ζητά να αγοράσει τη γη της φυλής του.</em></span></span></p> <p><span style="font-size:85%;">________________</span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><em><strong>Χρήσιμες πηγές:</strong></em></span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><a href="http://www.historylink.org/essays/output.cfm?file_id=1427">http://www.historylink.org/essays/output.cfm?file_id=1427</a><br />(<em>Το ιστορικό της ομιλίας - <strong>Washington State History</strong></em>)</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.synaptic.bc.ca/ejournal/wslibrry.htm"><span>http://www.synaptic.bc.ca/ejournal/wslibrry.htm</span></a> (<em>Οι 4 ερμηνείες της ομιλίας</em>)</span></p> <p><span style="font-size:85%;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Chief_Seattle">http://en.wikipedia.org/wiki/Chief_Seattle</a></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span><a href="http://www.ilhawaii.net/%7Estony/seattle.html">http://www.ilhawaii.net/~stony/seattle.html</a></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span><a href="http://www.tlahui.com/medic/medic14/chief.htm">http://www.tlahui.com/medic/medic14/chief.htm</a></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span><a href="http://www.geocities.com/Athens/2344/chiefs4.htm">http://www.geocities.com/Athens/2344/chiefs4.htm</a></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span><a href="http://www.markings.bc.ca/mind/environment/seatle.html">http://www.markings.bc.ca/mind/environment/seatle.html</a></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span><a href="http://www.bartleby.com/66/12/48912.html">http://www.bartleby.com/66/12/48912.html</a></span></span></p> <p><span style="font-size:85%;">__________________</span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Verdana;">“<a href="http://www.fotoart.gr/istoria/americanindians/edwardcurtis/index.html"><strong>Που είναι ο Αετός; Ένας χαιρετισμός στη γη</strong></a>“. Εκδόσεις ΚΟΑΝ</span></span></p> <span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Verdana;font-size:10;" ><span style="font-size:85%;">Το συγκεκριμένο βιβλίο από τις <strong>εκδόσεις ΚΟΑΝ</strong><br />περιλαμβάνει την απάντηση που έστειλε στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, ο αρχηγός των Ινδιάνων Σηάτλ, όταν του ζητήθηκε να πουλήσει τη γη της φυλής του στη κυβέρνηση.Tο βιβλίο είναι εικονογραφημένο.<br /></span></span></span><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4gQcoOSKx7M&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/4gQcoOSKx7M&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3929598174912072676-5462593420217325140?l=the-rock-stories.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Βράχοςhttp://www.blogger.com/profile/17671327670906740737noreply@blogger.com1