Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

Επιστροφή στην καθημερινότητα...


Ξανά στην Αθήνα λοιπόν... Μετά από μερικές μέρες που πέρασα στην ορεινή Αρκαδία, ξανά στα παλιά λημέρια... Ομολογώ ότι είχα ανάγκη αυτή την απόδραση. Ο χειμώνας είχε περάσει από πάνω μου, με πολύ πρεσάρισμα σε όλους τους τομείς... Η φύση σε μεταμορφώνει... Σκέφτεσαι και λειτουργείς διαφορετικά. Σου ηρεμεί ψυχή και σώμα.
Η παραμονή σε ένα πέτρινο σπιτάκι μέσα στο ελατοδάσος ήταν μοναδική εμπειρία. Μακριά από κάθε τι που χαλάει την ομορφιά της φύσης. Περιηγήσεις σε Δημητσάνα, Βυτίνα, Λεβίδι, Μαίναλο γέμισαν τις μέρες με μοναδικές εικόνες... Κόσμος λίγος, που έκανε τα μέρη αυτά ακόμη πιο φιλόξενα.
Στο Πέτρινο στη Δημητσάνα δεν κάθισα τελικά για τσίπουρα. Είπαμε, δεν δοκιμάζουμε τα όρια των αντοχών...

Ο περίπατος μέσα στο δάσος, μια μοναδική εμπειρία. Το στρες της Αθήνας πάει περίπατο σε ένα τέτοιο μέρος. Το αεράκι να περνάει απαλά από πάνω σου και οι ήχοι των πουλιών να παίζουν μια γλυκιά μουσική στα αυτιά σου.
Ανανεώθηκα. Νιώθω πολύ ήρεμος. Γαλήνιος.
Πέρασα πολύ όμορφα σε εκείνα τα μέρη.
Θα κρατήσω εκείνες τις εικόνες να με συντροφεύουν στην τσιμεντένια και αφιλόξενη Αθήνα. Θα προσπαθήσω να τις κρατήσω όσο περισσότερο γίνεται, ωσότου τις καταπιεί και αυτές η σκληρή καθημερινότητα...
Και του χρόνου να είμαστε καλά να ξαναζήσουμε αυτές τις όμορφες στιγμές κοντά στη φύση.

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Εκείνη και εγώ!


Την πρώτη φορά που την είδα στη βεράντα φρίκαρα. Είχα ένα καναρίνι τότε και είχε αρχίσει να του παίρνει μέτρα. Την είχα διώξει τότε και δεν ξαναήρθε... Είχα βάλει και ένα διχτάκι στο πέρασμα για περισσότερη ασφάλεια.

Το καναρίνι πέθανε μετά από λίγους μήνες σε βαθιά γεράματα... Λυπήθηκα πολύ τότε... Μετά από λίγο καιρό το διχτάκι το έβγαλα... Δεν είχα σκοπό να ξαναφέρω ούτε καναρίνι, ούτε γάτα, ούτε σκύλο ούτε τίποτε! Δεν μπορώ τους αποχωρισμούς...

Μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων την ξαναείδα να περπατάει στη βεράντα. Βγήκα έξω να τη δω. Φοβόταν πολύ. Μόλις με είδε εξαφανίστηκε. Προσπάθησα να δω από πού έρχεται... Μάλλον από κάποια διπλανή πολυκατοικία.

Την επόμενη μέρα ήταν πάλι έξω στη βεράντα. Είχα μισάνοιχτες τις κουρτίνες. Καθόταν και με κοίταγε στα μάτια. Άνοιξα τη μπαλκονόπορτα. Κοιτούσε αλλά δεν πλησίαζε καν! Αυτό συνεχίστηκε για μερικές μέρες...

Κάποια στιγμή έκανε την κίνηση. Πέρασε το πόδι της στο σαλόνι και με κοίταξε. Μάλλον μου έπαιρνε μέτρα. Περίμενε την αντίδρασή μου. Πού να ‘ξερε ότι έχω μεγάλη αδυναμία στις γάτες. Της μίλησα και δειλά μπήκε μέσα. Έμεινε περίπου 5 λεπτά, μετά βγήκε έξω και έφυγε από το πέρασμα.

Από τότε την έχω καθημερινά στη βεράντα. Βρέχει, κάνει κρύο αυτή εκεί έξω. Έχει βρει και μια πολυθρόνα και ρίχνει μεγάλες ξάπλες. Άρχισα και την ταΐζω. Το πρόγραμμά της είναι φαγητό, παιχνίδι, ύπνος. Για μερικές ώρες χάνεται αλλά μετά επιστρέφει!

Το μόνο που δεν ξέρω είναι πώς να τη φωνάζω...

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Το παρόν δεν είναι γυμνάσιο!


Ήταν Οκτώβρης του '89 αν θυμάμαι καλά.

Υπηρετούσα τη θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό σε Αντιτορπιλικό.

Ήταν η πρώτη μεγάλη διακλαδική άσκηση που θα πηγαίναμε. «Παρμενίων»!

Εικονικές εμπλοκές με Τούρκους στο Αιγαίο, βολές με πραγματικά πυρά σε βραχονησίδες, ανθυποβρυχιακός πόλεμος...

Ο καιρός έξω λέγανε πως θα χάλαγε. Ακούσαμε στην ΕΜΥ για 9-10 μποφόρ στο κεντρικό Αιγαίο.

Ξεκινήσαμε στις 7 το πρωί... Η άσκηση θα κρατούσε 6-7 ημέρες και θα επιστρέφαμε Σαλαμίνα.

