Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Νέο ξεκίνημα; Ποιος ξέρει...


Γράφω εδώ και δύο χρόνια στα blogs της Lifo.
Αποφάσισα να ανοίξω και έναν προσωπικό χώρο έκφρασης στο Blogger, μιας και στα blogs της Lifo ενδέχεται να προκύψουν αλλαγές. Για το λόγο αυτό μεταφέρω σιγά σιγά και κάποια αγαπημένα μου κείμενα σε αυτό το χώρο.
Στα blogs της Lifo είμαστε μια μεγάλη παρέα που ανανεώνεται συνεχώς.
Στο Blogger τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Ίσως εδώ να αναρτώ κάποια πιο προσωπικά κείμενα. Ίσως και να μην αναρτώ καθόλου κείμενα. Ο χρόνος θα δείξει...
Όπως και να 'χει, ο χώρος αυτός θα είναι ένα σημείο επικοινωνίας μας μέσα στην απεραντοσύνη του διαδικτύου. Αρκεί να καταφέρουμε να συναντηθούμε!

Zeru Zeru, τα φαντάσματα!


Νταρ Ες Σαλαάμ Τανζανία. Ξημερώνει. Υγρασία. Στον δρόμο κόσμος πολύς. Γυναίκες με χρωματιστά τουρμπάνια στα κεφάλια, άντρες με ποδήλατα. Η γλώσσα σουαχίλι. Γλώσσα χωρίς ρήματα χωρίς πληθυντικούς και ενικούς. Εδώ όλοι είναι ίσοι. Εκτός από τους Αλμπίνο. Τους Ζερού-Ζερού. Η λέξη στα σουαχίλι σημαίνει Αλμπίνο. Στην πραγματικότητα σημαίνει «το πνεύμα», το φάντασμα. Οι Αλμπίνο μοιάζουν με φαντάσματα, κατάλευκοι, με ξανθά μαλλιά, ξεθωριασμένα μάτια.

Ενας στους 4.000 κατοίκους της Τανζανίας είναι Αλμπίνο. Περίπου 400.000 σε συνολικό πληθυσμό 40 εκατομμυρίων. Επίσημη καταγραφή δεν υπάρχει. Ο αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια είναι μία εκ γενετής πάθηση και οφείλεται στην έλλειψη χρωστικής του δέρματος, με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός να παράγει μελανίνη. Λόγω του λεπτού δέρματος και της έλλειψης μελανίνης αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα όρασης αλλά και καρκίνο του δέρματος.

Σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη δεισιδαιμονία που καλλιεργήθηκε από τους 161.000 μάγους της χώρας, τα μέλη του σώματος όσων γεννήθηκαν χωρίς μελανίνη στο δέρμα, φέρνουν καλοτυχία και πλούτο!

Ένα εμπόριο φρίκης ανθρώπινων μελών έχει στηθεί και εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς και στις γειτονικές χώρες. Κυνηγοί κεφαλών δολοφονούν και ακρωτηριάζουν Αλμπίνο για να πάρουν τα μέλη τους. Είναι οι Ζερού Ζερού, ο "Κανένας", τα "Φαντάσματα".

Με περιορισμένη όραση και υπό την αδυσώπητη απειλή του καρκίνου του δέρματος, τοποθετούνται στο περιθώριο από την πρώτη στιγμή που έρχονται στη ζωή. Θεωρούνται καταραμένοι από την γέννα, αφού κατά την παράδοση είναι παιδιά μοιχείας ενώ πλέον τείνουν να γίνουν και εμπορεύσιμο προϊόν: ένα χέρι αλμπίνο στη μαύρη αγορά της Τανζανίας, της Κένυας, της Νοτίου Αφρικής, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, του Μπουρουντί κοστίζει 1.500 ευρώ.

Ο μύθος των Αλμπίνο

Ο μύθος λέει ότι οι Αλμπίνο ήταν φαντάσματα, που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους θνητούς. Ηταν αθάνατοι, γι' αυτό και οι οικογένειες όταν πέθαιναν τους έθαβαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι για να μη δει κανείς τον νεκρό. Στα χωριά όταν μια οικογένεια αποκτούσε ένα παιδί Αλμπίνο το έπνιγε στη γέννα. Οι γηραιότεροι ακόμη πιστεύουν ότι ένα παιδί Αλμπίνο είναι κακός οιωνός. Ωστόσο η παράδοση «μεταλλάχτηκε». Από τον Μάιο 2007 ένα ξέφρενο ανθρωποκυνηγητό έχει συγκλονίσει την ειρηνική κατά τα άλλα Τανζανία. Πάνω από 200 Αλμπίνο έχουν σφαγιαστεί σαν ζώα μπροστά στα μάτια των συγγενών τους. Οι αριθμοί ποικίλλουν. Πολλοί χωρικοί δεν δηλώνουν το περιστατικό. «Συνέβη ξαφνικά λόγω της πίστης στη μαγεία, οι μάγοι είναι η πηγή του κακού. Οι άνθρωποι πάνε στους γιατρούς για τη μαγεία και τους λένε τα προβλήματά τους και οι μάγοι λένε ότι «εάν θέλετε να λύσετε τα προβλήματά σας, πρέπει να έχετε το χέρι ενός Αλμπίνο, πρέπει να έχεις το αυτί ενός Αλμπίνο, θα είναι η πηγή της ευημερίας σου, άρα βρείτε το χέρι ενός Αλμπίνο» θα πει η πρώτη Αλμπίνο βουλευτίνα, Αλ Σάιμα Κεγκίρ, στο σπίτι της στο Νταρ Ες Σαλαάμ.

Πηγή:http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_17/03/2009_307838

Διαβάστε και εδώ: http://www.flash.gr/page.ashx?pid=9&aid=288833&cid=153

Καιρός για πάρτι...!

Παραμονές της 25ης Μάρτη πάντα στο πατρικό μας επικρατούσε μια αναταραχή. Αναταραχή με την καλή έννοια βέβαια. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν, τηλεφωνήματα, ανταλλαγές δίσκων βινυλίου, αφίσες για τους τοίχους, απαραίτητα ψώνια σε ποτά και snacks. Προετοιμασίες για το ετήσιο πάρτι με αφορμή την ονομαστική εορτή του αδελφού μου. Μπόμπιρας εγώ τότε παρακολουθούσα από κοντά τις ετοιμασίες με μεγάλη περιέργεια.

Το βράδυ του πάρτι όλα ήταν έτοιμα. Τα τρία δωμάτια του παλιού μας σπιτιού στην Αριστομένους, είχαν αδειάζει από τα έπιπλα. Μόνο καρέκλες κυκλοφορούσαν στις γωνίες και τραπεζάκια για τα ποτά. Στους τοίχους κολλημένες αφίσες τραγουδιστών και ηθοποιών από το Φαντάζιο και άλλα περιοδικά… Στο τραπέζι μπουκάλια βερμούτ, martini και φυσικά ξηροί καρποί διαφόρων ειδών. Εκείνη τη χρονιά θυμάμαι υπήρχε και ηχητική αναβάθμιση. Το μικρό πικάπ OSCAR, θα το αντικαθιστούσε ένα πιο σύγχρονο στερεοφωνικό με ηχεία, δανεισμένο από φίλο του αδελφού μου!

Γύρω στις 10 όλοι οι «μεγάλοι» είχαν μαζευτεί και το πάρτι σιγά σιγά ξεκίναγε…

Ήξερα καλά δύο μόνο από τους μεγάλους… Το Νέστωρα και το Γιάννη. Ήταν οι κολλητοί του αδελφού μου. Φόραγαν και παντελόνια καμπάνες και ο ένας είχε και φαβορίτες.

Τα φώτα σταδιακά χαμήλωναν εντελώς και η μουσική έπαιζε δυνατά. Charms, Idols, Νοστράδαμος, Olympians και ξένο ρεπερτόριο. Ο χορός έδινε και έπαιρνε. Ήταν η εποχή του σέικ και του μπουζ.

Στριφογύρναγα ανάμεσα στα πόδια των μεγάλων…

Κάποια στιγμή με στρίμωξε σε μία γωνία μέσα στο σκοτάδι μια κοπέλα. «Εσύ είσαι ο Κώστας;» μου είπε. «Ναι, εγώ είμαι», της απάντησα. «Εγώ είμαι η Έφη, φίλη του αδελφού σου», μου απάντησε. Έτρεξα προς το Νέστωρα κατακκόκινος. Αυτός έτρωγε αδιάφορος τυροπιτάκια, που είχε φροντίσει να φτιάξει η κυρ Άρτεμη. «Κάτσε εδώ μικρέ να μου κάνεις παρέα», μου είπε ο Νες όπως τον έλεγαν χαϊδευτικά.

Μέσα στο σκοτάδι φαίνονταν οι κάφτρες από τα πρώτα τσιγάρα που άναβαν. Ένα από αυτά, έκανε και μια τεράστια τρύπα στις κουρτίνες θυμάμαι, αλλά ήταν γεγονός αναμενόμενο για ένα πάρτι με τόσα πολλά άτομα.

Γύρω στις 12 άρχισαν τα μπλουζ. Πάντα μου άρεσαν τα μπλουζ. Καθόμουν σε ένα σκαμνάκι και τους χάζευα που χόρευαν. Ήταν εποχές αθώου φλερτ εκείνες.

Ο αδελφός μου ήταν αρχηγός και τα έδινε όλα. Χορό, κέφι, αστεία με όλους.

Κατά τις 12.30 είχε έρθει και η αστυνομία. «Παρακαλώ χαμηλώστε τη μουσική», τόνισε ένας χωροφύλακας.

Η μουσική χαμήλωσε λίγο και το πάρτι συνεχίστηκε μέχρι αργά… Δεν θυμάμαι μέχρι τι ώρα. Μάλλον είχα αποκοιμηθεί σε κάποια πολυθρόνα…

Ένα ακόμη πάρτι είχε τελειώσει. Το πρωί ξεκίναγε η αποκατάσταση του χώρου. Μέχρι το βράδυ όλα ήταν όμως πριν. Τα έπιπλα ξανά στη θέση τους, τα κάδρα, τα κρεβάτια, όλα. Η ζωή του σπιτιού μας έμπαινε ξανά στους κανονικούς της ρυθμούς. Μέχρι την επόμενη χρονιά και για λίγα χρόνια ακόμη, που ο αδελφός μου θα διοργάνωνε εκείνα τα αξέχαστα πάρτι της Αριστομένους.

Να τα πούμε;

Πάνε πολλά χρόνια από τότε… Πρέπει να ήμουν στα 13… Πρώτη Γυμνασίου πήγαινα…

Με το φίλο μου το Δημητράκη, περιμέναμε πως και πως τα Χριστούγεννα, για να πάμε να πούμε τα κάλαντα!

Εκείνη τη χρονιά ήμασταν πρωτοποριακοί. Είχα «βγάλει» τα κάλαντα στη μελόντικα, τα είχα μάθει και σ’ εκείνον και η μικρή ορχηστρούλα ήταν έτοιμη. Ένας τη μελωδία και ο άλλος στα φωνητικά!

Στις έξι το πρωί πήγα και τον πήρα από το σπίτι του στην Αλκαμένους.

Νύχτα ήταν και έκανε παγωνιά θυμάμαι…

Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από την Αχαρνών, από τις πολυκατοικίες με τις μεγάλες βεράντες στον Άγιο Παντελεήμονα. Φανταζόμασταν ότι έμεναν πλούσιοι εκεί και θα έδιναν γερό φιλοδώρημα!

Χτυπήσαμε ένα κουδούνι στην τύχη… Τίποτε… Μετά δεύτερο, τρίτο… Κάποιος ρώτησε ποιος είναι.

«Κάλαντα, να τα πούμε;» είπαμε. Μας άνοιξε την εξώπορτα.

Ανεβήκαμε στις μύτες στον πέμπτο όροφο και τρέμοντας μην μας κυνηγήσουν που ήταν άγρια χαράματα, χτυπήσαμε δειλά το πρώτο κουδούνι… Κανείς…

Κατεβήκαμε στον τέταρτο… Στο πρώτο κουδούνισμα, ακούσαμε θόρυβο από μέσα… Η πόρτα άνοιξε και ένας αγουροξυπνημένος χοντρούλης κύριος με πιτζάμες εμφανίστηκε μπροστά μας…

«Να τα πούμε;» ρωτήσαμε με αγωνία…

«Πείτε τα» μας απάντησε και η ορχήστρα ξεκίνησε… Εμφανίστηκε και η γυναίκα του σε λίγο…

Ο χοντρούλης κύριος μας είπε ξαφνικά… «Σταματήστε, μισό λεπτό να φέρω κάτι και συνεχίζετε»…

Κοιταχτήκαμε με το Δημητράκη. Λες να φέρει κανένα δίκαννο, που σηκώσαμε την πολυκατοικία στο πόδι, σκεφτήκαμε…

Ο κύριος εμφανίστηκε μετά από λίγο με ένα παλιό μαγνητοφωνάκι στο χέρι. Από εκείνα τα παλιά Philips που έπαιρναν κασέτα και ηχογραφούσαν με ένα μικροφωνάκι…

«Παιδιά περάστε μέσα, θέλω να ηχογραφήσω τα κάλαντά σας. Είναι υπέροχα». Τα χάσαμε. Δεν περιμέναμε τέτοια αντίδραση!

Αφού μας ηχογράφησε, η γυναίκα του μας κέρασε δίπλες, κουραμπιέδες και μετά ο χοντρούλης κύριος μας έδωσε ένα κολλαριστό κατοστάρικο! Ακόμη το θυμάμαι…

Ένα μεγάλο χαμόγελο έσκασε στα χείλη μας… Πρέπει να ήταν η τυχερή μας μέρα!

Κατεβήκαμε στον τρίτο… Δεν χρειάστηκε να χτυπήσουμε πολλά κουδούνια… Η μελωδία από την μελόντικα, έκανε όλες τις πόρτες να ανοίγουν… Λέγαμε μία φορά τα κάλαντα και πέρναμε φιλοδωρήματα από όλο τον όροφο…!

Βγαίνοντας με ένα μεγάλο χαμόγελο από εκείνη την πολυκατοικία της Αχαρνών, πρέπει να είχαμε στην τσέπη 250 δραχμές! Πολλά λεφτά στα μάτια μας, τότε που το χαρτζιλίκι ήταν 10 δραχμές τη μέρα…

Συνεχίσαμε μέχρι τις 10 το πρωί. Μετά οι πόρτες δεν άνοιγαν εύκολα… Οι τσέπες του Δημήτρη, που ήταν ο ταμίας είχαν γεμίσει κέρματα και λίγα χαρτονομίσματα.

Η ιδέα μας για κάλαντα με μελόντικα είχε πετύχει. Ήταν πολύ πρωτότυπη. Όλοι μας υποδέχονταν με χαμόγελο και έκπληξη στα μάτια. Πραγματικά τους άρεσε η ιδέα μας. Πετάγαμε από χαρά. Δεν ήταν μόνο τα χρήματα, αλλά η χαρά που έβλεπες στα μάτια τους. Εκείνη η χαρά που έκανε εμάς ακόμη πιο χαρούμενους!

Έριξα την ιδέα.

«Πάμε στη δουλειά του πατέρα μου να τα πούμε και εκεί;».

Δεν θυμάμαι πώς πήγαμε, αλλά πήγαμε! Οδός Καποδιστρίου, κέντρο.

Έγινε το έλα να δεις. Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που είχαμε μαζέψει τόσα χρήματα που δεν είχαμε που να τα βάλουμε. Βρήκαμε ένα σακουλάκι και το γεμίσαμε μέχρι επάνω! Πρέπει να είχαμε μαζέψει πάνω από 5.000 δραχμές εκείνη τη μέρα!