Κάθε 3-4 ώρες χτυπούσε συναγερμός. «Γυμνάσιο γυμνάσιο γυμνάσιο, πυρκαγιά στη γέφυρα», «Συναγερμός Α/Α», χώρια τις βολές με τα πυροβόλα, χώρια τις πετρελεύσεις, την ανταλλαγή αλληλογραφίας κλπ κλπ.

Ζήτημα να προλάβαινες να κοιμηθείς 3-4 ώρες το 24ωρο.

Ο καιρός την τρίτη μέρα είχε αγριέψει πολύ. Είχε 10άρι γεμάτο. Φυσικά τα επιβατικά πλοία στα 8 μποφόρ είχαν δέσει ήδη. Εμείς ταξιδεύαμε όμως με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

Έβλεπα τεράστια κύματα τη μία στιγμή να μας σηκώνουν στον ουρανό και την άλλη να μας οδηγούν στα έγκατα της θάλασσας. Επαφή με το τι συνέβαινε έξω είχαμε μόνο στις ασκήσεις. Όλες τις υπόλοιπες ώρες, βρισκόμασταν σε κλειστούς χώρους και κρατάγαμε τα στομάχια μας...

Την τέταρτη μέρα είχαμε πέσει σε 11 μποφόρ. Ήταν κάτι απίστευτο. Ο ουρανός είχε γίνει ένα με τη θάλασσα. Το πλοίο μας το κατάπιναν τεράστια μαύρα κύματα. Έριχνε και ψιλόβροχο θυμάμαι... Πρώτη φορά γινόταν η άσκηση σε τόσο κακές καιρικές συνθήκες. Κάποιοι αξιωματικοί περίμεναν σήμα για διακοπή της άσκησης λόγω κακοκαιρίας. Τέτοιο σήμα δεν ήρθε ποτέ.

Οι απέναντι αν θυμάμαι καλά είχαν σταματήσει....

Μόλις είχαμε ολοκληρώσει άσκηση με πραγματικά πυρά, ακούσαμε ξαφνικά η φωνή του κυβερνήτη στα μεγάφωνα:

«ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟ. ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΗΧΑΝΟΣΤΑΣΙΟ»!

Κοίταξα το Θανάση τον κολλητό μου. Το βλέμμα του παγωμένο. Φωτιά στο πλοίο και έξω 11 μποφόρ. Φορτωμένοι με πυρομαχικά και γεμάτοι πετρέλαιο! Τα είδαμε όλα!

Το άγημα πυρκαγιάς κατέβηκε να σβήσει τη φωτιά. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο! Καιγόταν ένας τεράστιος ηλεκτρικός πίνακας και οι φλόγες ανέβαιναν στο κατάστρωμα!

Δεν είχαν περάσει 5 λεπτά και χτυπάει ξανά ο συναγερμός.

«ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟ. ΒΛΑΒΗ ΠΗΔΑΛΙΟΥ, ΒΛΑΒΗ ΠΗΔΑΛΙΟΥ»!

E, εκεί τα παίξαμε εντελώς. Ο ηλεκτρικός πίνακας είχε βραχυκυκλώσει το ηλεκτρικό σύστημα διεύθυνσης του πλοίου. Ήμασταν ακυβέρνητοι και θα έπρεπε ο πηδαλιούχος, να κατέβει και να αναλάβει χειροκίνητη πλοήγηση του πλοίου!

Το πλοίο άρχισε να παίρνει μεγάλες κλίσεις. Ο καιρός μας πήγαινε όπου ήθελε!

Ο Θανάσης έπιασε το σωσίβιό του. Πανικός πραγματικός!

Και τότε μέσα στη βροχή, εμφανίζεται ο πρώτος μηχανικός. Παίρνει ένα μεγάλο πυροσβεστήρα και κατεβαίνει στον πίνακα.

Παράλληλα ο πηδαλιούχος τρέχοντας του σκοτωμού, κατέβαινε στο χειροκίνητο πηδάλιο...

Εκείνα τα λεπτά έμοιαζαν αιώνες....

Ώσπου, είδαμε τον Πρώτο, να ανεβαίνει μουτζουρωμένος και με έκφραση ανακούφισης.

Είχε σβήσει τη φωτιά στον πίνακα. Ο μεγάλος κίνδυνος είχε περάσει.

Σε δέκα λεπτά είχε αποκατασταθεί η βλάβη και στο πηδάλιο του πλοίου....

Στείλαμε σήμα στον Αρχηγό Στόλου. Το πλοίο δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει την άσκηση. Αγκυροβολήσαμε στη Χίο για επισκευές...

Όλο το πλήρωμα ήταν κομμάτια. Αλλού πατούσες και αλλού βρισκόσουν...

Επισκευάσαμε τις ζημιές και σε δύο μέρες γυρίσαμε στο Ναύσταθμο.

Ήταν πραγματικά μια συγκλονιστική εμπειρία, που δεν μπορείς να τη νιώσεις αν δεν την έχεις ζήσει!

_______________

Τρία χρόνια μετά πέρασα από τη Σούδα ως πολίτης πλέον...

Το γέρικο Αντιτορπιλικό ήταν πλέον παροπλισμένο εκεί. Ακίνητο, αμίλητο, σκουριασμένο....

Στάθηκα και το κοίταξα από μακριά. Πέρασαν από το μυαλό μου όλα όσα είχα περάσει στο κατάστρωμά του δύο ολόκληρα χρόνια. Και καλές και κακές στιγμές. Μελαγχόλησα...

Γύρισα την πλάτη και σιγά σιγά απομακρύνθηκα...

Φεύγοντας από τη Σούδα και κοιτώντας το μέσα από το αυτοκίνητο, ψιθύρισα...

«ευχαριστώ για τις εμπειρίες ζωής που μου έδωσες»...