Απολογισμός στο σπίτι του Δημήτρη.

Καθίσαμε στο κρεβάτι του και αδειάσαμε το σακουλάκι… Η μητέρα του τα έχασε!

«Πού βρήκατε καλέ τόσα λεφτά», φώναξε…

Της εξηγήσαμε και αρχίσαμε τη μοιρασιά… Περίπου 2.500 δραχμές έκαστος!

Σε λίγο έφυγα τρέχοντας για το σπίτι μου… Με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά…

Δεν θυμάμαι πραγματικά τι έκανα όλα εκείνα τα χρήματα… Νομίζω πως ψώνισα μερικά ρούχα και ένα παιχνιδάκι επιτραπέζιο και πήρα και ένα δώρο στους δικούς μου… Τα υπόλοιπα μάλλον τα φύλαξα για τις δύσκολες μέρες…

Εκείνη ήταν και η τελευταία φορά που βγήκα και είπα τα κάλαντα…

Ήταν τα Χριστούγεννα που γέμισε χαρά η καρδιά μου και φιλοδωρήματα η άδεια τσέπη εκείνου του παλιού ξεβαμμένου τζίν μου…

Απόδραση στη λίμνη Πλαστήρα


Για τις διακοπές των Χριστουγέννων του ‘07 η μπίλια είχε «κάτσει» από καιρό στη Λίμνη Πλαστήρα. Αρχικά είχε πέσει ιδέα για Καϊμακτσαλάν αλλά ο καιρός δεν προσφερόταν και ένας δεύτερος αποκλεισμός στα χιόνια πήγαινε πολύ!

Έδρα μας τα Καλύβια Πεζούλας, ένα χωριό ακριβώς δίπλα στη Λίμνη.

Αν εξαιρέσεις την απίστευτη ομίχλη στη διαδρομή από Καρδίτσα μέχρι τα Καλύβια (3 αυτοκίνητα είχαν φύγει ήδη από το δρόμο) δεν συναντήσαμε σοβαρά προβλήματα.

Η λίμνη Πλαστήρα, το στολίδι των Αγράφων βρίσκεται 25 χλμ. δυτικά της Καρδίτσας. Το τοπίο είναι συναρπαστικό καθώς η πανέμορφη λίμνη αγκαλιάζεται από ψηλά κατάφυτα βουνά. Την περίοδο που πήγαμε ήταν όλα χιονισμένα, κάνοντας την επίσκεψή μας μαγευτική!

Τα χωριά γύρω από τη λίμνη ονειρεμένα. Απίστευτες διαδρομές, εξαιρετικό φαγητό και υπέροχο κόκκινο κρασί.

Κάθε πρωί αποφασίζαμε και μια διαφορετική εξόρμηση. Η Νεράιδα μοναδική, προσφέρει απίστευτη θέα προς τη λίμνη. Από τη Νεράιδα ξεκινάει και δασικός δρόμος μέσα στο ελατόδασος για ένα μικρό χιονοδρομικό κέντρο και το καταφύγιο.

Οι δραστηριότητες στη Λίμνη μοναδικές! Χιόνιζε όταν κάναμε υδροποδήλατο χαμένοι μέσα στη λίμνη… Λυτρωτικές στιγμές μέσα στην απόλυτη σιωπή του μέρους που σε κάνουν να νιώθεις άλλος άνθρωπος.

Μετά σειρά είχε η τοξοβολία. Ναι, το ομολογώ! Έκανα και τον Ρομπέν! Αφού μας έγινε ειδικό μάθημα (για να διαφυλαχτεί η πανίδα του δάσους από άστοχες βολές), τα δώσαμε όλα και ρίξαμε απίστευτα γέλια. Με κοινό φυσικά να μας παρακολουθεί, έπρεπε να βάλουμε τα δυνατά μας και τελικά τα πήγαμε μια χαρά.

Οι επόμενες μέρες κύλισαν με επισκέψεις στα χωριά γύρω από τη Λίμνη. Νεοχώρι, επίσκεψη στο φράγμα, Παναγιά Πελεκητή, Καστανιά, Μορφοβούνι. Ονειρεμένα μέρη και φιλόξενοι άνθρωποι. Ανάμεσα Χριστούγεννα Πρωτοχρονιά ο κόσμος ήταν περιορισμένος και απολαύσαμε τα πάντα χωρίς συνωστισμούς.

Για την τελευταία μέρα είχαμε αφήσει το καλύτερο. Ελάτη, Περτούλι. Χιονοδρομικό κέντρο και snowmobile! Για το μέρος με είχε προετοιμάσει με ένα σχόλιό του το karagiozaki αλλά ειλικρινά δεν περίμενα τέτοια ομορφιά! Χιονισμένα έλατα, παγωμένες λιμνούλες, ένα λευκό τοπίο που θύμιζε Ελβετία.

Η πρόταση για σκι απορρίφθηκε ως άκρως επικίνδυνη. Νοικιάσαμε snowmobile και φύγαμε για μια απίστευτη διαδρομή στο δάσος. Ήταν η πιο extreme εμπειρία της εκδρομής. Μια διαδρομή σχεδιασμένη μέσα σε ελατοδάσος, περάσματα από στενά γεφυράκια, λακκούβες γεμάτες παγωμένα νερά και στο τέλος ξέφωτο για να φτάσεις τη μηχανή στα όριά της!

Τελευταίο γεύμα στην Ελάτη! Στάβλισια μοσχαρίσια μπριζόλα στην πέτρα μαζί με διάφορα ορεκτικά και κρασί νέκταρ! Αν πάτε προς τα κει, δοκιμάστε τη. Δεν θα χάσετε.

Ο δρόμος της επιστροφής ήταν γεμάτος με συζητήσεις για τα μέρη που πήγαμε. Ούτε που καταλάβαμε πότε φθάσαμε στην Αθήνα.

Αν θέλετε να ζήσετε μοναδικές εμπειρίες με το ταίρι σας ή με φίλους, σας προτείνω τη Λίμνη Πλαστήρα ανεπιφύλακτα! Θα περάσετε υπέροχες διακοπές.

Να ‘μαστε καλά, να ζήσουμε και του χρόνου ανάλογες στιγμές. Γεια και χαρά σε όλους!

________________

Πληροφορίες για τη Λίμνη Πλαστήρα μπορείτε να βρείτε εδώ:
http://www.enavotsalostilimniplastira.gr/
http://www.odigoslimnisplastira.gr/

Η τράτα, η βροχή και ο παπαγάλος...


Βρέθηκα για μερικές μέρες σε ένα νησάκι της άγονης γραμμής… Δεν ξέρω ακόμη πως, αλλά φεύγοντας από το μπετόν της Αθήνας, μένουν πίσω όλα τα προβλήματα, το άγχος, οι υποχρεώσεις, η καταραμένη ρουτίνα της πόλης… Με το που φεύγω νιώθω άλλος άνθρωπος…

Ο καιρός στο νησί ήταν βροχερός εκείνες τις μέρες… Δεν με πείραζε… Βόλτες με καλή παρέα ακόμη και στη βροχή! Η απόλυτη ηρεμία του μέρους σε αποζημιώνει για όλα! Άλλωστε τι καλύτερο από μια βόλτα μετά από δυνατή βροχή…

Παραμονή της επιστροφής, κατεβαίνοντας προς το μεσημέρι στο λιμάνι ακούσαμε… «Έφτασε η τράτα…!»… Πήγαμε γρήγορα κάτω… Οι ψαράδες έβγαζαν τα τελάρα με τα ψάρια στην προβλήτα… Σπαρταριστά ψάρια, από αθερίνα και μαρίδα μέχρι κολιούς, ζαργάνες, σκορπίνες, χταπόδια και καλαμάρια…

Ο λίγος κόσμος που βρισκόταν εκεί, έβαζε ψάρια στη σακούλα με τα χέρια. Μετά ζύγισμα, πληρωμή και σπίτι για τηγάνι ή κατσαρόλα! Ψωνίσαμε και εμείς ψαράκια και μετά τραβήξαμε για το μοναδικό ταβερνάκι του νησιού που βρισκόταν λίγο πιο πάνω.

Έβρεχε δυνατά… Μπήκαμε βιαστικά μέσα. Ο Μπάμπης ο ταβερνιάρης, ένας ευγενικός ντόπιος μας καλησπέρισε και μας τακτοποίησε σε ένα τραπέζι. Δίπλα μας ήταν ένα τεράστιο κλουβί με ένα μεγάλο παπαγάλο…το Μήτσο! «Παιδιά έχω κρεατόσουπα, λαχανοντολμάδες, σαλάτα και χλωρή», μας είπε ο Μπάμπης. Ό,τι καλύτερο για την περίσταση. Χωρίς πολλές συζητήσεις, τα παραγγείλαμε και τα τσακίσαμε όλα με τη συνοδεία κόκκινου κρασιού! Το φαγητό ήταν εξαιρετικό. Η δυνατή βροχή συνέχιζε με δύναμη να χτυπάει τα τζάμια της ταβέρνας… Ο Μπάμπης άναψε το τζάκι και εμείς ανάψαμε τσιγάρο και αρχίσαμε κουβέντα για τη διαφορά της ζωής σε αυτά τα μέρη σε σχέση με την Αθήνα…

Κανένα άγχος, καμιά σκοτούρα εδώ… Όλα ήρεμα και απλά… Εδώ είναι η πραγματική ζωή! Οι ρυθμοί σε αυτά τα μέρη τελείως διαφορετικοί. Πολλές φορές είπαμε ότι θα θέλαμε να ζούμε κάπως έτσι, απλά και χαλαρά, μακριά από την πρέσα της μεγαλούπολης… μακριά από ανούσια και ματαιόδοξα πράγματα.

Ο παπαγάλος δίπλα μας άκουγε σιωπηλός… Μετά από καμιά ώρα η βροχή έκοψε. Σηκωθήκαμε για επιστροφή στο σπίτι. Πλησιάζοντας στην πόρτα ο παπαγάλος πίσω μας άρχισε να φωνάζει..! «Πραγματική ζωή, πραγματική ζωή!» Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας. Ο Μπάμπης χαμογέλασε με νόημα και μας χαιρέτησε…

Ανοίξαμε τις ομπρέλες και αμίλητοι τραβήξαμε την ανηφόρα για το σπίτι… Πραγματική ζωή, που μάλλον δε θα τη ζήσουμε ποτέ έτσι όπως θα θέλαμε πραγματικά, σκέφτηκα φτάνοντας και γυρίζοντας το κλειδί στην ξύλινη εξώπορτα… Γεια σου ρε Μήτσο… Καλημέρα Αθήνα!

Χαμηλό Βαρομετρικό!

Έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια από τότε. Και όμως λες και ήταν χτες…

Η χριστουγεννιάτικη εξόρμηση ήταν καιρό πριν προγραμματισμένη. Μία εβδομάδα στα Χάνια Πηλίου! Δωμάτια κλεισμένα μήνες πριν, παρέα φοβερή, διάθεση στα ύψη! Αυτή η εξόρμηση στα Χάνια, ήταν το απωθημένο μου για χρόνια. Άκουγα από μικρός για χιονοθύελλες στα μέρη εκείνα και σας ομολογώ ότι ζούσα για τη στιγμή που θα πήγαινα μέσα στην καρδιά του χειμώνα εκεί πάνω!

Είχαμε ξεκινήσει από την Αθήνα γύρω στη 1 μμ. Είχα γιορτή Χριστουγέννων στο σχολείο και δεν μπορούσα να φύγω νωρίτερα. Η διαδρομή μέχρι το Βόλο μέσα σε φοβερή βροχή και αέρα. Ταχύτητα περιορισμένη… Το δελτίο καιρού μίλαγε για χαμηλό βαρομετρικό με βροχές, χιονοπτώσεις στα ορεινά και ραγδαία πτώση της θερμοκρασίας! Τι καλύτερο λέγαμε… Θα φτάσουμε στα Χάνια και ας ρίξει το Θεό! Αρκεί να φτάσουμε..!

Μετά το Βόλο αρχίσαμε την ανάβαση με κατεύθυνση Πορταριά και στη συνέχεια Χάνια. Έριχνε βροχή αλλά ο μεγάλος χαμός είχε κόψει. Πρέπει να ήταν 4 μμ. Είχα αλυσίδες αλλά δεν έβλεπα λόγο για να ανησυχώ… Όλα υπό έλεγχο φαίνονταν… Περάσαμε την Πορταριά και θέλαμε λίγα χιλιόμετρα για Χάνια. Λίγο παραπάνω άρχισαν οι πρώτες νιφάδες που ολοένα και δυνάμωναν… Τα αυτοκίνητα ανέβαιναν κανονικά. Θυμάμαι άναψα τσιγάρο και έσπασα λίγο το παράθυρο. Ψόφος έξω. Δεν πρέπει να είχαμε ανέβει πάνω από 10 χλμ. όταν είδα το δρόμο λευκό και τα αυτοκίνητα να πιάνουν δεξιά και να «φοράνε» αλυσίδες. Τα Χάνια ήταν 2 χιλιόμετρα παραπάνω. Σιγά μωρέ λέω, μην βάλουμε αλυσίδες για 5 λεπτά δρόμο. Φτάνουμε. Άλλωστε ο δρόμος ήταν σχετικά καθαρός ακόμη. Τι ήθελα και το είπα.

Στην επόμενη στροφή ο αέρας δυναμώνει και αρχίζει να έρχεται το χιόνι πάνω στο αμάξι με φοβερή ταχύτητα. Ο δρόμος από κει και πάνω λευκός! Τα Χάνια μόλις στο 1,5 χλμ. Συνεχίζω χωρίς να σταματήσω και χωρίς αλυσίδες με την ελπίδα ότι θα ανέβω (το ξέρω είμαι για δέσιμο). Έχει σουρουπώσει για τα καλά. Η χιονοθύελλα αρχίζει να μας χτυπάει μετωπικά. Βρίσκομαι στα 400 μ. από το ξενοδοχείο του Μάνθου και παίρνω τη λάθος απόφαση. Σταματάω δεξιά και κατεβαίνω να βάλω αλυσίδες για να συνεχίσω! Καλά δεν μπορώ να σας περιγράψω το σκηνικό. Φοράω σκούφο, δερμάτινα γάντια και βγαίνω έξω. Σε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα είχα γίνει λευκός! Το χιόνι αρχίζει να σκεπάζει το αμάξι όλο και περισσότερο. Βάζω τη μία αλυσίδα και πάω από την άλλη. Ήταν αδύνατο να συνεχίσω. Το χιόνι χτυπάει λυσσασμένα το αμάξι και ήδη έχει φτάσει στους 20 πόντους. Η δεύτερη αλυσίδα δεν μπαίνει με τίποτε. Τα παρατάω.

Έχει πλέον νυχτώσει και από τον αέρα και το χιόνι δεν βλέπεις στα 10 μέτρα! Αρχίζω να ανησυχώ… Κοιτάω γύρω μου… Λίγο πιο κάτω έχει βγει από το δρόμο ένα καντέτ χωρίς αλυσίδες και έχει χτυπήσει στις μπάρες του γκρεμού! Παραδίπλα ένα citroen είναι ακινητοποιημένο με δύο κυρίες μέσα γύρω στα 35-40. Έχουμε εγκλωβιστεί! Επιστρέψω και μπαίνω στο αμάξι. Η Νάντια με κοιτάει τρομαγμένη… Τι κάνουμε, μου λέει. Φυσικά κινητά δεν είχαμε ακόμη τότε και δεν μπορούσες να ειδοποιήσεις κανέναν… Το χιόνι είχε σκεπάσει ήδη τα αυτοκίνητα… Εκείνα τα λεπτά έμοιαζαν αιώνες! Μηχανή αναμμένη και το καλοριφέρ στο φουλ. Και το χιόνι να ανεβαίνει. Ήδη οι δύο κυρίες στο διπλανό αυτοκίνητο άρχισαν να κλαψουρίζουν! Τα ακούει τα κλάματα η Νάντια, τσιτώνει και αυτή. Η μόνη λύση ήταν να αποδράσουμε με τα πόδια για το ξενοδοχείο. Το θέμα ήταν ότι πλέον δεν ξεχώριζε ο δρόμος από τον γκρεμό λόγω του χιονιού…

Βγήκα από το αμάξι πρώτος για να φέρω ένα φακό από πίσω. Οι κυρίες δίπλα, άνοιξαν το παράθυρο και μας φώναξαν να μην τις εγκαταλείψουμε! Ένας πανικός! Έπρεπε να παρθεί μια απόφαση αστραπιαία!

Και εκεί που όλα έδειχναν εξαιρετικά δύσκολα, ακούμε έναν εκκωφαντικό θόρυβο μηχανής και δύο τεράστιες λευκές δέσμες φωτός να σκίζουν το σκοτάδι, από την κατηφορική πλευρά του δρόμου του ξενοδοχείου. Ένα γκρέιντερ έσκαβε το φρέσκο χιόνι και ερχόταν προς το μέρος μας! Από πίσω το ακολουθούσε ένα τζιπ τέρας με αλυσίδες… Έτρεξα προς τα κει, με τα πόδια μου βυθισμένα στο χιόνι και έκανα σινιάλο… Ήταν τα παιδιά του ξενοδοχείου. Γνώριζαν ότι ανεβαίναμε, μας περίμεναν και βγήκαν να μας απεγκλωβίσουν. Το γκρέιντερ άνοιξε ένα διάδρομο μέχρι τα αυτοκίνητά μας και το τζίπ σταμάτησε πίσω του.

Βγήκε ο Μάνθος και μας φώναξε δυνατά. «Πάρτε τα πράγματά σας γρήγορα, ρίξτε τα πίσω και ελάτε να κατέβουμε στο ξενοδοχείο. ΓΡΗΓΟΡΑ!» Σε λιγότερο από 5 λεπτά, 6 άτομα είχαμε φορτώσει τα πάντα στο τζιπ και κατεβαίναμε τη μεγάλη κατηφόρα προς το ξενοδοχείο. Φτάσαμε και μπήκαμε μέσα γεμάτοι με χιόνια… Το τζάκι γεμάτο τεράστιους κορμούς πέταγε σπίθες. Ο κόσμος γύρισε και μας κοίταξε λες και ήμασταν εξωγήινοι! «Καλά ρε παιδιά με τέτοιο καιρό, ανεβαίνετε επάνω και χωρίς αλυσίδες;» μας είπε ο Μάνθος… Τώρα τι να του απαντήσεις; Πώς να δικαιολογήσεις τη χαζομάρα μας;

Για 2 μέρες είμαστε αποκλεισμένοι στο ξενοδοχείο. Η χιονοθύελλα έθαψε τα πάντα έξω. Το χιόνι έφτανε σε ορισμένα σημεία τα 2,5 μέτρα. Δεν υπήρχε δρόμος, όλα τα αμάξια θάφτηκαν στα χιόνια. Την τρίτη μέρα πέρασε το γκρέιντερ και άνοιξε το δρόμο μέχρι το σημείο που είχαμε το αμάξι! Ποιο αμάξι; Βουνά χιονιού σκέπαζαν τα πάντα… Μετά από ώρες, το εντοπίσαμε, σκάψαμε και με οινόπνευμα και με ζεστό νερό ξεκλειδώσαμε τις πόρτες. Που να πάρει μπρος!! Όλος ο κινητήρας ήταν σκεπασμένος με χιόνι.. Ο αέρας είχε βάλει όλο το χιόνι από κάτω και είχε ρημάξει τα πάντα. Ευτυχώς είχα οδική βοήθεια. Ειδοποίησα από το ξενοδοχείο και σε 4 ώρες ήρθε ο γερανός. Το αμάξι τραβήχτηκε με συρματόσχοινο και κατεβήκαμε Βόλο. Άλλο πακέτο εκεί! Λόγω εορτών ήταν όλα τα συνεργεία κλειστά. Βρήκαμε μια αντιπροσωπεία της Αlfaromeo μόνο ανοιχτή. Μέσα ήταν ο ιδιοκτήτης. Τον παρακάλεσα και μου είπε ότι θα κάνει κάτι. Ο τύπος ήταν χειρούργος! Πάλευε 3 ώρες για να ξεπαγώσει τον κινητήρα και να τον θέσει εντός. Τα κατάφερε και ήμουν έτοιμος για την επιστροφή. Μου ζήτησε 20 χιλιάδες. Του έδωσα 25 και τον ευχαρίστησα!

Ξεκίνησα για την επιστροφή. Η πλαγιά του Πηλίου όπως ανέβαινα ήταν γεμάτη φωτάκια, σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είχε σουρουπώσει. Το τοπίο ήταν ονειρεμένο! Εγώ πέταγα από τη χαρά μου που όλα ήταν οκ και για τις επόμενες 3 μέρες θα κάναμε και τις εξορμήσεις μας στα γύρω μέρη. Βυζίτσα, Ζαγορά, Μηλιές, Μούρεσι. Φαγητό, βόλτες, χιονοπόλεμος, αγκαλιές και φιλιά! Οι φωτογραφίες που έχω ανεβάσει είναι από εκείνη την περιπετειώδη εξόρμηση. Μια εξόρμηση που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ξαναπήγα στο Πήλιο πέρσι. Βρήκα το Μάνθο και μιλήσαμε για τη χρονιά του ‘98. Μου είπε ότι εκείνη ήταν η μεγαλύτερη χιονοθύελλα της δεκαετίας. Από τότε έχει να ρίξει τόσο χιόνι, τόσο γρήγορα!

Ευχαριστώ το θεό που με έκανε να βιώσω αυτή την εμπειρία και να καταλάβω που φτάνουν τα όρια της λογικής, της τρέλας και της πίστης!

Εις τα ορεινά χωριά τσι Κρήτης!

Πρέπει να έχουν περάσει καμιά εικοσαριά χρόνια από τότε… Ήταν η πρώτη φορά που κατέβαινα για καλοκαιρινές διακοπές στην Κρήτη, στο χωριό… Μέχρι τότε κατέβαινα μόνο ως επισκέπτης για 3-4 μέρες, μιας και δεν είχαμε επισκευάσει το πατρικό σπίτι της μάνας μου… Θυμάμαι ήταν Ιούλιος… Πιτσιρικάς εγώ, ήθελα να γυρίσουμε τα πάντα μέσα σε ένα καλοκαίρι. Από Ιεράπετρα μέχρι Χανιά και από Σούγια μέχρι Ελαφονήσι…
Αφού οργώσαμε όλες τις τουριστικές ατραξιόν του νησιού, ο θείος μου έριξε την ιδέα… «Τι λέτε, δεν κάνουμε και μερικές επισκέψεις στα ορεινά χωριά της Κρήτης;» Η πρόταση του θείου Ιάκωβου έγινε δεκτή με επιδοκιμασίες! Ναι, ναι να πάμε!!! Αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τα ορεινά χωριά Ζ. και Λ. [καταλαβαίνετε] που όλοι έλεγαν τότε ότι έχουν τους δικούς τους άγραφους νόμους!
Γύρω στις 10 ξεκινήσαμε για τα Ζ. Μαζί ήταν η γυναίκα του και οι δικοί μου. Εγώ είχα και κασέτα με Pink Floyd μαζί και φυσικά την είχα καρφώσει στο παλιό κασετόφωνο του αυτοκινήτου του μπάρμπα και έπαιζε σχετικά δυνατά. Καλοκαίρι και τα παράθυρα ανοιχτά φυσικά… τα αμάξια τότε δεν είχαν κλιματισμό… Οι πινακίδες των δρόμων είναι γεμάτες κουμπουριές!
Είχαμε φτάσει σε μία ανηφόρα έξω από το χωρίο και δεν θέλαμε πολύ για να μπούμε στην πλατεία.
Και ξαφνικά βλέπουμε ένα τεράστιο αγροτικό αυτοκίνητο να έρχεται από το αντίθετο ρεύμα καταπάνω μας και με μεγάλη ταχύτητα!! Κοιτάμε καλύτερα… Βλέπουμε με τρόμο ότι δεν είχε μέσα οδηγό!!!! «Ρε μπάρμπα, τι κάνουμε», του λέω τρομαγμένος. «Ο θεός να μας βοηθήσει», μου απαντά … Πιάνει δεξιά, σταματάει και περιμένει τη σύγκρουση! Το αγροτικό χωρίς οδηγό, τελευταία στιγμή κόβει ταχύτητα και μας πλευρίζει… Κοιτάμε έκπληκτοι αριστερά μας… Ένα μικρό κεφαλάκι ενός 12χρονου εμφανίζεται από το αγροτικό και λέει με ντόπια προφορά… «Ε ρε μπάρμπα, κάνε στην άκρη να περάσουμε. Δεν μας βλέπεις;»!!! Μετά το σοκ έρχεται το γέλιο! Ο θείος μου, φιλήσυχος και σχολαστικός οδηγός, ξεκινάει βρίζοντας… «Καλά, αφήνουν ένα μικρό παιδί να οδηγεί αυτοκίνητο; Είναι επικίνδυνοι» μας λέει…
Γελώντας και με τους Pink Floyd να παίζουν ροκιές, τελικά μπαίνουμε μετά από λίγο στην πλατεία των Ζ.
Την σχετική ησυχία έρχεται να διαταράξει η μουσική μας. Όλα τα κεφάλια από τα καφενεία στρέφουν τα μάτια τους επάνω μας και κοιτούν με ύφος διερευνητικό!! Δυο τύποι έχουν και όπλα στα χέρια και περπατούν καμαρωτοί! «Κώστα, Κώστα την κασέτα με τα κρητικά γρήγορα, εδώ θα μας φάνε λάχανο» γυρίζει και μου λέει ο θείος μου. Από Pink Floyd γύρισμα σε Σκουλά! Με τη συνοδεία της λύρας παρκάρουμε λίγο πιο κάτω…
Καθόμαστε σε ένα καφενεδάκι και παραγγέλνουμε καφέδες. Τα μάτια όλων είναι καρφωμένα επάνω μας. «Ίντα κάνετε σύντεκνοι; Πώς από τα μέρη μας; Κερασμένα από μας τα πιοτά σας», μας λέει ένας μαυροντυμένος μουστακαλής κρητίκαρος! Πιάνουμε τη συζήτηση πίνοντας τον καφέ μας. Οι ντόπιοι γίνονται φιλικοί… Μας λένε για το χωριό τους και μας προτείνουν μέρη να πάμε… Άνθρωποι φιλόξενοι… αλλά με δικούς τους άγραφους νόμους. Νόμους που αυτοί ορίζουν και εφαρμόζουν.
Μετά από λίγο ξεκινάμε για την επιστροφή. Τι μέρα κι αυτή… Γεμάτη απρόοπτα!
Ο θείος μου δεν ξαναπήγε από τότε στο χωρίο εκείνο… Προτίμησε τα πεδινά… Εγώ έχω πάει δυο τρεις φορές ακόμη και θα ξαναπάω… Νομίζεις ότι βρίσκεται σε άλλη εποχή. Οι κρητικοί είναι φιλόξενοι. Αν δεν ενοχλήσεις δεν σε ενοχλούν… Η εμπειρία της πρώτης εκείνης επίσκεψης όμως μου έχει μείνει αξέχαστη και πάντα όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί, τη θυμόμαστε και γελάμε πολύ…!

Πρέβελη, ο επίγειος παράδεισος!


Ήταν καλοκαίρι του 1991. Υπηρετούσα τότε στο Πολεμικό Ναυτικό. Το αντιτορπιλικό μας βρισκόταν για συντήρηση στη Σούδα. Είχαμε νοικιάσει δωμάτιο στα Χανιά και μιας και θα παραμέναμε στο νησί για 2 μήνες (Ιούνιο, Ιούλιο), αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ανεξερεύνητες περιοχές της Κρήτης. Μέχρι τότε επισκεπτόμουν κυρίως τουριστικές περιοχές. Χανιά, Άγιο Νικόλαο, Σητεία, Ρέθυμνο κλπ. Η Κρήτη όμως κρύβει ακόμη και σήμερα ανεξερεύνητες περιοχές που αξίζουν πολλά. Μια από τις εξορμήσεις μας λοιπόν τότε ήταν και η παραλία Πρέβελη στη νότια Κρήτη.

Η διαδρομή υπέροχη μέσα από φαράγγια και απότομες στροφές, ανέβαζε την αδρεναλίνη στα ύψη! Σταματήσαμε στο μοναστήρι για μια ώρα και συνεχίσαμε για την παραλία. Φτάνοντας σε κάποιο σημείο, μας ενημέρωσαν πως η συνέχεια της διαδρομής γίνεται με τα πόδια μέσα από τη δεξιά πλαγιά του βουνού.

Ξεκινήσαμε την κατάβαση. Πουρνάρια, απότομοι βράχοι και μικρά ερπετά έκαναν την κατάβαση άκρως ενδιαφέρουσα. Ένας θεριακλής φίλος μας, είχε αρχίσει να δυσανασχετεί… «Πού στο διάολο μας πάει ο Κώστας; Θα αφήσουμε τα κόκαλά μας εδώ»! Μετά από λίγα λεπτά, φτάνοντας σε ένα σημείο του βουνού, απλώθηκε μπροστά μας μια εικόνα ενός παραδεισένιου τοπίου!

Θυμάμαι, πρέπει να σταματήσαμε για 5 λεπτά και να χαζεύαμε την απίστευτη αυτή εικόνα με το στόμα ανοιχτό. Στην παραλία πρέπει να κυκλοφορούσαν 4-5 τουρίστες όλοι κι όλοι… Πλέον δεν πόναγαν ούτε τα πόδια, δεν μας ένοιαζε ο καυτός ήλιος που μας έκαιγε τις πλάτες, ούτε τα πουρνάρια μου μας έσκιζαν μερικές φορές τα πόδια… Επιταχύναμε… Μια βουτιά σε αυτή την ερημική παραλία ήταν ο στόχος! Μια βουτιά στον Παράδεισο! Φτάσαμε κάτω…

Το ποτάμι έβγαινε μέσα από το κουρταλιώτικο φαράγγι, διέσχιζε την αμμώδη παραλία και χυνόταν στη θάλασσα. Το μέρος γεμάτο φοίνικες, πουλιά και μια ησυχία απίστευτη… Μαγιό και βουτιά… Το νερό ήταν παγωμένο. Πάγος!! Δεν μας ένοιαζε… Εκείνες τις στιγμές πίστευες ότι κολυμπάς στον Παράδεισο…

Μετά από ώρα βγήκαμε στην παραλία… Μια μικρή παράγκα, φτιαγμένη από καλάμια και ένας κρητίκαρος παππούς ήταν απ’ έξω.. «Τι έχεις παππού», τον ρώτησα… «Παγωμένο νερό στο ποτάμι και ωμές πατάτες…» απάντησε… Άπλωσα το χέρι μου στο ποτάμι και πήρα ένα μπουκάλι νερό! Κρύσταλλο! Τι ψυγεία και πράσινα άλογα! Οι τουρίστες είχαν πάρει πατάτες, είχαν ανάψει φωτιά και τις έψηναν… Η αίσθηση τις ώρες που παραμείναμε στο Πρέβελη ήταν πως ζούσαμε σε μια άλλη εποχή… Χωρίς κινητά (δεν υπήρχαν τότε), χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς ντουζ, χωρίς νερό… Εσύ και ο Θεός… Ανεπανάληπτες στιγμές…

Ξεκινήσαμε για την επιστροφή στα Χανιά… Δεν ήμασταν πια κουρασμένοι. Δεν πονούσαν τα πόδια, η ανάβαση πλέον του βουνού φαινόταν παιχνιδάκι… Το μέρος μας είχε προσφέρει την ηρεμία του και την ψυχική γαλήνη… Φτάνοντας στην κορυφή, γυρίσαμε και κοιτάξαμε πίσω… Είχε σουρουπώσει… Η φωτιά στους τουρίστες έκαιγε ακόμη… Η σιωπή του τοπίου απίστευτη… Το αεράκι μας χάιδευε το πρόσωπο.. Ανατριχίλα! Μπήκαμε στο αυτοκίνητο… Δεν μίλαγε κανείς! Το τοπίο μας είχε μαγέψει όλους! Γεια σου Πρέβελη και σε ευχαριστούμε για τη ανεπανάληπτη εμπειρία… Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα, αλλά επιλέξτε ήσυχες περιόδους (Μάιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο) και μακριά από Αύγουστο αν θέλετε απόλυτη επαφή με τη φύση και όχι πολυκοσμία! Δυστυχώς τα νέα τουριστικά ήθη διαταράσσουν αρκετά την φυσική ομορφιά της περιοχής τον Ιούλιο και Αύγουστο…

Ο καλός μου φίλος ο Άγγελος

Πριν αρκετά χρόνια, δούλεψα για μια χρονιά σε ένα μικρό σχολείο, χαμένο σε ένα μικρό νησάκι στα Δωδεκάνησα… Είχα 7 μαθητές μεσαίας τάξης, αγνά παιδάκια της επαρχίας που δεν θα τα ξεχάσω όσα χρόνια και αν περάσουν…

Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Άγγελος… ένας πιτσιρικάκος γύρω στα 8, ντροπαλός και με αρκετά προβλήματα κυρίως ψυχολογικά.. Δεν μίλαγε, δεν διάβαζε, ήταν όπως μου είπε ο παπαδάσκαλος που μου παρέδωσε την τάξη, παιδί με ιδιαιτερότητες… πολύ μέτριος μαθητής…

Τα υπόλοιπα παιδιά μου ήταν δυνατά, χωρίς κενά στα μαθήματα, ζωηρά και χαρούμενα… Χαμογελαστά προσωπάκια, κόκκινα μαγουλάκια!

Ο Άγγελος ξεχώριζε… Κάτι τον βασάνιζε… Ήθελε να είναι και αυτός σαν τους άλλους, αλλά ο άμοιρος είχε πάρει ήδη την ταμπέλα του μέτριου μαθητή… Έπαιζε με παιδιά μικρότερης ηλικίας κυρίως ή καθόταν μόνος… Τον παρατηρούσα στα διαλείμματα και δεν άντεχα…

«Κάτι πρέπει να κάνεις» είπε ο Rock μέσα μου…. Δεν είναι δυνατό να τον αφήσεις σε αυτή την κατάσταση, έστω και αν την επόμενη χρονιά θα έχεις φύγει από εδώ…

«Κάτι θα κάνω Rock», απάντησα και χαμογέλασα…

Έφτιαξα λοιπόν ένα πλάνο, που του έδινε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την υπόλοιπη τάξη… Πολλή συζήτηση, συνεχής ενθάρρυνση και πάντα κοντά του σε κάθε δυσκολία… Στην αρχή φοβόταν και τα πρώτα «μπράβο», τα αντιμετώπιζε επιφυλακτικά ο καημένος… Δεν θα ξεχάσω, όταν σε συζήτηση για την κυκλοφοριακή αγωγή και την προσοχή στα αυτοκίνητα, σήκωσε το χέρι δειλά… «Έλα Άγγελε, πες μας…» του είπα και απάντησε… «κύριε, εμένα έξω από το σπίτι μου, περνάει μόνο μερικές φορές ένα μικρό γατάκι μόνο, δεν περνάνε ποτέ αυτοκίνητα γιατί είναι χωματόδρομος, οπότε δεν κινδυνεύω…». Αυτό το θυμάμαι ακόμη και χαμογελάω, για την παιδική αθωότητα, που στα παιδιά της Αθήνας δεν υπάρχει πια….

Μέρα με τη μέρα και με συνεχή ενθάρρυνση γινόταν άλλος άνθρωπος… Ζωηρός, κοινωνικός, χαρούμενος, επιμελής… Άρχισε να γράφει όμορφα, να συμμετέχει σε δραστηριότητες, να παίζει στον υπολογιστή του σχολείου… Στεκόταν σιγά σιγά στα πόδια του…

Ένα πρωί χτύπησε το τηλέφωνο στο σχολείο… Ο Άγγελος έλειπε… Ήταν η μητέρα του… «Κύριε Κ. μου είπε έχω πρόβλημα σοβαρό!»… Τρόμαξα… «Τι συνέβη;» της είπα ταραγμένα… «Να, ο Άγγελος έχει 40 πυρετό, είναι χάλια, αλλά επιμένει να έρθει στο σχολείο και κλαίει. Δεν θέλει να χάσει το μάθημα»!! Κόντεψε να μου πέσει το ακουστικό από το χέρι… Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου…

«Καλά πάμε Rock», είπα μέσα μου! Συνέχισε έτσι…

Για να μη σας τα πολυλογώ, ο Άγγελος έγινε πολύ καλός μαθητής και πολύ καλό παιδί. Τι του έλειπε πριν; Η αγάπη και η ενθάρρυνση, η πίστη ότι δεν διαφέρει σε τίποτε από τα άλλα παιδιά, αρκεί να προσπαθήσει και αυτός για κάτι που του αρέσει… Η ζωή του στο σχολείο είχε αποκτήσει νόημα…

——-

Φέτος, μετά από οκτώ χρόνια, σκέφτομαι να ξαναπάω στο νησί να τους δω…Τόσα χρόνια επικοινωνούμε με γράμματα… Είναι οι μεγάλες μου αγάπες αυτά τα παιδιά… Το μόνο που με αγχώνει λίγο, είναι ότι μετά τις ώρες χαράς και παιχνιδιών μαζί τους, οι μέρες θα περάσουν και θα έρθει και πάλι η φρικτή ώρα της επιστροφής και του αποχωρισμού…

Και ξέρω ότι και πάλι θα λυγίσω στην προβλήτα του λιμανιού, ακούγοντάς τα να μου φωνάζουν….. «Κύριε, γιατί φύγατε; Πότε θα ξανάρθετε στο σχολείο μας…Σας αγαπάμε, μη φεύγετε» ….




1854… Επιστολή Ινδιάνου αρχηγού προς τα γεράκια της Ουάσινγκτον


Επιστολή-απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Σητλ προς τα γεράκια της Ουάσιγκτον, όταν τους ζητήθηκε να πουλήσουν τη γη τους στους λευκούς… (έτος 1854).

“Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον διατάζει να μας πουν, ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας. O Μεγάλος Αρχηγός μας στέλνει επίσης λόγια φιλίας και καλής διάθεσης. Εκτιμούμε αυτή την ευγένεια γιατί ξέρουμε ότι χρειάζεται πολύ λίγο τη φιλία μας.

Θα σκεφτούμε την προσφορά σας γιατί ξέρουμε ότι, αν δεν το κάνουμε, ο λευκός άνθρωπος θα έρθει με το πύρινα όπλα του και θα πάρει τη γη μας. Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ’ αυτά που του λέει ο Άρχοντας Σήτλ με την ίδια βεβαιότητα που οι λευκοί αδελφοί μας μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην αλλαγή των εποχών.

Τα λόγια μου είναι αμετάβλητα όπως τ’ αστέρια. Πώς μπορείτε ν’ αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης; Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα ούτε του φέγγους του νερού. Πως λοιπόν θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε; Το λέμε εγκαίρως από την αρχή.

Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε σωματίδιο της γης είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερό φύλλο, κάθε αμμουδιά, κάθε ομίχλη στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε έντομο με το βούισμα του είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου. Ο χυμός που τρέχει μέσα στα δένδρα περιέχει τις μνήμες του ανθρώπου με το ερυθρό δέρμα. Οι πεθαμένοι του λευκού ανθρώπου λησμονούν τη γενέτειρά τους όταν πάνε να περπατήσουν στ’ άστρα. Οι δικοί μας πεθαμένοι ποτέ δεν ξεχνούν αυτήν την όμορφη γη, γιατί η μητέρα του ανθρώπου έχει ερυθρό δέρμα.

Είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας. Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός είναι αδέλφια μας. Οι βουνίσιες κορυφές, οι χυμοί των λιβαδιών, η ζεστασιά του σώματος του μικρού αλόγου και ο άνθρωπος - όλα αυτά - ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, αυτά σβήνουν τη δίψα μας. Τα ποτάμια κουβαλούν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας.

Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε και να διδάσκετε στα παιδιά σας ότι τα ποτάμια είναι δικά μας αδέλφια και αδέλφια δικά σας. Θα πρέπει από κει και πέρα να φροντίζετε τα ποτάμια τόσο καλά όσο κι’ έναν αδελφό σας. Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει το δικό μας τρόπο ζωής. Το ίδιο του κάνει ένα κομμάτι γης ή ένα άλλο, γιατί αυτός είναι ένας ξένος που έρχεται τη νύχτα για να βγάλει από τη γη ό,τι χρειάζεται.

Η γη δεν είναι αδελφός του αλλά εχθρός του. Αφού την κατακτήσει, την εγκαταλείπει και συνεχίζει το δρόμο του. Αφήνει πίσω του τους τάφους των γονιών του χωρίς να τον πειράζει. Αρπάζει τη γη από τα παιδιά της χωρίς να τον πειράζει. Ξεχνάει τον τάφο του πατέρα του και τα δικαιώματα των παιδιών του. Mεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα που μπορεί κανείς ν’ αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες. Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και θ’ αφήσει πίσω του μόνο έρημο. Δεν το καταλαβαίνω. Ο δικός μας τρόπος του Είναι, είναι διαφορετικός από τον δικό σας. Δεν υπάρχει καμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί ν’ ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων της άνοιξης ή το τρίψιμο των φτερών ενός εντόμου.

Αλλά ίσως να είναι έτσι επειδή εγώ είμαι ένας αγριάνθρωπος και δεν μπορώ να καταλάβω τα πράγματα. Ο θόρυβος της πόλης φαίνεται ότι βρίζει τ’ αυτιά. Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακούσει την μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω από το πηγάδι;

Εμείς οι Ινδιάνοι προτιμάμε τον απαλό ήχο του ανέμου που χαϊδεύει την επιφάνεια της λίμνης και τη μυρουδιά του ανέμου που καθάρισε η βροχή του μεσημεριού ή αρωμάτισε το άρωμα των πεύκων. Ο αέρας είναι κάτι το πολύτιμο για τον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα, γιατί όλα τα πράγματα μοιράζονται την ίδια πνοή: το ζώο, το δέντρο και ο άνθρωπος.

Ο λευκός άνθρωπος μπορεί να μην αισθάνεται τον αέρα που αναπνέει. Όπως ο άνθρωπος που αγωνιά πολλές μέρες, γίνεται αναίσθητος στη δυσωδία. Αλλά αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε ότι ο αέρας είναι πολύτιμος για μας. Ότι ο αέρας μοιράζεται το πνεύμα του μ’ όλη τη ζωή που συντηρεί. Κι’ αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να την διατηρείτε αμόλυντη και ιερή σαν τόπο όπου ακόμα και ο λευκός άνθρωπος μπορεί να πάει για ν’ απολαύσει τον γλυκαμένο από τα άνθη της πεδιάδας άνεμο.

Θα πρέπει να διδάσκετε στα παιδιά σας αυτά που εμείς έχουμε διδάξει στα δικά μας: ότι η γη είναι η μητέρα μας. Όλα όσα επηρεάζουν τη γη επηρεάζουν και τα παιδιά της γης. Όταν οι άνθρωποι φτύνουν στο χώμα, φτύνουν τον εαυτό τους. Δεν ύφανε ο άνθρωπος το δίχτυ της ζωής: είναι μόνο μία κλωστή του. Όλα όσα θα κάνει κανείς στο δίχτυ θα τα κάνει στον εαυτό του. Όλα τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους όπως το αίμα ενώνει μια οικογένεια.

Ακόμα και ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του περπατάει και συζητάει μαζί του - σαν φίλος με φίλο - δεν μπορεί να είναι έξω από την κοινή μοίρα. Ίσως να είμαστε, παρόλα αυτά, αδέλφια. Ξέρουμε κάτι που ο λευκός άνθρωπος θα το ανακαλύψει κάποια μέρα: ότι ο Θεός μας είναι και Θεός του.

Τώρα σκέπτεστε, ίσως, ότι είστε ιδιοκτήτες της γης μας, αλλά δεν μπορείτε να είστε. Αυτός είναι ο Θεός της ανθρωπότητας και το Έλεος του είναι ίδιο και για τον ερυθρόδερμο και για τον λευκό. Αυτή η γη είναι πολύτιμη γι’ Αυτόν και το να την βλάψει κανείς σημαίνει ότι υποτιμά πολύ τον Δημιουργό της. Οι λευκοί άνθρωποι θα περάσουν, ίσως και πριν από τις άλλες φυλές. Αν μολύνετε το κρεβάτι σας, θα πεθάνετε κάποια νύχτα πνιγμένοι στα δικά σας απορρίμματα. Αλλά ακόμα και την τελευταία ώρα θα φωτιστείτε με την ιδέα ότι ο Θεός σας έφερε σ’ αυτή τη γη και σας έδωσε την κυριαρχία πάνω της και πάνω στον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα για κάποιο ειδικό σκοπό.

Τέτοιο πεπρωμένο είναι για μας μυστήριο, γιατί δεν ξέρουμε τι θα γίνει όταν θα έχουν εξολοθρευτεί όλοι οι βούβαλοι, όταν θα έχουν δαμαστεί όλα τα άγρια άλογα, όταν οι πιο μυστικές γωνιές των δασών θα μυρίζουν άνθρωπο και όταν η θέα προς τους πράσινους λόφους θα εμποδίζεται από ένα πλήθος από σύρματα που μιλάνε. Πού είναι το πυκνό δάσος; Εξαφανίστηκε. Πού είναι ο αετός; Εξαφανίστηκε!

Έτσι τελειώνει η ζωή και αρχίζει η επιβίωση……”

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την ιστορική απάντηση του αρχηγού των ινδιάνων Σκουάμις στον Πρόεδρο των ΗΠΑ που ζητά να αγοράσει τη γη της φυλής του.

________________

Χρήσιμες πηγές:

http://www.historylink.org/essays/output.cfm?file_id=1427
(Το ιστορικό της ομιλίας - Washington State History)

http://www.synaptic.bc.ca/ejournal/wslibrry.htm (Οι 4 ερμηνείες της ομιλίας)

http://en.wikipedia.org/wiki/Chief_Seattle

http://www.ilhawaii.net/~stony/seattle.html

http://www.tlahui.com/medic/medic14/chief.htm

http://www.geocities.com/Athens/2344/chiefs4.htm

http://www.markings.bc.ca/mind/environment/seatle.html

http://www.bartleby.com/66/12/48912.html

__________________

Που είναι ο Αετός; Ένας χαιρετισμός στη γη“. Εκδόσεις ΚΟΑΝ

Το συγκεκριμένο βιβλίο από τις εκδόσεις ΚΟΑΝ
περιλαμβάνει την απάντηση που έστειλε στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, ο αρχηγός των Ινδιάνων Σηάτλ, όταν του ζητήθηκε να πουλήσει τη γη της φυλής του στη κυβέρνηση.Tο βιβλίο είναι εικονογραφημένο.